શ્રીહરિની પરાવાણી: ભગવાનમાં પરિપૂર્ણ સ્નેહની ખરી પરખ—પ્રભુ વિના અન્ય કોઈ માયિક સંકલ્પ થતાં પંચામૃતમાં ધૂળ ભળવા જેવી અને કપાળમાં બળબળતો ડામ દેવા જેવી અસહ્ય વેદના થવી.
શ્રીજીમહારાજે ગઢડા પ્રથમ પ્રકરણના ૪૪મા વચનામૃતમાં ભગવાન પ્રત્યેના સાચા અને અનન્ય સ્નેહની ખરી ઓળખ પ્રગટ કરતાં અતિ ગંભીર અને સચોટ ઉપદેશ આપ્યો છે:
“જેને પરિપૂર્ણ ભગવાનમાં સ્નેહ હોય ને તેને જો જાણે-અજાણે ભગવાનની મૂર્તિ વિના બીજો કાંઈક માયિક ઘાટ થાય, તો જેમ ઉત્તમ પંચામૃત ભોજન જમતો હોય તેમાં કોઈક કાંકરા તથા ધૂળનો ખોબો ભરીને નાખે અને તે જેવું અતિશય વસમું લાગે; અથવા કપાળમાં ધગધગતો બળબળતો ડામ દે અને તે જેવો અસહ્ય વસમો લાગે; તેવો ભગવાન વિના બીજો કોઈ લૌકિક ઘાટ અંતરમાં થાય ત્યારે અતિશય વસમો લાગે—એવી રીતે જેને નિરંતર વર્તતું હોય, તેને જ ભગવાનને વિષે સાચી પ્રીતિ છે એમ જાણવું.”
શ્રીહરિ સમજાવે છે કે સાચો પ્રેમી ભક્ત પોતાના અંતઃકરણમાં પ્રભુ સિવાય સંસારના વિષયો, વૈભવ કે માયિક સુખોનો લેશમાત્ર સંકલ્પ પણ સહન કરી શકતો નથી. જેને પ્રભુમાં આવો અનન્ય અનુરાગ થયો હોય, તેનું મન પંચવિષયમાંથી સહજપણે નિવૃત્ત થઈને અખંડ શ્રીહરિના સ્વરૂપાનંદમાં જ લીન રહે છે.
- વચનામૃતમ્ ગઢડા પ્રથમ ૪૪
Hindi
वचनामृत गढडा प्रथम ४४: प्रभु में सच्चे प्रेम की कसौटी, पंचामृत में कंकड़ और जलता डाम
श्रीजीमहाराज ने गढडा प्रथम प्रकरण के ४४वें वचनामृत में परमात्मा के प्रति सच्चे प्रेम की खरी पहचान बताते हुए अत्यंत मर्मस्पर्शी वचन कहे हैं:
“जिसका भगवान में परिपूर्ण स्नेह होता है, उसे यदि जाने-अनजाने भगवान के स्वरूप के अतिरिक्त कोई अन्य सांसारिक विचार आ जाए, तो जैसे कोई अमृतमय पंचामृत भोजन कर रहा हो और उसमें कोई कंकड़ व धूल की मुट्ठी डाल दे तो कैसा असहनीय कष्ट होता है; अथवा जैसे ललाट पर दहकते हुए लोहे की गर्म सलाख (डाम) दाग दी जाए तो जैसा भयंकर दर्द होता है; वैसा ही असहनीय कष्ट भगवान के अतिरिक्त अन्य कोई विचार आने पर जिसे होता हो—उसी का भगवान के प्रति सच्चा प्रेम समझना चाहिए।”
सच्चा भक्त अपने हृदय में प्रभु के अतिरिक्त किसी भी नश्वर विषय का प्रवेश तनिक भी सहन नहीं कर सकता। ऐसा भक्त संसार से अनायास विरक्त होकर अखंड प्रभु के ध्यान में लीन रहता है।
English
Vachanamrut Gadhada I-44: The Litmus Test of True Divine Love, Sand in Panchamrit, and Red-Hot Branding
In the 44th discourse of the First Section of Gadhada in the Vachanamrut, Shreeji Maharaj defined the unmistakable litmus test of genuine divine love for God:
“One who possesses complete, unadulterated love for God—if knowingly or unknowingly any thought other than the divine form of God arises within their heart, it torments them as agonizingly as if a handful of dirt and gravel were thrown into a luscious bowl of sweet panchamrit while they were eating it; or as excruciatingly painful as if a branding iron glowing red-hot were seared onto their forehead! Only a person who experiences such intense anguish at the arising of any worldly thought devoid of God can truly be recognized as having genuine love for God.”
Shreehari teaches that a true lover of God cannot tolerate even the briefest intrusion of worldly desires or mundane trifles into their consciousness. Absorbed exclusively in divine contemplation, such an elevated devotee experiences unbroken spiritual ecstasy.