સંવત ૧૮૬૬ માં શ્રીહરિએ ડભાણમાં ભકતોને સુખ દેવાને અર્થે ભવ્યાતિભવ્ય અઢાર દિવસનો શ્રીમહાવિષ્ણુયાગ યજ્ઞોત્સવ કર્યો.
Gujarati
ડભાણનો મહાવિષ્ણુયાગ અને ભક્તોનું પૂજન
સંવત ૧૮૬૬ માં શ્રીહરિએ ડભાણમાં ભકતોને સુખ દેવાને અર્થે ભવ્યાતિભવ્ય અઢાર દિવસનો શ્રીમહાવિષ્ણુયાગ યજ્ઞોત્સવ કર્યો. આ વખતે ડભાણના પટેલ વિષ્ણુદાસ, હરિશરણ, રૂગનાથ, પ્રાગજીદાસ, સવદાસ શંભુરામ, કાનદાસ અને બોચાસણના કાશીદાસભાઇ, કરજીસણના ગોવિદભાઇ અને નાનાભાઇ વગેરે ખુબ સેવાઓ કરી અને શ્રીહરિ તથા સહુ સંતો-ભકતોની ખુબ બરદાસ્ત જાળવીને અતિ રાજી કર્યા.
આ વખતે કચ્છ-કાઠીયાવાડ-ગુજરાત, સુરત, દંઢાવ્ય થી અનેક ભકતો આ મહાવિષ્ણુંયાગના દર્શને આવ્યા હતા. ગઢપુરથી સંઘમાં દાદાખાચર, સુરાખાચર, અલૈયાખાચર, જીવાબાપું, લાડુંબા, જીવુંબા, રાજબાઇ વગેરે સહું ડભાણ યજ્ઞના દર્શને આવ્યા હતા. એ વખતે ઉત્સવના દિવસે દાદાખાચર ગઢપુરથી પોતાની સાથે પૂજનનો સામાન લાવ્યા હતા, પરંતું પૂજનની સામગ્રીમાં ફુલના હાર ન હતા, પોતે મનમાં સંકલ્પ કરતા હતા, એ જ સમયે એ માળી ફૂલનો ટોપલો લઇને ત્યાંથી પસાર થયો, દાદાખાચરે એમની પાસેથી ફૂલના હાર લીધા, ગજરા લીધા, બાજુબંધ લીધા ને વળતર રુપે એ માળીને પોતાના કડીયે બાંધેલ વાંસળી છોડીને એક સોના મહોર દીધી. પેલો પેટીયું રળતો ગરીબ માળી તો થોડાક ફૂલના બદલામાં સોનામહોર મળતા અતિ અહોભાવ થી ગદગદ ભાવે દાદાખાચર ના પગમાં પડી ગયો, ત્યારે કિશોર ઉંમરનાં દાદાખાચર એમને હાથ જોડીને બોલ્યા કે ભાઇ, આ તારા હાર-ગજરાનું અત્યારે તો કોઇ મુલ્ય થઇ શકે એમ નથી, એના બદલામાં આ સોનામહોર નું મુલ્ય તો કશુંય નથી.” આમ અતિમહીમાંથી ફૂલના હાર-ગજરા બાજુબંધ વગેરે લઇ લીધા.
તેઓ સૌ સાથે શ્રીહરિ બીરાજતા હતા ત્યાં પૂજન કરવા પધાર્યા, એ વખતે શ્રીહરિના અગ્રપૂજન વખતે કાઠીયાવાડથી સંઘમાં પધારેલા નવ વર્ષની સાવ નાની ઉંમરના મુકતરાજ દાદાખાચરને શ્રીહરિએ નજીક બોલાવ્યા. દાદાખાચરે નજીક આવીને પ્રણામ કરીને પૂજન કરતા શ્રીહરિના ચરણો ધોયા, ચંદન-કંકું તેમજ અક્ષતથી શ્રીહરિના ચરણારવિંદનું પુજન કર્યું. શ્રીહરિ ને ફૂલના સુગંધી હાર પહેરાવ્યા, બાજુબંધ બાંધ્યા અને ગજરાં અર્પણ કર્યા. ગઢપુરથી શ્રીહરિ સારું દાદાખાચર પોતે રુપીયા આઠસોની કિંમતના સોનાના તોડાં લાવ્યા હતા એ ચરણે ધરાવ્યા, સાથે જીવુંબાં અને રાજબાઇ વતિ રુપીયા ચોવીસસો રુપીયાના કનકના કડાં લાવ્યા હતા એ ધરાવ્યા, અને લાડુંબાં વતિ સાતસો રુપીયાની કિંમતનો કંદોરો પણ ધરાવ્યો. શ્રીહરિને પ્રણામ કર્યા એ વખતે શ્રીહરિ દાદાખાચરને ભેંટી પડ્યા. ત્યારબાદ ઝીંઝાવદર દરબાર શ્રી અલૈયાખાચરે અઢારસો રુપીયાની કિંમતના સાંકળા, કારીયાણી દરબાર મુકતરાજશ્રી માંચાખાચરે બારસોં રુપીયાની કિંમતની ઉતરી, શ્રીહરિના સખા એવા લોયા-નાગડકા દરબારશ્રી સુરાખાચરે, સોમલા ખાચરે રુપીયા એકસો ની કિંમતનો વેઢ ધારણ કરાવ્યો. જીવાબાપું, બંધીયાના દરબાર શ્રી મુંળુંભાઇ, નાજા જોગીયા, હમીરખાચર, અને માંતરા ધાધલ વગેરે સહુંએ વારાફરતી પધારીને એક એક વેઢ અર્પણ કરીને પુજન કર્યું. ગામ પીઠવડીના મુકતો એના ભગો-મૂળો પોતે રુપીયા બસોની કિંમતના સોનેરી સુરવાળ અને જામો, નવાનગરના હરિભકતો અઢારસોં રુપીયાની કિંમતનો સોનેરી રેંટો અને સોનાના તાર વાળા વસ્ત્ર ઉપરણી, ગામ સુંદરીયાણાથી પુંજાંશા અને વનાશાં સોનાના બોર વાળા બાજુંબંધ, બોચાસણના કાશીદાસે સો-સો રુપીયાની કિંમતના ચોકડાં (કાનમાં પહેરવાનું ઘરેણું), મોતીભાઇ શાહ પાંચસો રુપીયાનો કિનખાબનો પોશાક, ગોવિંદભાઇ પટેલ ત્રણસો રુપીયાની કિંમતની સોળવલાં સુવર્ણની દુગદુગી (ગળે પહેરવાનું ઘરેણું), રૂપચંદ શેઠ બારસો રુપીયાની કિંમતની ઉતરીં, જાદવજીભાઇ ત્રણસો રુપીયાની કિંમતનું હિરાજડીત માંદળીયું, નરોત્તમભાઇ સોના ના ફૂલ વાળી ચાંદીની એકસો રુપીયા ની ચાખડીં, લલ્લુભાઇ અને લક્ષ્મીચંદ બેઉ બસો-બસો રુપીયાની હાથે પહેરવાની એક એક સોનાની પોંચી, ગંગદાસભાઇ બસો રૂપિયાની મોતીની માળા, સુરજરામ એકસો રુપીયા નો પાઘમાં રાખવાનો સોનાનો તોરો, પિતાંબરભગત સવાયો રુપીયાની જવમાળા, ઘેલાભાઇ એકસો નો ઘૂઘરીવાળો કંદોરો, તાપીદાસ અને ભવાનીદાસ બેઉ કાનમાં ધરાવવા એકસો એકસોના સોનાના ગુચ્છ, લક્ષ્મીબાઇ પાંચસો રૂપિયાની સોનાનું સુરજમુખી અલંકાર, નરસિંહભાઇ પાંચસો રુપીયાની અબદાગીરી, ભકત નાગરદાસ એકસો રૂપિયાનું છત્ર, અરદેશર કોટવાળ અને પીલું સાહેબ શ્રીહરિ સારું સોનાના ડાંડા વાળો ચમર લાવ્યા હતા. આમ પોતાના સર્વ પ્રેમીભક્તોનો ભાવગ્રહણ કરતા થકા વસ્ત્ર, અલંકાર, આભૂષણ ધારણ કરીને શ્રીહરિ અતિ શોભતા હતા.
પુજયા શ્રીસહજાનંદ સ્વામી, નાંખ્યું દુખ દારિદ્રને વામી..! વસ્ત્ર વાહન અલંકાર અતિ, પુજયા પ્રીત કરી સંતપતિ..!! પુષ્પ ચંદન અત્તરને હાર, પુજ્યા સુરતિ જને કરી પ્યાર..! થાળ કરાવ્યા એમણે અતિ, જમાડયા સંતને પ્રાણપતિ…!!
આ ઉપરાંત સુરતથી આવેલ સંધના ભાલચંન્દ્રશેઠ વગેરે ભક્તો પંદસો રુપીયાની રોઝા અને માણકી ઘોડી સારું પલાણ, કરજીસણના ગોવિંદભાઇ બારસો રુપીયાનું રોઝા ઘોડા સારું તાવિત, જીભાઇ ચારસો રુપીયાની ડૂંમચી (સાજ-પલાણને પુછડી સાથે બાંધવાની દોરી), પુરુષોત્તમભકત રૂપાના રુપીયા ત્રણસોના ઘૂઘરીવાળા ઝાંઝર ને રુપીયા એકસો એકસોના બે એવા રૂપાનાં પેંગડા લાવ્યા હતા. અંબારામભાઇ ડોઢસો રુપીયાનું રૂપાનું ચોકડું, દાદાભાઇ સો રુપીયાની કિંમત ની મણિ જડીત કલગી, નારાયણભાઇ અઢીસો રુપીયાની કિંમતનો મોવડોં બનાવરાવી લાવ્યા હતા. જે સર્વ ભકતોના ભાવને ગ્રહણ કરી નાજા જોગીયા પાસે રોઝા ઘોડાને પહેરાવી ને તૈયાર કરીને એ ઉપર શ્રીહરિ સવાર થયા હતા. ભકતો એ અર્પણ કરેલ મોંઘા મોંઘા વસ્ત્ર-અલંકારો ધારણ કરીને શ્રીહરિ ડભાણ ગામની બજારો માં હજારો ભકતોને દર્શન દેવા સારું રોઝે ઘોડે ચડીને પધારતા. શ્રીહરિ દરરોજ સંતોને પંકિતએ ફરી ફરીને લાડું -જલેબી પીરસતા, અને હજારો બ્રાહ્મણો ને ચોરાશીઓ કરીને જમાડ્યા, તેમજ એ વખતે સંતો એ શ્રીહરિને યજ્ઞની વેદી ઉપર બાંધેલ હિંડોળામાં અતિ હેતે ઝુલાવ્યા હતા.
ધન્ય ધન્ય ડભાણ ગામ, લેતા પાવન થઇ નામ..! ધન્ય ધન્ય ડભાણ ના જન, જીંયા પ્રભું રહ્યા રાતદન..!! કર્યા દર્શન જેણે દ્રગ ભરી, પાછા ન પામે ભવમાં ફરી..! ઉડી ડમરી ગઇ આકાશ, પામી દેવ થયા હૂલ્લાસ..!! વૃક્ષ વેલી વાહન આવ્યા કામ, કેતો પામ્યા પ્રભુજીંનું ધામ..! જે જે જમ્યા જગનનું અન્ન, કરી દર્શન થયા પાવન..!! કહી કહી કહીએ કેટલું, નવ કહેવાય થયું તેટલું..! આ લીલા સંભારી જે ગાય, તેને સર્વે દુખ મટી જાય..!!
- સદગુરુ વાસુદેવચરણદાસજી સ્વામી રચિત શ્રીહરિચરિત્રચિંતામણી કળશ ૧૦૫ માંથી…
🙇🏻♂️🙏
Hindi
डभाण का महाविष्णुयाग और भक्तों द्वारा श्रीजी महाराज का पूजन
संवत १८६६ में श्रीहरि ने डभाण में भक्तों को अलौकिक सुख प्रदान करने के लिए अत्यंत भव्य अठारह दिवसीय ‘श्रीमहाविष्णुयाग’ यज्ञोत्सव का आयोजन किया। इस पावन अवसर पर डभाण के पटेल विष्णुदास, हरिचरण, रूगनाथ, प्रागजीदास, सवदास शंभुराम, कानदास तथा बोचासण के काशीदासभाई, करजीसण के गोविंदभाई एवं नानाभाई आदि ने तन-मन-धन से अद्भुत सेवाएँ कीं। उन्होंने श्रीहरि तथा समस्त संत-हरिभक्तों की अत्यंत सेवा-चाकरी और आदर-सत्कार कर प्रभु को परम प्रसन्न किया।
इस महाविष्णुयाग के दर्शन हेतु कच्छ, काठियावाड़, गुजरात, सूरत, दंडव्य आदि सुदूर प्रांतों से अनगिनत हरिभक्त उमड़ पड़े थे। गढ़पुर से आए संघ में मुक्तानंद स्वामी के लाड़ले भक्तराज दादा खाचर, सूरा खाचर, अलैय्या खाचर, जीवा बापू, लाडूबा, जीवूबा, राजबाई आदि सभी डभाण यज्ञ के दर्शनार्थ पधारे थे। यज्ञोत्सव के मुख्य दिन दादा खाचर गढ़पुर से अपने साथ प्रभु पूजन की समग्र सामग्री लाए थे, किंतु पूजन सामग्री में पुष्पों के हार उपलब्ध नहीं थे। वे मन ही मन प्रभु के लिए पुष्पमाला का संकल्प कर ही रहे थे कि उसी समय एक माली फूलों की टोकरी सिर पर लिए वहाँ से गुजरा। दादा खाचर ने उससे सुंदर पुष्प-हार, गजरे और बाजूबंद ले लिए। बदले में उस माली को अपनी कमर पर बँधी बाँसली (रुपये रखने की थैली) खोलकर एक स्वर्णमोहर दे दी। वह गरीब माली, जो दिनभर मेहनत कर मुश्किल से पेट भरता था, थोड़े से फूलों के बदले सोने की मोहर पाकर अहोभाव और कृतज्ञता से गदगद हो उठा और दादा खाचर के चरणों में गिर पड़ा। तब किशोरावस्था के दादा खाचर ने हाथ जोड़कर नम्रता से कहा, “भाई! आपके इन हार-गजरों का इस समय हमारे लिए कोई मोल नहीं हो सकता; प्रभु के अर्पण हेतु इनके आगे इस स्वर्णमोहर का मूल्य तो कुछ भी नहीं है।” इस प्रकार अत्यंत महिमा और भाव से उन्होंने पुष्प-हार, गजरे और बाजूबंद प्राप्त कर लिए।
तत्पश्चात सभी भक्त जहाँ श्रीहरि विराजमान थे, वहाँ उनका पूजन करने पधारे। श्रीहरि के अग्रपूजन के समय काठियावाड़ से संघ में पधारे मात्र नौ वर्ष की नन्हीं आयु के मुक्तराज दादा खाचर को श्रीहरि ने अपने समीप बुलाया। दादा खाचर ने निकट आकर साष्टांग प्रणाम किया और पूजन करते हुए श्रीहरि के चरणकमल पखारे। चंदन, कुंकुम और अक्षत से श्रीहरि के चरणारविंद की पूजा की। श्रीहरि को सुगंधित पुष्पों के हार पहनाए, भुजदंडों पर बाजूबंद बाँधे और कर-कमलों में गजरे अर्पित किए। दादा खाचर गढ़पुर से श्रीहरि के लिए स्वयं आठ सौ रुपये मूल्य के स्वर्ण के तोड़े (पाँव के आभूषण) लाए थे, वे प्रभु के चरणों में अर्पित किए। साथ ही जीवूबा और राजबाई की ओर से चौबीस सौ रुपये मूल्य के सुवर्ण के कड़े (कंकण) और लाडूबा की ओर से सात सौ रुपये का स्वर्ण कंदोरा (करधनी) भी भेंट किया। दादा खाचर ने जब प्रेम से दंडवत प्रणाम किया, तब श्रीहरि ने वात्सल्य से भरकर उन्हें हृदय से लगा लिया।
इसके उपरांत झींझावदर के दरबार श्री अलैय्या खाचर ने अठारह सौ रुपये की सुवर्ण सांकली (सांकल), कारियाणी दरबार मुक्तराज श्री मांचा खाचर ने बारह सौ रुपये मूल्य की उतरी (कंठहार), और श्रीहरि के परम सखा लोया-नागड़का दरबार श्री सूरा खाचर तथा सोमला खाचर ने सौ-सौ रुपये मूल्य की स्वर्ण मुद्रिका (वेढ) धारण कराई। जीवा बापू, बंधिया के दरबार श्री मूळूभाई, नाजा जोगिया, हमीर खाचर और मांतरा धाधल आदि सभी ने बारी-बारी से पधारकर एक-एक स्वर्ण-मुद्रिका भेंट कर पूजन किया।
गाँव पीठवड़ी के भक्त भगो और मूळो ने दो सौ रुपये मूल्य का सुनहरी सुरवाल (पायजामा) और जामा अर्पित किया। नवानगर के हरिभक्तों ने अठारह सौ रुपये का सुनहरी रेंटो (दुपट्टा) और स्वर्ण तारों से सुसज्जित वस्त्र व उपरणी भेंट की। सुंदरियाना से पूंजाशा और वनाशा ने सोने के बोर (घुंडी) जड़े बाजूबंद, बोचासण के काशीदास ने सौ-सौ रुपये के चोकड़ा (कर्णाभूषण), मोतीभाई शाह ने पाँच सौ रुपये की किनखाब की पोशाक, गोविंदभाई पटेल ने तीन सौ रुपये की सोलह लड़ों वाली स्वर्ण दुगदुगी (कंठहार), रूपचंद सेठ ने बारह सौ रुपये की उतरी, जादवजीभाई ने तीन सौ रुपये का रत्नजड़ित मांदलिया, नरोत्तमभाई ने स्वर्ण पुष्पों से अलंकृत सौ रुपये की चाँदी की पादुकाएँ (चाखड़ी), लल्लुभाई और लक्ष्मीचंद ने दो-दो सौ रुपये की हाथ में पहनने वाली सोने की पोंची, गंगदासभाई ने दो सौ रुपये की मोतियों की माला, सूरजराम ने सौ रुपये का पाग में लगाने वाला स्वर्ण तोरा, पीतांबर भगत ने सवा सौ रुपये की जवमाला, घेलाभाई ने सौ रुपये का घुंघरूदार कंदोरा, तापीदास और भवानीदास ने कानों के लिए सौ-सौ रुपये के सोने के गुच्छ, लक्ष्मीबाई ने पाँच सौ रुपये का स्वर्ण सूर्यमुखी आभूषण, नरसिंहभाई ने पाँच सौ रुपये की अबदागीरी (शाही छतरी), भक्त नागरदास ने सौ रुपये का छत्र तथा अर्देशर कोतवाल और पीलू साहेब ने श्रीहरि के लिए सोने के दंड वाला चँवर भेंट किया। इस प्रकार अपने समस्त प्रेमी भक्तों के दिव्य भाव को स्वीकार करते हुए नूतन वस्त्र, अलंकार और आभूषण धारण कर श्रीहरि की अलौकिक शोभा अनुपम लग रही थी।
पूजे श्री सहजानंद स्वामी, नांख्युं दुख दारिद्रने वामी..! वस्त्र वाहन अलंकार अति, पूज्या प्रीत करी संतपति..!! पुष्प चंदन अत्तरने हार, पूज्या सुरति जने करी प्यार..! थाळ कराव्या एमणे अति, जमाड्या संतने प्राणपति…!!
इसके अतिरिक्त सूरत से आए संघ के भालचंद्र सेठ आदि भक्तों ने पंद्रह सौ रुपये का रोज़ा और मानकी घोड़ी के लिए सुंदर पलाण (काठी), करजीसण के गोविंदभाई ने बारह सौ रुपये का रोज़ा घोड़े के लिए तावीज़, जीवाभाई ने चार सौ रुपये की दुमची (काठी को पूँछ से बाँधने वाली सुसज्जित डोरी), पुरुषोत्तम भक्त ने तीन सौ रुपये के चाँदी के घुंघरूदार झांझर तथा सौ-सौ रुपये के दो चाँदी के रकाब (पेंगड़ा) भेंट किए। अंबारामभाई ने डेढ़ सौ रुपये का चाँदी का चोकड़ा, दादाभाई ने सौ रुपये की मणिनिर्मित कलगी और नारायणभाई ने ढाई सौ रुपये का मोवड़ो (लगाम का आभूषण) बनवाकर अर्पित किया। सर्व भक्तों के निष्काम प्रेम को स्वीकार कर, नाजा जोगिया द्वारा रोज़ा घोड़े को इन समस्त आभूषणों से सजाया गया और उस पर श्रीहरि सवार हुए। भक्तों द्वारा समर्पित अमूल्य वस्त्र-अलंकार धारण कर श्रीहरि डभाण गाँव के बाज़ारों में हज़ारों भक्तों को दिव्य दर्शन देने हेतु रोज़ा घोड़े पर सवार होकर निकले। श्रीहरि प्रतिदिन संतों की पंगत में घूम-घूमकर स्वयं लाडू और जलेबी परोसते थे, और हज़ारों ब्राह्मणों को चौरासी (महासंतर्पण) कराकर तृप्त किया। उस समय संतों ने यज्ञवेदी के ऊपर बाँधे गए भव्य हिंडोले में श्रीहरि को अत्यंत लाड़-प्यार से झुलाया।
धन्य धन्य डभाण गाम, लेतां पावन थई नाम..! धन्य धन्य डभाणना जन, जींया प्रभु रह्या रातदन..!! कर्या दर्शन जेणे द्रग भरी, पाछा न पामे भवमां फरी..! उडी डमरी गई आकाश, पामी देव थया हुल्लास..!! वृक्ष वेली वाहन आव्या काम, केतो पाम्या प्रभुजीनुं धाम..! जे जे जम्या जगननुं अन्न, करी दर्शन थया पावन..!! कही कही कहीए केटलुं, नव कहेवाय थयुं तेटलुં..! आ लीला संभारी जे गाय, तेने सर्वे दुख मटी जाय..!!
- सद्गुरु वासुदेवचरणदासजी स्वामी रचित श्रीहरिचरित्रचिंतामणि कलश १०५ से…
🙏
English
The Grand Mahavishnuyag of Dabhan and Devotees’ Loving Worship
In Samvat 1866, Shri Hari organized a magnificent eighteen-day grand yagna festival known as ‘Shri Mahavishnuyag’ in the town of Dabhan to bestow divine bliss upon His beloved devotees. During this historic occasion, Patel Vishnudas, Harisharan, Rugnath, Pragjidas, Savdas Shambhuram, and Kandas of Dabhan, along with Kashidasbhai of Bochasan, Govindbhai and Nanabhai of Karjisan, and many other devotees rendered immense seva. With boundless hospitality and care, they looked after Shri Hari, the holy sadhus, and the congregating devotees, earning Maharaj’s immense pleasure.
Countless devotees from Kutch, Kathiawad, Gujarat, Surat, and Dandhavya journeyed to Dabhan to attain darshan of this sacred Mahavishnuyag. From Gadhpur, a large pilgrimage congregation (sangh) arrived for the yagna, including Dada Khachar, Sura Khachar, Alaiya Khachar, Jiva Bapu, Laduba, Jivuba, and Rajbai. On the auspicious day of the festival, Dada Khachar had brought puja articles from Gadhpur, but there were no flower garlands among the offerings. As he was earnestly wishing in his mind for fragrant flowers, a florist passed by carrying a basket of fresh blossoms. Dada Khachar purchased flower garlands, wristlets (gajras), and armlets (bajubandh) from him. In return, Dada Khachar untied the purse from his waist and handed the florist a gold coin (mohur). The poor florist, who toiled hard every day just to earn a meager living, was overcome with profound reverence upon receiving a gold mohur for a few flowers; with deep emotion, he fell at Dada Khachar’s feet. The young adolescent Dada Khachar folded his hands and humbly said, “Brother, today the worth of your fragrant garlands for the Lord is beyond measure; in comparison, the value of this single gold coin is nothing at all.” With such supreme devotion and glory in his heart, he acquired the garlands and ornaments for Shri Hari.
They all proceeded to the assembly where Shri Hari was seated to perform His ceremonial worship. At the time of the foremost worship (agra-pujan), Shri Hari called near the young nine-year-old Muktaraj Dada Khachar, who had arrived with the Kathiawad sangh. Approaching Maharaj with folded hands and reverent prostrations, Dada Khachar washed Shri Hari’s lotus feet and worshipped them with sandalwood paste, kumkum, and sanctified rice grains (akshat). He lovingly adorned Shri Hari with fragrant flower garlands, tied armlets, and offered gajras. For Shri Hari, Dada Khachar had personally brought golden anklets (todas) worth eight hundred rupees from Gadhpur, which he reverently placed at His lotus feet. On behalf of Jivuba and Rajbai, he offered golden bangles (kadas) worth twenty-four hundred rupees, and on behalf of Laduba, a gold waist-chain (kandoro) valued at seven hundred rupees. As Dada Khachar bowed before Him, Shri Hari embraced him with overwhelming divine love.
Thereafter, Darbar Shri Alaiya Khachar of Zinzavadar presented a gold chain (sankla) worth eighteen hundred rupees; Muktaraj Shri Mancha Khachar of Kariyani offered a necklace (utari) worth twelve hundred rupees; and Shri Hari’s close companion Darbar Shri Sura Khachar of Loya-Nagadka, along with Somla Khachar, adorned Maharaj with gold rings (vedh) valued at one hundred rupees each. Jiva Bapu, Darbar Shri Mulubhai of Bandhiya, Naja Jogiya, Hamir Khachar, Mantra Dhadhal, and others each stepped forward to worship Shri Hari by offering gold rings.
Devotees Bhago and Mulo from village Pithvadi presented an exquisite golden surwal (trousers) and jama (robe) worth two hundred rupees. The devotees of Navanagar offered a golden wrap (rento) and fine garments woven with gold threads valued at eighteen hundred rupees. From Sundariyana, Punjasha and Vanasha brought armlets adorned with golden beads. Kashidas of Bochasan offered ear ornaments (chokda) worth one hundred rupees each; Motibhai Shah presented a luxurious brocade attire (kinkhab) worth five hundred rupees; Govindbhai Patel offered a sixteen-strand gold necklace (dugdugi) worth three hundred rupees; Rupchand Sheth brought a necklace (utari) worth twelve hundred rupees; Jadavjibhai presented a diamond-studded amulet (mandaliyu) valued at three hundred rupees; Narottambhai offered silver sandals (chakhadi) adorned with gold flowers worth one hundred rupees; Lallubhai and Lakshmichand each offered gold wristbands (ponchi) worth two hundred rupees; Gangdasbhai presented a pearl necklace worth two hundred rupees; Surajram offered a gold turban ornament (toro) worth one hundred rupees; Pitambar Bhagat brought a sacred barley-chain (javmala) worth one hundred and twenty-five rupees; Ghelabhai gifted a bell-studded waist-chain (kandoro) worth one hundred rupees; Tapidas and Bhavanidas offered pairs of gold ear ornaments (guchh) worth one hundred rupees each; Lakshmibai offered a gold sunburst ornament (surajmukhi) worth five hundred rupees; Narsinhbhai brought a royal parasol (abdagiri) valued at five hundred rupees; devotee Nagardas offered a ceremonial umbrella (chhatra) worth one hundred rupees; and Kotwal Ardeshar and Pilu Saheb presented a fly-whisk (chamar) with a handle of solid gold. Accepting the pure, loving devotion of all His devotees, Shri Hari looked resplendent, beautifully adorned in these splendid divine garments and ornaments.
Pujya Shri Sahjanand Swami, nakhyu dukh daridrane vami..! Vastra vahan alankar ati, pujya prit kari santpati..!! Pushpa chandan attarne haar, pujya Surati jane kari pyaar..! Thal karavya emne ati, jamadya santne pranpati…!!
In addition, Bhalchandra Sheth and the devotees from Surat brought a saddle (palan) worth fifteen hundred rupees for the mare Manki and the horse Rozo; Govindbhai of Karjisan presented a protective amulet (tavit) worth twelve hundred rupees for Rozo; Jibhai offered an ornate tail-strap (dumchi) worth four hundred rupees; devotee Purushottam brought silver bell-anklets worth three hundred rupees and two silver stirrups (pengda) worth one hundred rupees each; Ambarambhai offered a silver bridle piece (chokdu) worth one hundred and fifty rupees; Dadabhai presented a jewel-studded plume (kalgi) worth one hundred rupees; and Narayanbhai had a headstall (movdo) specially crafted at the cost of two hundred and fifty rupees. Accepting the devotion of all His followers, Shri Hari had Naja Jogiya dress the horse Rozo with these ornaments, and then mounted the horse. Radiating celestial splendour in the exquisite garments and ornaments gifted by the devotees, Shri Hari rode Rozo through the streets and bazaars of Dabhan, granting divine darshan to thousands of enraptured onlookers. Every day, Shri Hari personally walked along the rows of saints, serving them laddoos and jalebis with His own hands. He also hosted grand feasts (chaurashis), feeding thousands of Brahmins. During the festival, the saints lovingly swayed Shri Hari on a beautifully decorated swing (hindolo) suspended above the yagna altar.
Dhanya dhanya Dabhan gam, leta pavan thai naam..! Dhanya dhanya Dabhan na jan, jiya Prabhu rahya raat-dan..!! Karya darshan jene drag bhari, pachha na pame bhavma fari..! Udi damari gai aakash, pami dev thaya hullaas..!! Vruksha veli vahan aavya kaam, keto pamya Prabhuji nu dham..! Je je jamya jagan nu anna, kari darshan thaya pavan..!! Kahi kahi kahiye ketlu, nav kahevay thayu tetlu..! Aa lila sambhari je gaay, tene sarve dukh mati jaay..!!
- From Shri Hari Charitra Chintamani, Kalash 105, composed by Sadguru Vasudevcharandasji Swami…
🙏