બામરોલીમાં મુક્તાનંદ સ્વામી ઘૂઘરા બાંધી માણકી આગળ પાછા પગે ગાન કરતાં ચાલ્યા; શ્રીહરિએ તખા પગીના ઘરે પધારી દીકરીની બાજરીની કોઠી અખૂટ કરી.
પરબ્રહ્મ શ્રીજીમહારાજ ચરોતરના બામરોલી ગામે પધાર્યા. ત્યાં પરમ પ્રેમી હરિભક્ત તખા પગી અને તેમની બે સાંખ્યયોગી દીકરીઓએ અત્યંત ભક્તિભાવથી શ્રીહરિની સેવા કરી. રાયણના ઝાડ નીચે બેઠક હતી, જ્યાં તખા પગીએ ખાંડના લાડુની ઉત્તમ રસોઈ તૈયાર કરાવી હતી. શ્રીહરિએ પોતાના ખેસનો આડબંધ કેડે બાંધીને સંતો-ભક્તોની પંક્તિમાં “લાડુ લ્યો… લાડુ લ્યો…” કહી પાંચ-પાંચ વખત ઘી-લાડુ પીરસી સહુને તૃપ્ત કર્યા.
ત્યારબાદ તખા પગીએ શ્રીહરિને પોતાને ઘેર પધારવા વિનંતી કરી. શ્રીહરિ માણકી ઘોડી પર સવાર થયા. તે સમયે સદગુરુ મુક્તાનંદ સ્વામીએ પોતાના ચરણોમાં ઘૂઘરા બાંધ્યા અને હાથમાં કડતાલ લઈને માણકી ઘોડીની આગળ પાછા પગે ચાલતાં ચાલતાં ગદગદ કંઠે કીર્તનો ગાવા લાગ્યા!
ઘૂઘરાનો રણકાર, કડતાલનો તાલ અને સ્વામીના કંઠની અમૃતવાણી—આ ત્રિવેણી સંગમથી સમગ્ર વાતાવરણ દિવ્ય બની ગયું. મુક્તરાજ માણકી પણ સ્વામીના તાલ સાથે એક-એક ડગલું ભરતી ધીમે ધીમે ચાલવા લાગી. રાયણના ઝાડથી તખા પગીનું ઘર માત્ર એક ખેતર જેટલું જ દૂર હતું, પરંતુ સ્વામીના કીર્તન-રસમાં સહુ એવા લીન થઈ ગયા કે ત્યાં પહોંચતાં સાંજ પડી ગઈ!
તખા પગીએ શ્રીહરિનું અત્તર, ચંદન અને પુષ્પહારોથી પૂજન કરી આરતી ઉતારી. રાત્રે બહેનોએ પ્રેમપૂર્વક ગરબાઓ ગાયા, જેમાં શ્રીહરિએ મધ્યમાં બિરાજી પતાસાં અને પુષ્પહારની પ્રસાદી વહેંચી.
બીજે દિવસે સવારે શ્રીહરિ તખા પગીની દીકરીના ઘેર પધાર્યા. ત્યાં બાજરીની ભરેલી કોઠી જોઈ શ્રીહરિએ પોતાની લાકડી અડાડીને વરદાન આપ્યું: “આ કોઠીના મોઢે માટલું ઢાંકીને સીવી લેજો અને નીચેના કાણામાંથી જેટલી જોઈએ તેટલી બાજરી કાઢજો, આ બાજરો ક્યારેય ખૂટશે નહીં! પરંતુ જો ઉપરથી મોઢું ખોલશો તો ખૂટી જશે!” પ્રભુના આશીર્વાદથી તે કોઠી વર્ષો સુધી અખૂટ રહી.
- સદગુરુ શ્રી અદભૂતાનંદ સ્વામીની વાતોમાંથી…
Hindi
बामरोली में तखा पगी की भक्ति, मुक्तानंद स्वामी का कीर्तन-नृत्य और बाजरे की अटूट कोठी का चमत्कार
बामरोली गाँव में भक्त तखा पगी के यहाँ श्रीहरि पधारे। रायण के वृक्ष तले पंगत में महाराज ने स्वयं पाँच बार घूम-घूमकर संतों को खांड के लड्डू परोसे।
जब प्रभु तखा पगी के घर जाने हेतु माणकी पर सवार हुए, तो सद्गुरु मुक्तानंद स्वामी पैरों में घुँघरू बाँधकर, हाथ में करताल लेकर घोड़ी के आगे उलटे पाँव नाचते-गाते चले। स्वामी के दिव्य कीर्तन में सब ऐसे मग्न हुए कि एक खेत की दूरी तय करने में संध्या हो गई!
अगले दिन तखा पगी की पुत्री की बाजरे की कोठी को छड़ी छुआकर श्रीहरि ने वरदान दिया: “ऊपर का मुख बंद रखना और नीचे से बाजरा निकालना, यह अन्न कभी समाप्त नहीं होगा!” और वह कोठी सदा के लिए अटूट बन गई।
- सद्गुरु श्री अद्भुतानंद स्वामी की बातों से…
English
Takha Pagi’s Devotion at Bamroli, Muktanand Swami’s Dancing Kirtan, and the Inexhaustible Grain Bin
Supreme Lord Shreeji Maharaj graced the village of Bamroli, where His devoted disciple Takha Pagi and his two Sankhyayogi daughters served Him with boundless affection. Under a sprawling rayan tree, Takha Pagi prepared a lavish feast of sugar laddus. Tying His white cloth around His waist, Shreehari personally walked along the rows five times, coaxing everyone: “Take laddus! Take more laddus!” and saturating everyone with love.
When Takha Pagi invited Maharaj to his home, Shreehari mounted His mare Manki. At that moment, Sadguru Muktanand Swami tied brass ankle-bells (ghughara) to his feet, took kartals in his hands, and walked backward in front of Manki, singing devotional hymns in an ecstasy of love!
The chime of ankle bells, the rhythm of kartals, and the celestial sweetness of Swami’s voice cast a spiritual spell over all. Manki paced slowly in perfect synchrony with Swami’s steps. Although Takha Pagi’s house was merely the distance of a single field away, so enraptured was the procession that it took until evening aarti to cover the short distance!
Takha Pagi worshiped Shreehari with perfumes, sandalwood, and garlands, and performed aarti. At night, women devotees sang devotional garbas while Shreehari distributed sanctified sweets.
The next morning, Shreehari visited the home of Takha Pagi’s daughter. Touching her grain bin filled with pearl-millet with His cane, Shreehari blessed her: “Seal the top of this bin with an earthen pot; draw grain only from the bottom outlet, and it shall never run empty! But if you open it from the top, it will exhaust.” By the Lord’s blessing, the bin remained inexhaustible for years.
— From the discourses of Sadguru Shree Adbhutanand Swami