ગામ કમઢીયાના શુરવિરભકત કાયાભાઇનું અંગ અત્યંત મહિમાવાળું હતું એથી પોતાના અહોભાગ્ય સમજીને શ્રીજી મહારાજ,સંતો અને સત્સંગીઓ એ સર્વનો તેઓ ખૂબ જ મહિમા સમજતા.
Gujarati
કામઢીયાના કાયાભાઇ અને કૂતરાનો પ્રસંગ
ગામ કમઢીયાના શુરવિરભકત કાયાભાઇનું અંગ અત્યંત મહિમાવાળું હતું એથી પોતાના અહોભાગ્ય સમજીને શ્રીજી મહારાજ,સંતો અને સત્સંગીઓ એ સર્વનો તેઓ ખૂબ જ મહિમા સમજતા. એક વખતે તેઓ ગઢપુરમાં શ્રીજીના દર્શન કરવા ગયેલા. તે વખતે શ્રીજી મહારાજ પ્રાતઃકાળમાં દાદ ખાચરના દરબારમાં નિબતરું નીચે સભા કરીને બેઠેલા. કાયાભાઇ દર્શન માટે સભા તરફ જઇ રહ્યા હતા ત્યાં ચોકમાં એક કૂતરું બેઠેલું. થોડું અંધારા જેવું હોવાથી અને પોતાની દ્રષ્ટિ સભા તરફ આકર્ષાયેલી હતી. તેથી પોતાના પગનું ઠેબું કૂતરાને લાગી ગયું. એટલે કુતરે પોતાના જાતિ સ્વભાવ પ્રમાણે બાંઉકારો નાખ્યો. ત્યાં તો કાયાભાઇ પોતાના મનમાં એકદમ ત્રાસ પામી. જાણે કોઇ મહાન ભક્તરાજનો અપરાધ થઇ ગયો હોય તેમ તે કૂતરાને દંડવત કરવા લાગ્યા.
શ્રીજી મહારાજે સભામાંથી જોયું કે કાયાભાઇ કૂતરાને દંડવત કરે છે, એટલે મહારાજ ઊંચે અવાજે બોલ્યા કે, “કાયાભાઇ ત્યાં કોને દંડવત પ્રણામ કરે છે, ત્યાં કોઇ સાધુ બેઠા છે શું ? જુઓ તો તપાસ કરો. એક કાઠી ભક્ત તપાસ કરીને આવ્યા કે, “મહારાજ ! ત્યાં કોઇ સાધુ નથી. એક કુતરું ચોકમાં બેઠું છે. તેને કાયાભાઇ દંડવત કરે છે.” ત્યારે મહારાજે કાયાભાઇને બોલાવીને પૂછયું કે, “કાયાભાઇ તમે કૂતરાને દંડવત કેમ કર્યા ?” ત્યારે તેમણે કહ્યું, “મહારાજ, આ કુતરું મહાન ભાગ્યશાળી છે. સર્વ અવતારના અવતારી આપ અને અનંત મુક્તો અહીં બિરાજો છો. આપ સર્વની ચરણરજની આ ભૂમિ અત્યંત પવિત્ર છે. આ ચરણરજ મોટા મોટા દેવોને પણ દુર્લભ છે. આવી ચરણરજનું અધિકારી આ કુતરું છે. તેને મારા પગનું ઠેબું લાગી ગયું.તે મારો અપરાધ કહેવાય.તે ગુનો માફ થાય તે માટે આ કૂતરાને મેં દંડવત્ પ્રણામ કર્યા.” કાયાભાઇની આવી શ્રેષ્ઠ સમજણ અને મહિમા દ્રષ્ટિ જોઇને શ્રીજી મહારાજ તેમના ઉપર અત્યંત પ્રસન્ન થયા.
- આદર્શ ભક્તગાથા તથા અન્ય ગ્રંથોમાંથી…
🙇🏻♂️🙏
Hindi
कामढिया के कायाभाई और कुत्ते का प्रसंग
ग्राम कामढिया के शूरवीर भक्त कायाभाई का अंतःकरण अत्यंत महिमायुक्त था। वे स्वयं को अहोभाग्यशाली मानते हुए श्रीजी महाराज, संतों और सत्संगियों की अलौकिक महिमा को भली-भाँति समझते थे।
एक समय वे गढ़पुर में श्रीजी महाराज के दर्शन करने गए। उस समय प्रातःकाल में श्रीजी महाराज दादा खाचर के दरबार में नीम के वृक्ष (निंबतरु) के नीचे सभा लगाकर विराजमान थे। कायाभाई दर्शन के लिए सभा की ओर जा रहे थे, तभी चौक में एक कुत्ता बैठा हुआ था। प्रातः का थोड़ा धुंधलका होने के कारण और अपनी दृष्टि प्रभु की दिव्य सभा की ओर लगी होने से, उनका पैर अनजाने में उस कुत्ते से टकरा गया। कुत्ते ने अपने स्वाभाविक स्वभाववश भौंकते हुए चीत्कार किया। यह होते ही कायाभाई मन में अत्यंत भयभीत और व्यथित हो उठे। मानो उनसे किसी महान भक्तराज का घोर अपराध हो गया हो, वे तुरंत उस कुत्ते के सम्मुख दंडवत प्रणाम करने लगे।
श्रीजी महाराज ने सभा में से देखा कि कायाभाई कुत्ते को दंडवत कर रहे हैं, अतः महाराज ने ऊँचे स्वर में पूछा, “कायाभाई वहाँ किसे दंडवत प्रणाम कर रहे हैं? क्या वहाँ कोई साधु बैठे हैं? जाकर तनिक देखो तो!” एक काठी भक्त ने जाकर देखा और आकर कहा, “महाराज! वहाँ कोई साधु नहीं हैं, चौक में एक कुत्ता बैठा है और कायाभाई उसी को दंडवत कर रहे हैं।” तब महाराज ने कायाभाई को अपने पास बुलाकर पूछा, “कायाभाई! आपने कुत्ते को दंडवत प्रणाम क्यों किया?”
तब कायाभाई ने करबद्ध होकर प्रार्थना की, “हे महाराज! यह कुत्ता परम भाग्यशाली है। सर्व अवतारी स्वयं आप और आपके अनंत मुक्त यहाँ दिव्य रूप से विराजते हैं। आप सभी की पावन चरणरज से यह पावन भूमि अत्यंत पवित्र हुई है। यह चरणरज बड़े-बड़े देवताओं के लिए भी दुर्लभ है। ऐसी परम पवित्र चरणरज में वास करने का अधिकारी यह कुत्ता है। अनजाने में मेरा पैर इसे छू गया, यह तो मेरा घोर अपराध हुआ। उस अपराध की क्षमा-याचना के लिए ही मैंने इस कुत्ते को दंडवत प्रणाम किए हैं।”
कायाभाई की ऐसी अनुपम समझ, निष्पाप भाव और अलौकिक महिमा-दृष्टि देखकर श्रीजी महाराज उन पर अत्यंत प्रसन्न हुए।
- आदर्श भक्तगाथा तथा अन्य ग्रंथों से…
🙏
English
The Incident of Kayabhai of Kamdhiala and the Dog
Kayabhai, a valiant devotee hailing from the village of Kamdhiala, possessed an extraordinary spiritual mindset brimming with profound understanding of divine glory (mahimā). Considering himself supremely fortunate, he harbored immense reverence and glory for Shriji Maharaj, the holy sadhus, and all the devotees of the Satsang.
Once, he journeyed to Gadhpur (Gadhada) to have the divine darshan of Shriji Maharaj. At that time, in the early morning, Shriji Maharaj was presiding over a spiritual assembly under the sacred neem tree (limbataru) in the courtyard of Dada Khachar’s royal residence (darbar). As Kayabhai was walking across the courtyard toward the assembly, his gaze remained fixated with deep longing upon the divine form of Shriji Maharaj. In the dawn’s dim light, his foot inadvertently struck a dog resting in the courtyard. True to its animal nature, the dog let out a sharp, startled yelp. In that instant, Kayabhai was stricken with immense remorse and grief, as though he had committed a grave offense against an exalted devotee of God! Filled with genuine humility and repentance, he immediately dropped to the ground and began performing prostrations (dandavat pranam) before the dog.
Observing this from the assembly, Shriji Maharaj spoke aloud, “Whom is Kayabhai offering dandavat pranam to over there? Is some revered sadhu seated there? Go and see!” A Kathi devotee went to inspect and returned, saying, “Maharaj! There is no sadhu there. A dog is sitting in the courtyard, and Kayabhai is offering dandavat to it!” Shriji Maharaj then summoned Kayabhai and asked, “Kayabhai, why were you offering dandavat pranam to a dog?”
With folded hands and heartfelt sincerity, Kayabhai replied, “O Maharaj! This dog is supremely fortunate. You are the supreme Fountainhead of all avatars (Sarva-avatar-na avatari), and countless liberated souls (Muktas) reside here in Your divine presence. Blessed by the sacred dust of Your holy lotus feet (charan-raj) and those of Your saints, this entire land is supremely sacred—a sanctified dust that is rare and unattainable even for the greatest celestial devas! This dog is truly privileged to sit and roll in such divine holy dust. Having struck such a blessed creature with my foot, I have incurred a grave spiritual offense. Thus, to seek forgiveness for my transgression, I offered dandavat pranam to this dog.”
Beholding Kayabhai’s sublime spiritual comprehension, boundless humility, and transcendental vision of divine glory (mahimā-drashti), Shriji Maharaj was immensely pleased with him.
- From Adarsh Bhaktagatha and other sacred texts…
🙏