એક સમયે રવજી સુતારને મહારાજે પૂછ્યું જે, ‘કેમ રવજીભગત, હવે તમે વર્તમાન પાળો છો ?’ ત્યારે રવજીએ હાથ જોડીને કહ્યું જે, ‘હે મહારાજ ! હવે તો મારે ગુરુ મળ્યા છે, તે હવે ક્યાંથી વર્તમાન લોપાય ?’
Gujarati
રવજી સુતાર અને શ્રીજી મહારાજ
એક સમયે રવજી સુતારને મહારાજે પૂછ્યું જે, ‘કેમ રવજીભગત, હવે તમે વર્તમાન પાળો છો ?’ ત્યારે રવજીએ હાથ જોડીને કહ્યું જે, ‘હે મહારાજ ! હવે તો મારે ગુરુ મળ્યા છે, તે હવે ક્યાંથી વર્તમાન લોપાય ?’ ત્યારે મહારાજે પૂછ્યું જે, ‘તમને કોણ ગુરુ મળ્યા છે ?’ ત્યારે રવજીએ કહ્યું જે, ‘મને તો મારી સ્ત્રી ગુરુ મળી છે.’ ત્યારે મહારાજે પૂછ્યું જે, ‘તે કેમ ?’ ત્યારે રવજીએ કહ્યું જે, ‘હે મહારાજ ! હું જ્યારે સત્સંગ મૂકીને ગયો ત્યારે મેં મારી સ્ત્રીને કહ્યું જે, ચાલ હવે આપણે મનગમતું ખાવું-પીવું છે. ત્યારે મારી સ્ત્રીએ કહ્યું જે, ‘તમારે ખાવું હોય તો ખાઓ, પણ હું તો સત્સંગ નહીં મૂકું. ને જો તમે માંસ-મદિરા લેશો તો હું દેહ ત્યાગ કરીશ.’ એવી તેની મક્કમતા જોઈને મારે પણ સત્સંગમાં રહેવું પડ્યું. માટે એ મને ગુરુ મળી છે.’
ત્યારે શ્રીજીમહારાજ બહુ હસ્યા. અને કહ્યું જે, ‘એ તો તને ગુરુ મળી છે. હવે અમે કોઇ દિવસ તને પરમહંસ બનાવશું, તેથી તમને કોઇ દિવસ નહીં સાંભરે.’ એમ કહીને શ્રીજીમહારાજ બોલ્યા જે, રવજીભગત, તમે મોરે સત્સંગમાં ફરતા ત્યારે જમ્યાનું કેમ કરતા ? ત્યારે રવજીએ કહ્યું જે, સવારમાં તો મોતીયા, જલેબી, દૂધ, પેંડાનું ટીમણ કરતા, ને પછી મધ્યાહ્ને હરિભક્તને ઘેર જમવા જાતા. ત્યાં પાકી રસોઇ થાય, તે પાક, શાક, અથાણાં, એ રીતે જમતા. ને સાંજે દૂધ, સાકર ને ચોખા, એ રીતે સાંજે જમતા. પછી મહારાજે કહ્યું જે ‘જુવોને, ખાવાનું આવું સુખ હતું તે સત્સંગ મુકતા તે પણ ન રહ્યું.’ એ દિશની ઘણીક વાત કરી. પછી થોડીવારે શ્રીજીમહારાજ જમવા પધાર્યા ને જમીને ઢોલિયા ઉપર પોઢી ગયા.
- શ્રીપુરષોત્તમલીલામૃત સુખસાગર અધ્યાય ૩૬ માંથી….
🙇🏻♂️🙏
Hindi
रवजी सुतार और श्रीजी महाराज
एक समय श्रीजी महाराज ने रवजी सुतार से पूछा, “क्यों रवजी भगत! अब आप पंच-वर्तमान (नियम-धर्म) का यथार्थ पालन करते हैं?”
तब रवजी ने हाथ जोड़कर कहा, “हे महाराज! अब तो मुझे सद्गुरु मिल गए हैं, तो अब मुझसे नियम कैसे भंग हो सकते हैं?”
महाराज ने उत्सुकता से पूछा, “आपको कौन गुरु मिले हैं?”
तब रवजी ने उत्तर दिया, “मुझे तो मेरी धर्मपत्नी ही गुरु के रूप में मिली हैं!”
महाराज ने पूछा, “वह कैसे?”
तब रवजी ने पूरी घटना बताते हुए कहा, “हे महाराज! जब मैं एक बार कुसंग के प्रभाव में आकर सत्संग छोड़कर चला गया था, तब मैंने अपनी पत्नी से कहा कि ‘चलो, अब हम अपनी मनमर्जी से खाएँगे-पिएँगे और आनंद करेंगे।’ तब मेरी पत्नी ने दृढ़तापूर्वक कहा, ‘आपको जो खाना-पीना हो खाइए, परंतु मैं तो कभी सत्संग नहीं छोड़ूँगी! और यदि आपने कभी मदिरा या मांस को स्पर्श भी किया, तो मैं उसी क्षण अपने प्राण त्याग दूँगी!’ उसकी ऐसी अडिग निष्ठा और दृढ़ता देखकर मुझे भी विवश होकर सत्संग में बने रहना पड़ा। अतः वही मेरी सच्ची गुरु बनी हैं!”
यह सुनकर श्रीजी महाराज बहुत हँसे और बोले, “वह तो वास्तव में तुम्हारी गुरु बनी हैं! अब किसी दिन हम तुम्हें परमहंस बना देंगे, जिससे तुम्हें कभी संसार की याद ही नहीं आएगी।”
फिर श्रीजी महाराज ने पूछा, “रवजी भगत! जब आप पहले सत्संग में घूमते थे, तब खान-पान की क्या व्यवस्था रहती थी?”
तब रवजी ने बताया, “प्रातःकाल तो जलेबी, मोतीचूर के लड्डू, दूध और पेड़े का कलेवा (नाश्ता) करते थे; दोपहर में किसी संपन्न हरिभक्त के घर भोजन करने जाते थे, जहाँ विविध मिष्ठान्न, शाक, पकवान और आचार का उत्तम भोजन मिलता था; और रात्रि में मीठा दूध, मिश्री और चावल का भोजन करते थे।”
तब महाराज ने मुस्कुराते हुए कहा, “देखिए! भोजन का ऐसा अलौकिक सुख प्राप्त था, परंतु सत्संग छोड़ते ही वह सब भी छिन गया!”
महाराज ने इस विषय पर बहुत सुंदर आध्यात्मिक चर्चा की। कुछ समय पश्चात श्रीजी महाराज ने भोजन ग्रहण किया और ढोलिए पर विश्राम करने पधारे।
- श्रीपुरुषोत्तमलीलामृत सुखसागर अध्याय ३६ में से…
🙏
English
Ravji Sutar and Shriji Maharaj
Once, Shriji Maharaj asked Ravji Sutar, “Well, Ravji Bhagat! Do you faithfully observe the vartamans (moral and spiritual vows) now?”
Folding his hands with humility, Ravji replied, “O Maharaj! Now that I have found a true guru, how could I ever violate the vows?”
Maharaj asked inquisitively, “Who is this guru that you have found?”
Ravji replied, “I have found my own wife as my guru!”
Maharaj asked with a smile, “How so?”
Ravji narrated the incident, “O Maharaj! When I once strayed under negative influences and abandoned Satsang, I told my wife, ‘Come, let us now eat and drink whatever we please and enjoy worldly pleasures.’ My wife immediately responded with resolute firmness: ‘You may eat whatever you wish, but I will never abandon Satsang! And if you ever touch meat or alcohol, I will end my life that very instant!’ Beholding her unshakeable steadfastness, I too was compelled to remain steadfast in Satsang. Therefore, she has truly become my guru!”
Hearing this, Shriji Maharaj laughed heartily and remarked, “Indeed, she has proven to be your guru! Someday We shall initiate you as a Paramhansa, and then you will never again be troubled by worldly memories.”
Then Shriji Maharaj asked, “Ravji Bhagat, when you formerly traveled in Satsang, how was your food arranged?”
Ravji replied, “In the morning, I enjoyed breakfast of jalebis, motichoor laddoos, rich milk, and pendas. At noon, I dined at the homes of devotees on sumptuous feasts comprising sweets, delicacies, cooked vegetables, and pickles. In the evening, I relished sweet milk with sugar and rice.”
Maharaj smiled and remarked, “Behold! Such was the divine joy and nourishment you enjoyed in Satsang, but the moment you stepped away from Satsang, even that was lost!”
Maharaj expounded upon this at length. Shortly thereafter, Shriji Maharaj partook of His meal and retired to rest upon His cot.
- From ‘Shri Purushottam Leelamrut Sukhsagar’, Chapter 36…
🙏