સંવત ૧૯૨૪માં પોષ-મહા માસમાં અમદાવાદ દેશના આદિ આચાર્ય શ્રીઅયોધ્યાપ્રસાદજી મહારાજ શરીરે થોડા બિમાર હતા, સર્વ સંતો-ભકતો મહારાજશ્રીના આરોગ્ય સારું પ્રાર્થના ભજનભકિત વગેરે કરતા હતા.
Gujarati
અયોધ્યાપ્રસાદજી મહારાજ અને શુકમુનિ (અમદાવાદ)
સંવત ૧૯૨૪માં પોષ-મહા માસમાં અમદાવાદ દેશના આદિ આચાર્ય શ્રીઅયોધ્યાપ્રસાદજી મહારાજ શરીરે થોડા બિમાર હતા, સર્વ સંતો-ભકતો મહારાજશ્રીના આરોગ્ય સારું પ્રાર્થના ભજનભકિત વગેરે કરતા હતા. એ વખતે વડતાલથી આચાર્ય શ્રી ભગવતપ્રસાદજી મહારાજ અને સર્વ સંતો-ભકતો મહારાજશ્રીના ખબર અંતર પુછવા અમદાવાદ આવ્યા હતા. અયોધ્યાપ્રસાદજી મહારાજે પધારેલા સર્વ સંતો-ભક્તોનો આદર સત્કાર કરીને સારી એવી સરભરા કરી. સૌ કોઇ વારાફરતી દર્શને આવ્યા ત્યારે અયોધ્યાપ્રસાદજી મહારાજે પુછ્યુ કે શુકમુનિ કયા? એ કેમ દેખાતા નથી? ત્યારે સૌ કોઇએ કહ્યું જે “બાપજી, શુકાનંદ સ્વામી તો પધાર્યા નથી.” એ સુણીને સ્વામીને વિશે અતિશે હેતધરાવતા અયોધ્યાપ્રસાદજી મહારાજ બોલ્યા કે “શુકાનંદ સ્વામી પધાર્યા નથી, તો શ્રીજીમહારાજ શેના પધારે? અત્યારે તાર કરીને એમને આહી તેડાવો.” આમ કહીને જરુરી મેનાનો પ્રબંધ કરાવીને સ્વામીને અમદાવાદ તેડાવ્યા. સ્વામી તો બાપજીના સમાચાર મળતા જ મેનામાં બેસીને તુંરત જ અમદાવાદ આવ્યા.
બીજે દિવસે અયોધ્યાપ્રસાદજી મહારાજે સંતો-ભકતોને જમાડવા સારું ઘેબરની રસોઇ કરાવીને પોતે જાતે જ ખુરશી નાંખીને ધર્મકુળની હવેલીના પાણીના ટાંકા પાસે વિરાજમાન થયા. પોતાના પાસે જ આચાર્ય શ્રી ભગવતપ્રસાદજી મહારાજને પણ ખુરશી નંખાવીને બેસાર્યા. તમામ સંતો, બ્રહ્મચારીઓ અને સર્વે પાર્ષદોની પંકિતઓ થઇ. અયોધ્યાપ્રસાદજી મહારાજે તમામ સદગુરૂ સંતોને રૂંપાના થાળ અને વાટકાઓ માં જમવા આજ્ઞા કરી. સૌ સંતોએ પત્તર જમવા સારું મેલ્યા એટલે એ પાછા મેલાવીને રૂપાંનાં થાળ અને વાટકાઓમાં જમવા સૌને આગ્રહ કર્યો ને બોલ્યા કે “તમે સહું સદગુરુ સંતોએ મારા પિતા છતાં ઘણું સહન કર્યું છે. આ સત્સંગને મુમુક્ષુંને ઓળખાવવા તમે લોહી-પાણી એક કર્યા છે. આજ તો સહુ રૂપાના થાળમાં જમો.” એમ કહીને સહુંને અતિ આગ્રહે પુરાયે ધર્મકૂળે પોતે પંગતે ફરીને પીરસી પીરસીને સહું સંતો, બ્રહ્મચારીઓ અને પાર્ષદોને જમાડયા. જમી રહ્યા કેડે અમદાવાદ દેશના અને વડતાલદેશના એમ સર્વ સંતો-પારર્ષદોના તડ થયા, અને સૌ વારાફરતી શ્લોકો, અષ્ટકો બોલવા જ લાગ્યા. કોઇ કોઇને મચક આપતું ન હતું, આમ વારાફરતી બોલતા બોલતા બપોરના ચાર વાગી ગયા અને મંદિરમાં શ્રીનરનારાયણ દેવ જાગ્યાનું નગારું વાગ્યું.
આ સમે બ્રહ્મચારી સદગુરૂં આનંદાનંદ સ્વામી ઉભા થયા અને બંને ની વચ્ચે આવીને હાથ અધ્ધર કરીને સૌને રોકતા થકા બોલ્યા કે “હવે રાખો, તમે બેઉ પક્ષ જીત્યા લ્યો.” એમ કહ્યું ત્યારે સૌ બંધ થયા. આ વખતે અયોધ્યાપ્રસાદજી મહારાજે એક મોટા ચલાખામાં પાંચ મણ પતાસા મેલાવીને ઢગલો કરાવ્યો. સદગુરૂ આનંદાનંદ બ્રહ્મચારીને આજ્ઞા કરી જે સૌ સંતો-પાર્ષદોને એ પ્રસાદીના પતાસા વહેચણી કરો. કેમ જે પ્રથમ શ્રીહરિ એ જ્યારે અમદાવાદમાં શ્રીનરનારાયણ દેવ પધરાવ્યા ત્યારે એમને પ્રથમ સેવા માં મેલ્યા હતા. આમ, આજ્ઞા કરાવીને સર્વ સંતો ઉપર અતિ રાજી થઇને અયોધ્યાપ્રસાદજી મહારાજે એ સમયે પાંચ મણ પતાસા વહેચાવડ્યા. વડતાલથી પધારેલા આચાર્યશ્રી ભગવતપ્રસાદજી મહારાજ, ધર્મકુળ, સદગુરૂ શુકાનંદ સ્વામી અને સૌ સંતો-ભકતોને આઠ-દસ દિવસ સુધી રોકીને બહું વહાલ વરસાવ્યું.
- સદગુરૂ શ્રી શુકાનંદ સ્વામીના જીવનપ્રસંગોમાંથી….
🙇🏻♂️🙏
Hindi
अयोध्याप्रसादजी महाराज और शुकमुनि (अहमदाबाद)
संवत् १९२४ के पौष-माघ मास में अहमदाबाद देश के आदि आचार्य श्री अयोध्याप्रसादजी महाराज का स्वास्थ्य कुछ अस्वस्थ था। सभी संत और भक्तजन महाराजश्री के शीघ्र स्वास्थ्य लाभ के लिए प्रार्थना, भजन-कीर्तन आदि कर रहे थे। उस समय वड़ताल से आचार्य श्री भगवतप्रसादजी महाराज समस्त संतों-भक्तों के साथ महाराजश्री के स्वास्थ्य का कुशलक्षेम पूछने अहमदाबाद पधारे। अयोध्याप्रसादजी महाराज ने पधारे हुए सभी संतों और भक्तों का अत्यंत आदर-सत्कार किया और उनकी खूब सेवा-सुश्रूषा की। जब सब बारी-बारी से दर्शन के लिए आए, तब अयोध्याप्रसादजी महाराज ने पूछा, “शुकमुनि कहाँ हैं? वे दिखाई क्यों नहीं दे रहे?” तब सबने उत्तर दिया, “बापजी! शुकानंद स्वामी तो नहीं पधारे हैं।” यह सुनकर स्वामीजी के प्रति अगाध स्नेह रखने वाले अयोध्याप्रसादजी महाराज बोले, “यदि शुकानंद स्वामी नहीं पधारे, तो फिर श्रीजी महाराज कैसे पधारे माने जाएँ? अभी तुरंत तार (टेलीग्राम) भेजकर उन्हें यहाँ बुलवाइए।” ऐसा कहकर उन्होंने आवश्यक पालकी (मेना) की व्यवस्था करवाकर स्वामीजी को अहमदाबाद बुलवाया। स्वामीजी भी बापजी का समाचार पाते ही तुरंत पालकी में बैठकर अहमदाबाद पधार गए।
अगले दिन अयोध्याप्रसादजी महाराज ने संतों-भक्तों को भोजन कराने के लिए घेवर की दिव्य रसोई तैयार करवाई। वे स्वयं धर्मकुल की हवेली के जल-जलाशय (हौज़) के पास कुर्सी लगवाकर विराजमान हुए और अपने समीप ही आचार्य श्री भगवतप्रसादजी महाराज के लिए भी कुर्सी लगवाकर उन्हें आदर सहित बैठाया। समस्त संतों, ब्रह्मचारियों और पार्षदों की पंगतें लगीं। अयोध्याप्रसादजी महाराज ने सभी सद्गुरु संतों को चाँदी के थाल (पात्र) और कटोरियों में भोजन करने की आज्ञा दी। संतों ने भोजन के लिए पत्तल बिछाए थे, तो महाराजश्री ने उन पत्तलों को हटवा दिया और सबको चाँदी के थाल में भोजन करने का आग्रह करते हुए कहा, “आप सभी सद्गुरु संतों ने मेरे पिताश्री (श्रीजी महाराज) के समय से इस सत्संग के लिए अपार कष्ट सहन किए हैं। मुमुक्षुओं को सत्संग की सच्ची पहचान कराने के लिए आपने अपना पसीना बहाया है, रात-दिन एक किया है। आज तो आप सभी को चाँदी के थाल में ही भोजन करना होगा।” ऐसा कहकर परम स्नेही धर्मकुल आचार्यश्री ने स्वयं पंगत में घूम-घूम कर अपने हाथों से परोसते हुए समस्त संतों, ब्रह्मचारियों और पार्षदों को प्रेमपूर्वक भोजन कराया। भोजनोपरांत अहमदाबाद और वड़ताल के संतों-पार्षदों के बीच ज्ञान-गोष्ठी और शास्त्रार्थ के दल बन गए, और सब बारी-बारी से श्लोक एवं अष्टक बोलने लगे। कोई भी पक्ष पीछे हटने को तैयार न था। इस प्रकार वाक-विलास और श्लोकगान करते-करते दोपहर के चार बज गए और मंदिर में श्री नरनारायण देव के शयन से जागने का नगाड़ा बज उठा।
उस समय ब्रह्मचारी सद्गुरु आनंदानंद स्वामी खड़े हुए और दोनों पक्षों के मध्य आकर हाथ ऊँचा करते हुए सबको रोककर बोले, “अब बस कीजिए, मान लीजिए कि आप दोनों ही पक्ष जीत गए!” स्वामी के ऐसा कहते ही सब शांत हो गए। इस अवसर पर अयोध्याप्रसादजी महाराज ने एक बड़े थाल में पाँच मन बताशों का ढेर लगवाया। उन्होंने सद्गुरु आनंदानंद ब्रह्मचारी को आज्ञा दी कि वे सभी संतों-पार्षदों में यह प्रसादी बताशे वितरित करें; क्योंकि सर्वप्रथम जब श्रीहरि ने अहमदाबाद में श्री नरनारायण देव की प्रतिष्ठा की थी, तब उन्हें ही सबसे पहली सेवा सौंपी थी। इस प्रकार आज्ञा देकर समस्त संतों पर परम प्रसन्न होकर अयोध्याप्रसादजी महाराज ने उस समय पाँच मन बताशे बँटवाए। वड़ताल से पधारे आचार्यश्री भगवतप्रसादजी महाराज, धर्मकुल, सद्गुरु शुकानंद स्वामी और समस्त संतों-भक्तों को आठ-दस दिनों तक अहमदाबाद में रोककर उन पर अगाध प्रेम और स्नेह की वर्षा की।
- सद्गुरु श्री शुकानंद स्वामी के जीवन-प्रसंगों से…
🙏
English
Ayodhyaprasadji Maharaj and Shukmuni (Ahmedabad)
In the auspicious months of Posh and Maha of Samvat 1924 (c. early 1868 CE), the inaugural Acharya of the Ahmedabad diocese, Shri Ayodhyaprasadji Maharaj, was experiencing physical indisposition. All the sadhus and devotees were fervently offering prayers, performing devotional chants (dhun), and singing hymns for Maharajshri’s swift recovery and good health. At that time, Acharya Shri Bhagvatprasadji Maharaj arrived from Vadtal along with numerous sadhus and devotees to inquire after his health. Ayodhyaprasadji Maharaj extended a heartfelt, honorable welcome and hospitality to all the visiting saints and devotees. As everyone arrived by turns to offer their respects, Ayodhyaprasadji Maharaj inquired, “Where is Shukmuni? Why is he not seen?” Everyone replied, “Bapji, Shukanand Swami has not come.” Hearing this, Ayodhyaprasadji Maharaj, who held boundless love and deep reverence for Shukanand Swami, said: “If Shukanand Swami has not arrived, how can it be said that Shriji Maharaj Himself has truly arrived? Send a telegraph immediately and invite him here!” Saying this, he arranged a comfortable palanquin (mena) and summoned Swami to Ahmedabad. As soon as Swami received Bapji’s message, he boarded the palanquin and promptly arrived in Ahmedabad.
The following day, Ayodhyaprasadji Maharaj arranged a special festive feast featuring ghebar (a traditional sweet delicacy) for the sadhus and devotees. He had a chair placed for himself near the water reservoir of the Dharmakul Haveli, and placed another chair beside him, respectfully seating Acharya Shri Bhagvatprasadji Maharaj. Rows (panktis) were formed for all the sadhus, brahmacharis, and parshads. Ayodhyaprasadji Maharaj lovingly commanded that all the Sadguru sants dine from pure silver platters and silver bowls. When the saints placed traditional leaf-plates (pattar) before themselves, Maharajshri had them set aside and lovingly insisted that they dine from the silver platters, stating: “All of you Sadguru sants have endured immense hardships alongside my father (Shriji Maharaj). To enlighten spiritual seekers (mumukshus) and guide them to this Satsang, you have toiled day and night, giving your blood and sweat. Today, all of you must dine from silver platters!” Expressing such profound gratitude and devotion, the revered Dharmakul Acharya personally walked along the rows, serving the delicious feast with his own hands to all the sadhus, brahmacharis, and parshads. After the meal concluded, the sadhus and parshads of Ahmedabad and Vadtal formed two friendly assemblies, engaging in joyful scholarly recitations of sacred Sanskrit verses (shlokas) and octets (ashtakas). Neither group would concede defeat! As the friendly recitation continued back and forth, the clock struck four in the afternoon, and the temple drums resounded, heralding that Lord Shri Narnarayan Dev had awakened from His afternoon rest.
At that moment, Sadguru Brahmachari Anandanand Swami stepped forward between both groups, raised his hands to halt the discourse, and humorously declared: “Now, let us pause; consider that both sides have emerged victorious!” Hearing his affectionate words, everyone smiled and concluded the recitation. At that time, Ayodhyaprasadji Maharaj had a massive heap of five maunds (approx. 100 kg) of sugar candies (patasa) placed in a large tray. He instructed Sadguru Anandanand Brahmachari to distribute the consecrated candies (prasadi patasa) to all the sadhus and parshads, reminiscing how Shri Hari had assigned him the very first service when Lord Shri Narnarayan Dev was originally consecrated in Ahmedabad. With profound joy in his heart, Ayodhyaprasadji Maharaj distributed the five maunds of patasa among all the saints. He warmly hosted Acharya Shri Bhagvatprasadji Maharaj, the holy Dharmakul family, Sadguru Shukanand Swami, and all the visiting saints and devotees for eight to ten days, showering them with boundless divine love and hospitality.
- From the sacred life accounts of Sadguru Shri Shukanand Swami…
🙏