કણભાના ઉત્તમચંદ શેઠના અંતકાળે શ્રીહરિ મુક્તો-પાર્ષદો સહિત પધાર્યા; ભાગોળે વૈરાગી અને ગામજનોને વિમાનોના દર્શન થતાં સ્વામિનારાયણ ભગવાનની સર્વોપરી પ્રતીતિ થઈ.
અમદાવાદ સમીપે આવેલા કણભા ગામના પ્રતિષ્ઠિત વણિક ઉત્તમચંદ શેઠ સદ્ગુરુ સંતોના વિચરણ દરમિયાન સત્સંગના રંગે રંગાઈને અનન્ય સત્સંગી બન્યા હતા. તેમને પૂર્ણ પુરુષોત્તમ શ્રીજીમહારાજના સર્વોપરી સ્વરૂપની અણડગ ઉપાસના હતી. તેઓ શિક્ષાપત્રીની નાની-મોટી તમામ આજ્ઞાઓનું નખશિખ ચુસ્ત પાલન કરતા અને પંચવર્તમાન શૂરવીર થઈને પાળતા હતા. કણભામાં જ્યારે જ્યારે સંતો પધારતા ત્યારે શેઠ તન-મન-ધનથી સંતોની સેવા કરી રાજીપો મેળવતા અને વડતાલ-જેતલપુરના સમૈયાઓમાં અચૂક હાજરી આપતા.
સમય જતાં ઉત્તમચંદ શેઠ વૃદ્ધ થયા અને માંદગીના બિછાને પડ્યા. જ્યારે તેમનો અંતકાળ ઉપસ્થિત થયો, ત્યારે ભક્તવત્સલ શ્રીજીમહારાજ સ્વયં અનેક દિવ્ય વિમાનો, અસંખ્ય મુક્તો અને તેજોમય પાર્ષદો સાથે શેઠને તેડવા માટે કણભા પધાર્યા!
કણભા ગામની ભાગોળે (સીમાડે) એક વૈરાગી બાવાની જગ્યા (આશ્રમ) આવેલી હતી. ગામમાં પ્રવેશતાં પહેલાં શ્રીજીમહારાજ પોતાના દિવ્ય રથ અને વિમાનો સાથે એ વૈરાગીની જગ્યા પાસે ક્ષણવાર રોકાયા. અડધી રાત્રિના ઘોર અંધકારમાં આકાશમાંથી સૂર્ય જેવા કરોડો કિરણોનો દિવ્ય પ્રકાશ પથરાતાં પેલો વૈરાગી આશ્ચર્યચકિત થઈને પોતાની ઝૂંપડીમાંથી બહાર દોડી આવ્યો! તેણે જોયું તો આકાશ અને ધરતી વચ્ચે અસંખ્ય અલૌકિક, રત્નજડિત દિવ્ય વિમાનો ઊભેલાં હતાં અને ચારેય તરફ તેજોમય દિવ્ય પુરુષો વિરાજમાન હતા!
વૈરાગીએ આશ્ચર્યથી થરથર કાંપતાં પાર્ષદોને પૂછ્યું: “હે દિવ્ય પુરુષો! આપ કોણ છો? અને આ કરોડો સૂર્યો જેવા તેજવાળા વિમાનોમાં બિરાજેલા સર્વોપરી રાજાધિરાજ કોણ છે?” ત્યારે પાર્ષદોએ ગૌરવભેર જણાવ્યું: “મહારાજ! આ સાક્ષાત્ પૂર્ણ પુરુષોત્તમ ભગવાન શ્રી સ્વામિનારાયણ છે અને અમે સર્વે એમના અક્ષરધામના પાર્ષદો છીએ! આજે તમારા કણભા ગામમાં રહેતા અમારા અનન્ય ભક્ત ઉત્તમચંદ શેઠનો દેહત્યાગ થવાનો છે, તેથી પ્રભુ સ્વયં તેમને અક્ષરધામ તેડી જવા માટે પધાર્યા છે!” આ સાંભળી પેલા વૈરાગીની આંખો ફાટી ગઈ! તે સ્તબ્ધ થઈ ગયો કે એક સામાન્ય ગૃહસ્થ વાણિયાને તેડવા માટે સાક્ષાત્ ભગવાન આટલાં બધાં વિમાનો લઈને પધાર્યા!
શ્રીજીમહારાજ ત્યાંથી આગળ વધી કણભા ગામમાં પ્રવેશ્યા અને ઉત્તમચંદ શેઠના ઘેર પધાર્યા. પ્રભુએ શેઠને સાક્ષાત્ ચતુર્ભુજ દર્શન આપી દિવ્ય રથમાં બેસાડી દીધા અને ક્ષણવારમાં સર્વે મુક્તો સહિત અક્ષરધામ તરફ પ્રયાણ કર્યું!
તે સમયે કણભા ગામના અન્ય અનેક જાગ્રત ગ્રામજનો અને પડોશીઓને પણ આકાશમાં તેજોમય વિમાનો અને દિવ્ય નાદના અલૌકિક દર્શન થયાં. સવારે જ્યારે ભાગોળના વૈરાગીએ ગામમાં આવીને રાત્રિની સમગ્ર ઘટના વર્ણવી અને શેઠના અવસાન સાથે મેળ બેસાડ્યો, ત્યારે સમગ્ર કણભા ગામમાં સોપો પડી ગયો! સર્વે નગરજનોને અચળ પ્રતીતિ થઈ ગઈ કે ભગવાન શ્રી સ્વામિનારાયણ પોતાના આશ્રિત ભક્તોને અંતકાળે સાક્ષાત્ તેડવા આવે છે અને ભવસાગર પાર કરાવી અક્ષરધામ આપે છે!
- શ્રીહરિચરિત્રચિંતામણીમાંથી…
Hindi
कणभा के उत्तमचंद सेठ का अक्षरधाम गमन, वैरागी को विमान दर्शन और प्रभु की सर्वोपरि प्रतीति
कणभा के प्रतिष्ठित सेठ उत्तमचंद निष्ठावान सत्संगी थे, जो शिक्षापत्री का दृढ़ता से पालन करते थे।
अंत समय में श्रीजीमहाराज असंख्य दिव्य विमानों और पार्षदों सहित उन्हें लेने पधारे। गाँव की सीमा पर एक वैरागी की कुटिया के पास विमान रुके। प्रकाश देखकर वैरागी बाहर आया और पूछा।
पार्षदों ने बताया कि साक्षात् स्वामीनारायण भगवान भक्त उत्तमचंद को लेने आए हैं। प्रभु ने उत्तमचंद को अक्षरधाम पहुँचाया। सुबह वैरागी और ग्रामीणों की साक्षी से स्वामीनारायण भगवान की सर्वोपरिता सर्वत्र सिद्ध हुई।
- श्रीहरिचरित्रचिंतामणि से…
English
Uttamchand Sheth of Kanbha: Escorted to Akshardham, the Vairagi’s Vision of Celestial Chariots, and Supreme Faith
In the village of Kanbha near Ahmedabad lived Sheth Uttamchand, a respected merchant of the Vaniyo community who embraced the Swaminarayan fellowship through the guidance of touring sadhus. Imbued with absolute conviction in Supreme Lord Shreeji Maharaj’s supreme divinity, he strictly observed every precept of the Shikshapatri and maintained the five moral vows with heroic vigilance. Whenever holy sadhus visited Kanbha, Uttamchand served them with his wealth, mind, and body, constantly attending the grand festivals in Vadtal and Jetalpur.
In his old age, Uttamchand Sheth fell ill as his final earthly hour drew near. Moved by His devotee’s lifelong fidelity, Supreme Lord Shreeji Maharaj descended in person from Akshardham, accompanied by an array of resplendent celestial chariots (vimans), countless liberated souls, and luminous attendants!
On the outskirts of Kanbha stood an ascetic hermitage belonging to an orthodox Vairagi sadhu. Before entering the village streets, Shreeji Maharaj paused His divine entourage beside this hermitage. Suddenly, a brilliant flood of divine illumination resembling millions of suns pierced the midnight gloom! Astonished and fearful, the Vairagi stumbled out of his thatched hut. Looking up, he rubbed his eyes in utter disbelief: hovering between heaven and earth were countless resplendent, gem-studded celestial chariots filled with radiant divine beings!
Trembling in awe, the Vairagi called out to the attendants: “O luminous beings! Who are you celestial masters? And who is that Supreme Sovereign seated in majesty amidst this sea of heavenly chariots?” The attendants replied with solemn majesty: “O holy man! He is none other than the manifest Supreme Purushottam Bhagwan Shree Swaminarayan, and we are attendants of His eternal abode of Akshardham! Tonight, our devoted householder Uttamchand Sheth of your village is departing this mortal world; the Supreme Lord has arrived in person to escort his soul to Akshardham!” The Vairagi stood utterly dumbfounded that the Supreme Lord of the cosmos would arrive with an entire celestial fleet merely to escort a humble village merchant!
Shreeji Maharaj then glided into Kanbha, entering Uttamchand Sheth’s humble dwelling. Bestowing a divine four-armed vision upon the dying devotee, Shreehari seated Uttamchand within the celestial chariot and ascended triumphantly to Akshardham amidst celestial melodies!
Simultaneously, numerous other awake villagers in Kanbha witnessed the miraculous radiance and divine sounds coursing across the night sky. In the morning, when the Vairagi arrived in the village square and recounted his midnight encounter, matching it to the exact moment of Uttamchand Sheth’s peaceful demise, the entire township was gripped with awe! The undeniable testimony established absolute conviction across Kanbha that Bhagwan Shree Swaminarayan personally escorts His devotees to the highest spiritual abode at life’s end.
— From Shri Hari Charitra Chintamani