શ્રીહરિની અભય પરાવાણી: પ્રત્યક્ષ ભગવાનનો આશરો કરનારા ભક્તને અંતકાળે દેહના કષ્ટથી સ્મૃતિ રહે કે ન રહે, તોય ભગવાન સ્વયં તેની રક્ષા કરે છે અને મોક્ષ સુનિશ્ચિત છે.
શ્રીજીમહારાજે ગઢડા પ્રથમ પ્રકરણના ૧૪મા વચનામૃતમાં પોતાના આશ્રિત ભક્તોને અંતકાળની ચિંતામાંથી મુક્ત કરતું પરમ આશ્વાસન અને અભયદાન આપ્યું છે:
“જેને સાક્ષાત્ ભગવાનની પ્રાપ્તિ થઈ છે તેને અંતકાળે ભગવાનની સ્મૃતિ રહે અથવા દેહના રોગ-પીડાના કારણે સ્મૃતિ ન રહે, તોપણ તેનું અકલ્યાણ કદાપિ થતું નથી! તેની તો સાક્ષાત્ ભગવાન સ્વયં રક્ષા કરે છે. અને જે ભગવાનથી વિમુખ છે તે ભલે બોલતાં-ચાલતાં સભાનપણે દેહ મૂકે, તોપણ તેનું કલ્યાણ થતું નથી અને તે મરીને યમપુરીમાં જાય છે.
કેટલાક પાપી કસાઈઓ પણ બોલતાં-ચાલતાં દેહ ત્યાગે છે, અને ભગવાનનો પરમ ભક્ત હોય તેનું કોઈ સંજોગોવશાત્ અકાળ મૃત્યુ થાય, તો શું તે ભક્તનું અકલ્યાણ થશે ? અને શું તે પાપી કસાઈનું કલ્યાણ થશે ? કદાપિ નહીં જ થાય!”
આ અમોઘ વચન દ્વારા શ્રીહરિએ સ્પષ્ટ કર્યું કે કલ્યાણનો આધાર અંતકાળની બાહ્ય શારીરિક ચેતના પર નથી, પરંતુ જીવન દરમિયાન પ્રગટ ભગવાનના સ્વરૂપની દ્રઢ શરણાગતિ અને અનન્ય નિષ્ઠા પર છે. પ્રભુ પોતાના ભક્તનો હાથ ક્યારેય છોડતા નથી.
- શ્રીવચનામૃતમ્ ગઢડા પ્રથમ ૧૪
Hindi
वचनामृत गढडा प्रथम १४: अंत समय में स्मृति रहे या न रहे, प्रभु के शरणागत का अकल्याण कभी नहीं होता
श्रीजीमहाराज ने गढडा प्रथम प्रकरण के १४वें वचनामृत में अपने शरणागत भक्तों को अंतकाल की चिंता से मुक्त करने वाला परम अभयदान प्रदान किया है:
“जिसे साक्षात भगवान की प्राप्ति हो चुकी है, उसे अंत समय में देह के कष्ट या व्याधि के कारण भगवान की स्मृति रहे अथवा न रहे, तो भी उसका अकल्याण कभी नहीं हो सकता! उसकी रक्षा तो स्वयं भगवान करते हैं। और जो भगवान से विमुख है, वह चाहे होश-हवाश में बोलते-चालते देह त्यागे, तो भी उसका उद्धार नहीं होता और वह यमपुरी में जाता है।
कोई पापी कसाई भी बोलते-चालते प्राण त्याग देता है, और भगवान के किसी निष्ठावान भक्त की यदि अकाल मृत्यु हो जाए, तो क्या उस भक्त की दुर्गति होगी और उस कसाई का कल्याण होगा ? कदापि नहीं!”
प्रभु ने स्पष्ट किया कि मुक्ति अंत समय की बाह्य चेतना पर निर्भर नहीं करती, अपितु जीवनपर्यंत भगवान के चरणों में रखी गई अनन्य निष्ठा और समर्पण पर आधारित होती है।
English
Vachanamrut Gadhada I-14: Unfailing Divine Protection and Certainty of Salvation at Life’s End
In the 14th discourse of the First Section of Gadhada in the Vachanamrut, Shreeji Maharaj bestowed immense solace and fearlessness regarding the moment of death:
“One who has attained the manifest Lord—whether at the final moment of death physical memory of God remains intact or fails due to bodily afflictions, that devotee’s spiritual salvation can never be jeopardized! God Himself personally safeguards their soul. Conversely, one who is averse to God, even if they cast off their body in full consciousness, speaking coherently, they will still not attain liberation and will descend to Yamapuri.
Sinfull butchers sometimes pass away conscious and speaking; whereas an ardent devotee of God might experience an untimely or sudden demise. Does that imply the devotee suffers damnation while the sinful butcher attains salvation? Never!”
Through this authoritative revelation, Shreehari reassured all seekers that ultimate salvation does not hinge upon fleeting physical consciousness during death’s agony, but upon the rock-solid refuge, devotion, and surrender cultivated towards the manifest Supreme Lord throughout life.