કંડોરણામાં શ્રીહરિએ ભાદા પટેલના ઘરનું સીધું મંગાવી સમસ્ત બ્રાહ્મણોને ચોરાશી જમાડી; પટેલની પત્નીને અંતકાળે અક્ષરધામ તેડી જવાનું વરદાન આપ્યું જે અક્ષરશઃ પૂર્ણ થયું.
એક વખત કચ્છ દેશમાંથી વિચરણ કરતાં કરતાં પરબ્રહ્મ શ્રીહરિ મુળજી બ્રહ્મચારીજી સાથે સંધ્યા સમયે સૌરાષ્ટ્રના કંડોરણા ગામે પધાર્યા. ત્યાં ગોપાળ બારોટ અને ડોસા બારોટના ઘરે ઉતારો કર્યો. ડોસા બારોટે ડેલીમાં ઢોલિયો ઢાળી, ગાદલું અને ઓછાડ પાથરી શ્રીહરિને બિરાજમાન કર્યા. સંધ્યાનો થાળ જમી, ભક્તો સાથે આધ્યાત્મિક વાર્તાલાપ કરી શ્રીહરિ પોઢી ગયા.
સવારે વહેલા જાગી શ્રીહરિ ગામના પાદરે નદીએ સ્નાન કરવા પધાર્યા. નદીના કાંઠે આંબલી અને ઘેઘૂર વડલાઓની શીતળ છાયા જોઈ શ્રીહરિ બોલ્યા, “આ આંબલીની છાંય બહુ ઘાટી છે, અહીં કોઈ બ્રાહ્મણોને જમાડે છે?” તે સમયે એક બ્રાહ્મણે કહ્યું, “મહારાજ! અહીં તો કોઈ જમાડતું નથી.” ડોસા બારોટે કહ્યું, “મહારાજ! આજે જામનગરથી જામસાહેબ અહીં પધારવાના હતા, તેથી તેમના માટે તમામ સીધું-સામાન તૈયાર રખાયો હતો; પરંતુ તેઓ આવ્યા નથી એટલે એ બધી સામગ્રી ભાદા પટેલના ઘેર પડી છે!”
શ્રીહરિએ કહ્યું, “ડોસા બારોટ! તમે ભાદા પટેલના ઘેર જાઓ અને કહો કે સ્વામિનારાયણ ભગવાન આપણા ગામમાં સમસ્ત બ્રાહ્મણોની ‘ચોરાશી’ (મહાભોજન) કરવા માંગે છે, તો લોટ, દાળ, ઘી, ગોળ વગેરે સામગ્રીના ગાડાં આંબલીની છાંયે મોકલી આપે!” ડોસા બારોટે જઈને વાત કરી. ભાદા પટેલનાં પત્ની સત્સંગી નહોતાં, પરંતુ પૂર્વના ઉત્તમ મુમુક્ષુ હોવાથી અતિ રાજી થઈ બોલ્યાં: “સ્વામિનારાયણ તો સાક્ષાત ભગવાન છે, મારાં મોટાં ભાગ્ય કે મારે આંગણેથી સીધું મંગાવ્યું!” તેમણે તુરંત સામગ્રી ભરેલાં ગાડાં રવાના કર્યાં.
ગામમાં ઢોલ વગડાવી સમસ્ત બ્રાહ્મણોને ભોજન માટે આમંત્રિત કર્યા. ઘી-ગોળના સ્વાદિષ્ટ લાડુ તૈયાર થયા. સર્વે બ્રાહ્મણો અને ગરીબ-ગુરબાં પેટ ભરીને જમ્યા, છતાં અસંખ્ય લાડુ વધ્યા! શ્રીહરિએ બે મોટા તાસ ભરીને લાડુ ભાદા પટેલને ઘેર અને એક તાસ ગોપાળ બારોટને ઘેર મોકલાવ્યા. વધેલું અખૂટ સીધું ભરેલું ગાડું પાછું ભાદા પટેલને ઘેર મોકલ્યું. પટલાણી આશ્ચર્યચકિત થઈ બોલ્યાં: “આ સ્વામિનારાયણ તો સમર્થ પ્રભુ છે, જેટલું લઈ ગયા હતા તેના કરતાં પણ વિશેષ સામગ્રી પાછી મોકલી!”
ત્યારબાદ શ્રીજીમહારાજે ગોપાળ બારોટ પાસેથી ૩૦૦ કોરી (ચલણી સિક્કા) મંગાવી સીધાના ચૂકવણા પેટે પટલાણીને મોકલાવી. પરંતુ તે ધર્મિષ્ઠ બાઈએ કહ્યું: “મારી તમામ સંપત્તિ સ્વામિનારાયણ ભગવાનની જ છે, હું એક કોરી પણ નહીં લઉં! મહારાજને કહેજો કે જો બીજી ચોરાશી કરવી હોય તો ફરીથી બધી સામગ્રી મોકલું!” ગોપાળ બારોટના અત્યંત આગ્રહથી તેમણે માત્ર પાંચ કોરી સ્વીકારી અને પ્રાર્થના કરી: “મહારાજને કહેજો કે મારા અંતકાળે મને તેડવા પધારે!” શ્રીહરિએ હસીને વચન આપ્યું: “એ તો અમારું બિરુદ છે, અમે તેમને અંતકાળે અચૂક તેડવા જઈશું!”
થોડાં વર્ષો પછી જ્યારે તે બાઈનો અંતકાળ આવ્યો ત્યારે શ્રીજીમહારાજ સ્વયં દિવ્ય વિમાન લઈને અનંત મુક્તો સાથે પધાર્યા. સમસ્ત ફળિયું અલૌકિક તેજથી ઝળહળી ઊઠ્યું. પતિ ભાદા પટેલ અને પુત્ર સમક્ષ તે બાઈએ કહ્યું: “મને સાક્ષાત શ્રીહરિ અક્ષરધામમાં તેડવા આવ્યા છે, તમે પણ પ્રગટ પ્રભુનું ભજન કરજો!” આમ કહી તેમણે દેહત્યાગ કર્યો અને દિવ્ય દેહ ધરી અક્ષરધામ સિધાવ્યાં.
- શ્રીહરિચરિત્રચિંતામણીમાંથી…
Hindi
कंडोरणा में ब्राह्मणों की चौरासी, भादा पटेल की पत्नी की सामग्री सेवा और अंतकाल में अक्षरधाम प्राप्ति
कच्छ देश से लौटते समय श्रीहरि मुलजी ब्रह्मचारी सहित कंडोरणा गाँव में गोपाल बारोट और डोसा बारोट के घर पधारे। प्रातः नदी तट पर इमली की शीतल छाया देखकर महाराज ने पूछा, “यहाँ कोई ब्राह्मणों को भोजन कराता है?” ज्ञात हुआ कि जामनगर के जामसाहब के आगमन हेतु भादा पटेल के यहाँ विपुल राशन-सामग्री तैयार रखी थी, किंतु उनका आना स्थगित हो गया था।
श्रीहरि ने डोसा बारोट को भेजकर भादा पटेल के घर से वह सामग्री मँगवाई। पटेल की पत्नी सत्संगी न होते हुए भी उदारमना थीं। उन्होंने इसे अपना परम सौभाग्य मानकर तुरंत गाड़ियाँ भरकर आटा, दाल, घी, गुड़ भेज दिया। ढोल बजवाकर नगर के सभी ब्राह्मणों को आमंत्रित किया गया। स्वादिष्ट लड्डू बने और सभी ने तृप्त होकर भोजन किया। बचे हुए लड्डू तथा शेष राशन-सामग्री जब भादा पटेल के घर लौटाई गई, तो सामग्री पहले से भी अधिक देखकर पटलाणी चकित रह गईं!
श्रीहरि ने जब गोपाल बारोट से ३०० कोरी लेकर सामग्री के मूल्य के रूप में भिजवाईं, तो पटलाणी ने धन लेने से इनकार कर दिया: “मेरी सारी संपत्ति स्वामीनारायण भगवान की ही है! बस महाराज से प्रार्थना करना कि अंत समय में वे स्वयं मुझे अपने धाम ले जाने पधारें।” महाराज ने यह वचन सहर्ष स्वीकार किया।
कालांतर में जब उस महिला का अंतिम समय आया, तो संपूर्ण हवेली दिव्य प्रकाश से आलोकित हो उठी और साक्षात श्रीजीमहाराज विमान सहित उन्हें लेने पधारे। परिजनों के सम्मुख देहत्याग कर वे अक्षरधाम सिधारीं।
- श्रीहरिचरित्रचिंतामणि से…
English
Chhorasi Feast of Brahmins at Kandorna, Bhada Patel’s Wife Offers Provisions, and Attains Akshardham at Her Final Hour
Returning from the region of Kutch, Supreme Lord Shreehari, accompanied by Mulji Brahmachari, arrived at the village of Kandorna in Saurashtra and stayed at the residence of Gopal Barot and Dosa Barot. The next morning, after His holy bath in the river, Shreehari observed the dense shade of the tamarind trees along the riverbank and enquired whether community feasts were hosted there for Brahmins. Dosa Barot explained that extensive rations had been prepared at the home of Bhada Patel for the visit of the ruler Jam Saheb of Jamnagar, but the royal visit was canceled and the provisions lay unused.
Shreehari dispatched Dosa Barot to request the provisions from Bhada Patel’s household to organize a grand feast (Chhorasi) for all the local Brahmins. Although Bhada Patel’s wife was not yet an initiated Satsangi, she considered it an immense blessing and promptly dispatched entire bullock carts loaded with flour, lentils, pure ghee, and jaggery.
A drum was sounded throughout the village to invite all Brahmins. Sumptuous laddus were prepared, and the entire community dined to utter contentment. Even after everyone was fed, massive quantities of laddus remained; Shreehari sent large platters of sweets to Bhada Patel and Gopal Barot, and returned the unused provisions. Inspecting the returned supplies, Patel’s wife was astounded to find that more provisions were returned than had originally been dispatched!
Shreehari subsequently sent 300 silver koris through Gopal Barot as payment. The devout woman refused to accept the money, declaring: “Everything I possess belongs to Bhagwan Swaminarayan! If Maharaj wishes to hold another feast, I shall gladly supply everything again. I only pray that the Lord personally comes to escort me to His divine abode at my final hour!” Shreehari smiled and pledged: “That is Our eternal promise; We shall surely come to escort her.”
Years later, when her final hour arrived, celestial radiance filled her courtyard, and Shreeji Maharaj visibly appeared with divine muktas. Declaring to her husband and son that Shreehari had arrived to take her, she relinquished her mortal frame, assumed a divine transcendental body, and departed for Akshardham.
— From Shree Haricharitramrut Chintamani