સંવત ૧૮૭૮માં ફાગણ સુદી ત્રીજના દિવસે શ્રીહરિએ અમદાવાદ માં શ્રીનરનારાયણ દેવની પ્રતિષ્ઠા કરી અને પાંચમ ના દિવસે બ્રાહ્મણોની ચોરાશી કરી.
Gujarati
આધારાનંદ સ્વામી અને શ્રીજી મહારાજની છબીઓ
સંવત ૧૮૭૮માં ફાગણ સુદી ત્રીજના દિવસે શ્રીહરિએ અમદાવાદ માં શ્રીનરનારાયણ દેવની પ્રતિષ્ઠા કરી અને પાંચમ ના દિવસે બ્રાહ્મણોની ચોરાશી કરી. એ વખતે બહુ મોટી સંખ્યા માં સંતો-ભકતો શ્રીનરનારાયણ દેવની મુર્તિપ્રતિષ્ઠા ના ઉત્સવમાં પધાર્યા હતા. એ સમયે શ્રીહરિએ પોતાના સ્વહસ્તે જ સહુને શ્રીરાધાકૃષ્ણદેવ તથા શ્રી નરનારાયણ દેવની છાપો સહુને પુજવા સારું આપી. આ સમયે સદગુરુ આધારાનંદ સ્વામી સાથે હતા, એમને મનમાં થયું જે ‘મને શ્રીહરિએ ચિતારાની કળા આપી છે તો હું પણ તકની સેવા કરું’ એમ વિચારીને શ્રીહરિ સભામાં બેઠા હતા એ મનોહર મુરતના દર્શન ને અંતરમાં ધારી લીધી અને હુંબહું ચિત્રછબી તૈયાર કરી. બીજેદિવસે શ્રીહરિ પાસે લાવી ને હાથોહાથ આપી ને સૌને એ ચિત્રછબી આપવા શ્રીહરિ ને પ્રાર્થના કરી, પ્રભું અતિ રાજી થયા ને સ્વામીને ભેટ્યા. એ ચિત્રછબીનું લાકડાનું બીબું નારાયણજીભાઇ સુતારે તૈયાર કર્યું અને છબીઓ બનાવીને સૌને નિત્ય પુજામાં રાખવા સારું આપી. આમ, સૌપ્રથમ વખત શ્રીહરિએ પોતાની મુર્તિની સ્વહસ્તે પ્રસાદી આપી.
ગઢપુરમાં વસંતપંચમીના ઉત્સવમાં સદગુરુ આધારાનંદ સ્વામીની વિશેષ કલાકુશળતા જોઇને શ્રીહરિએ મુર્તિઓ બનાવવાની આજ્ઞા કરી હતી.
આવિ પંચમી જ્યારે વસંત, આવ્યા ગઢપુર સંઘ અનંત…! નવ મૂર્તિની છાપો તૈયાર, લાવ્યા ત્યાં નારાયણજી સુતાર…! રીઝ્યા જોઇને ધર્મદુલારો, આપ્યો તેહને સરપાવ સારો..! એહ સર્વે મારાં રૂપ જાણી, નિત્ય પૂજજો ઉર ભાવ આણી…! આધારાનંદને છાપો આપી, કહ્યું કાગળમાં દેજો છાપી..! મુનિએ મૂર્તિયો છાપી દીધી, પ્રેમે પૂજવા સૌ જને લીધી…!
- શ્રીહરિલીલામૃત કળશ ૮ વિશ્રામ ૩૬
સંવત ૧૮૮૧ માં અમદાવાદ માં શ્રીહરિએ જ્યારે ફુલદોલ ઉત્સવ કર્યો ત્યારે મંદિરમાં હનુમાનજી પધરાવવાના બાકી હતા, આ વખતે શ્રીહરિએ જયપુરના હિરાજી સલાટને હનુમાનજીની મુર્તિ બનાવવા કહ્યું ત્યારે તેઓ બોલ્યા કે ‘પ્રભું, મને ચિત્ર દોરી ને અપાવો તો હું એવી મુર્તિ બનાવું,’ તે વખતે પણ શ્રીહરિએ આધારાનંદ સ્વામીને પોતે જેમ પાટ્ય ઉપર બેઠા હતા એ પ્રમાણે જ કાગળમાં ખહરો બનાવરાવ્યો અને હીરાજી સલાટને આપ્યો. જે ચિત્ર પ્રમાણે હીરાજીએ હનુમાનજીની મુર્તિ બનાવી જે હાલ કાળુંપુર મંદિર માં દર્શન આપે છે. કાગદમે મુર્તિ કરાયે જીમીં, કરહી જોઇ કે હમહીં તીમી..! આધારાનંદ મુનિ હી તિનકું, બોલાઇ સબ કહેઉં ઉનકું..!!
- શ્રીહરિચરિત્રામૃત સાગર પૂર ૨૮ તરંગ ૧૮
સંવત ૧૮૮૧ માં શ્રીહરિ સુરત પધાર્યા હતા, આ વખતે મુનિબાવા પોતાના શિષ્ય ચિતારા દૂલેરામને લઇને શ્રીહરિની પાસે આવ્યા અને દૂલેરામે મુનિબાવા ની પ્રતિમા દોરી હતી એ બતાવી, તે જોઇને શ્રીહરિ ઘણા રાજી થયા અને દૂલેરામને શ્વેતદ્વિપપતિ વાસુદેવભગવાનની મુર્તિ દોરવા કહ્યું, એ સમયે એને શ્રીભગવાનની મૂરત ખબર ન હોય શ્રીહરિએ કહ્યું જે શ્રીવાસુંદેવ ભગવાન જમણો પગ અને બંને ભૂજાઓ ઉંચી કરીને તપ કરતા હોય અને બંને બીજું એક એક મુક્ત સેવામાં ઉભા હોય એવી મુર્તી દોરવા કહ્યુ, આ વખતે સદગુરુ આધારાનંદ સ્વામી ને રાખ્યા હતા. એ સમયે અરદેશર કોટવાળને મુર્તિ બનાવવાની ઇચ્છા હોય તેઓ નવાબના ચિતારા મીઠારામને નારાયણજીભાઇ પાસે મોકલ્યો. આ મીઠારામ શ્રીહરિ પાસે આવ્યા ત્યારે શ્રીહરિએ થાળ જમીને મળવા કહ્યું. જ્યારે તેઓ આવ્યા ત્યારે એને પણ ‘શ્વેતદ્વિપના પતિ એવા વાસુદેવનારાયણની મુર્તિ દોરવા કહ્યુ અને એક બાજુ નર અને બીજી બાજું નારાયણ ભગવાનની બે મુર્તિ ચિતરવા કહ્યું અને આધારાનંદ સ્વામીને સાથે રાખજો’ એમ કહીને સ્વામીને પહેલી મુર્તિ તૈયાર થાય ત્યારે લઇને ગઢપુર આવવા કહ્યું. શ્રીહરિએ રાજી થઇને મીઠારામને પાઘ બંધાવીને દસ રુપીયા અપાવ્યા. જ્યારે ફાગણ માસ બેઠો ત્યારે આધારાનંદ સ્વામી અને ધર્માત્માનંદ સ્વામી એ મુર્તિ લઇને ગઢપુર આવ્યા, એ સમે શ્રીહરિ બપોરટાણે સંતોની પંકિતએ પીરસતા હતા. બંને સંતોને ભેટ્યા અને પંગતે જમવા બેસાડી ત્રણ-ત્રણ લાડું અતિ હેતે પીરસીને જમાડ્યા. સાંજે સભામાં મુર્તિ મંગાવી પટકવર ખોલીને જોઇને શ્રીહરિ રાજી થતા થકા બોલ્યા જે “શ્રીવાસુદેવનારાયણ ની ધામની મુર્તિ અને આ મુર્તિમાં એક રોમનો ફેર નથી, શાસ્ત્રમાં જેવું વર્ણન છે એવી જ આ મુર્તિ છે.” આમ, સ્વામી ઉપર અતિ રાજી થયા. આ મુર્તિ શ્રીહરિ કાયમ પોતા પાસે રાખતા અને નડિયાદ માં જ્યારે બિશપ હેબર ને મળ્યા ત્યારે એમને પણ આ મુર્તિ બતાવેલી. એક સમે જ્યારે સુરતના ભકતો ગઢપુર આવ્યા ત્યારે શ્રીહરિએ એમને આ મુર્તિ રાજી થઇને આપેલી, જે મહાપ્રસાદીની મુર્તી હાલ રામપુરા મંદિરે દર્શન આપે છે.
ઐસે પટ જો જેહ આધારાનંદ મુનિ યહ..! પાસ રખાયે તેહ શ્રીહરિ એક જો વર્ષ લગ..!
- શ્રીહરિચરિત્રામૃત સાગર પૂર ૨૮ તરંગ ૧૮
એકવખતે શ્રીહરિ એ વડોદરા મંદિરમાં પધરાવવા મુર્તિઓ તૈયાર કરવા સારું ફતેજી સલાટ સાથે આધારાનંદ સ્વામીને મોકલ્યા, એ વખતે કેશવાનંદ સ્વામીને સાથે જોડ્ય માં મોકલ્યા. સ્વામી તો ચાલ્યા એટલે શ્રીહરિ બોલ્યા એ ભલામણ કરી કે ચારેય ધાતુંની મુર્તિ ઓ બનતા સમય લાગશે તો પ્રબોધની એકાદશી સુધી રોકાજો અને પૈસાનો વહીવટ નાથભકત સાથે કરજયો.” આમ કહી સ્વામી ને મોકલ્યા. એ પછી થોડેસમયે શ્રીહરિ રંગોત્સવ કરવા અમદાવાદ પધાર્યા અને ત્યાં નાથભકત વડોદરા થી આવ્યા અને ઘેબરની રસોઇ દીધી. શ્રીહરિ એ વખતે સહું સંતોને પંગત માં બે-બે ઢેફલાં પીરસતા પીરસતા નિષ્કુળાનંદ સ્વામી અને કપિલેશ્વરાનંદ સ્વામી પાસે પહોંચ્યા હતા, એ વખતે એ બેઉને ચાર-ચાર ઘેબરના ઢેફલાં પીરસ્યા. ત્યારે કોઇએ કહ્યું કે “હે મહારાજ, આવો પીરસવા માં અન્યાય કેમ કરો છો?” શ્રીહરિ થોડીવાર ઉભા રહીને બોલ્યા જે “આધારાનંદ સ્વામી ને મુર્તિઓ બનાવવા સારું વડોદરા મોકલ્યા છે, એ અમારા વચને પરિશ્રમ વેઠીને ગયા છે, એમને ખાવા-પીવાનું ઠેકાણું રહેશે નહી, તમે તો સહુ આહી ઘેબર જમો છો, એ અમારા આધારાનંદ ને યાદ કરીને બે-બે ઢેફલાઓ વધારે પીરસ્યા છે.” પછી જ્યારે સ્વામી ગઢપુર આવ્યા ત્યારે પોતાના કંઠનો ગુલાબનો કાઢીને એમને પહેરાવ્યો અને અતિ હેત વરસાવતા બે હાથ માથે મુકીને શ્રીહરિ બોલ્યા કે “નાથભકતે, અમદાવાદ ઘેબરની રસોઇ દીધી ત્યારે તમને સંભારીને અને નિષ્કુળાનંદ સ્વામીને અને કપિલ સ્વામીને જમાડ્યા હતા.”
આધારાનંદ તાંકે હિતા, ઘેબર દિને હરિ કે પ્રિતા..!
- શ્રીહરિચરિત્રામૃત સાગર પૂર ૨૮ તરંગ ૧૦૬માંથી…
🙇🏻♂️🙏
Hindi
आधारानंद स्वामी और श्रीजी महाराज की छवियाँ
संवत १८७८ में फाल्गुन शुक्ल तृतीया के दिन श्रीहरि ने अहमदाबाद में श्री नरनारायण देव की प्रतिष्ठा की और पंचमी के दिन ब्राह्मणों की चौरासी (विशाल प्रीतिभोज) की। उस समय अत्यंत विशाल संख्या में संत और भक्त श्री नरनारायण देव के मूर्ति-प्रतिष्ठा महोत्सव में पधारे थे। उस पावन अवसर पर श्रीहरि ने अपने कर-कमलों से ही सभी को नित्य पूजन हेतु श्री राधाकृष्ण देव और श्री नरनारायण देव की दिव्य मुद्रित छवियाँ (छाप) प्रदान कीं। उस समय सद्गुरु आधारानंद स्वामी भी वहीं उपस्थित थे। उनके मन में विचार आया कि ‘श्रीहरि ने मुझे चित्रकला का अनुपम वरदान दिया है, तो मैं भी इस सुअवसर पर अपनी कला से सेवा करूँ।’ ऐसा विचार कर, सभा में विराजमान श्रीहरि की उस मनोहर मूर्ति के दर्शन उन्होंने अपने हृदय में उतार लिए और उनका एक हुबहू दिव्य चित्र तैयार किया। अगले दिन वे वह छवि लेकर श्रीहरि के समीप पहुँचे, उन्हें भेंट की और प्रार्थना की कि यह चित्रछवि सभी भक्तों को प्रदान की जाए। प्रभु अत्यधिक प्रसन्न हुए और स्वामी को प्रेमपूर्वक गले लगा लिया। उस चित्रछवि का लकड़ी का साँचा (बीबा) नारायणजी भाई सुथार ने तैयार किया और उससे छवियाँ मुद्रित करके सभी को नित्य पूजा में रखने के लिए दी गईं। इस प्रकार, सर्वप्रथम श्रीहरि ने अपनी स्वयं की प्रसादी छवि अपने कर-कमलों से प्रदान की।
गढ़पुर में वसंत पंचमी के उत्सव पर सद्गुरु आधारानंद स्वामी की विशिष्ट कला-कुशलता देखकर श्रीहरि ने मूर्तियाँ बनाने की आज्ञा दी थी:
આવિ પંચમી જ્યારે વસંત, આવ્યા ગઢપુર સંઘ અનંત…! નવ મૂર્તિની છાપો તૈયાર, લાવ્યા ત્યાં નારાયણજી સુતાર…! રીઝ્યા જોઇને ધર્મદુલારો, આપ્યો તેહને સરપાવ સારો..! એહ સર્વે મારાં રૂપ જાણી, નિત્ય પૂજજો ઉર ભાવ આણી…! આધારાનંદને છાપો આપી, કહ્યું કાગળમાં દેજો છાપી..! મુનિએ મૂર્તિયો છાપી દીધી, પ્રેમે પૂજવા સૌ જને લીધી…!
- શ્રીહરિલીલામૃત કળશ ૮ વિશ્રામ ૩૬
संवत १८८१ में अहमदाबाद में जब श्रीहरि ने फूलडोल उत्सव मनाया, तब मंदिर में श्री हनुमानजी की प्रतिष्ठा शेष थी। उस समय श्रीहरि ने जयपुर के मूर्तिकार हीराजी सलाट से हनुमानजी की मूर्ति बनाने को कहा। तब हीराजी ने प्रार्थना की, “हे प्रभु! मुझे चित्र बनाकर दीजिए, तो मैं वैसी ही मूर्ति बना दूँगा।” उस समय भी श्रीहरि जैसे काष्ठ के पाट पर विराजे थे, वैसा ही रेखाचित्र (खाका) उन्होंने आधारानंद स्वामी से कागज़ पर बनवाया और हीराजी सलाट को सौंपा। उसी चित्र के अनुसार हीराजी ने हनुमानजी की दिव्य मूर्ति गढ़ी, जो वर्तमान में कालूपुर मंदिर में दर्शन दे रही है।
કાગદમે મુર્તિ કરાયે જીમીં, કરહી જોઇ કે હમહીં તીમી..! આધારાનંદ મુનિ હી તિનકું, બોલાઇ સબ કહેઉં ઉનકું..!!
- શ્રીહરિચરિત્રામૃત સાગર પૂર ૨૮ તરંગ ૧૮
संवत १८८१ में जब श्रीहरि सूरत पधारे, तब मुनिबावा अपने चित्रकार शिष्य दूलेराम को लेकर श्रीहरि के पास आए और दूलेराम द्वारा बनाया गया मुनिबावा का चित्र दिखाया। उसे देखकर श्रीहरि बहुत प्रसन्न हुए और दूलेराम से श्वेतद्वीपपति वासुदेव भगवान का चित्र बनाने को कहा। उस समय दूलेराम को भगवान के उस दिव्य स्वरूप का भान नहीं था, अतः श्रीहरि ने स्वयं स्वरूप का वर्णन करते हुए कहा कि श्री वासुदेव भगवान दाहिना चरण और दोनों भुजाएँ ऊपर उठाकर तपस्या कर रहे हों और दोनों ओर एक-एक मुक्त सेवा में खड़े हों, ऐसा चित्र बनाओ। इस कार्य के लिए उन्होंने सद्गुरु आधारानंद स्वामी को साथ रखा।
उसी समय अर्देशर कोतवाल की भी मूर्ति बनवाने की इच्छा थी, अतः उन्होंने नवाब के चित्रकार मीठाराम को नारायणजी भाई के पास भेजा। जब मीठाराम श्रीहरि के समीप आया, तो श्रीहरि ने उसे थाल आरोगने के बाद मिलने को कहा। जब वह पुनः आया, तो महाराज ने उससे कहा कि ‘श्वेतद्वीप के स्वामी वासुदेव नारायण का चित्र बनाओ, जिसमें एक ओर नर और दूसरी ओर नारायण भगवान की मूर्तियाँ चित्रित करो और आधारानंद स्वामी को अपने साथ रखना।’ साथ ही स्वामी से कहा कि जब पहला चित्र तैयार हो जाए, तो उसे लेकर गढ़पुर आना। श्रीहरि ने प्रसन्न होकर मीठाराम को पाग बाँधी और दस रुपये का पुरस्कार दिया।
जब फाल्गुन मास आया, तब आधारानंद स्वामी और धर्मात्मानंद स्वामी उस दिव्य चित्र को लेकर गढ़पुर पहुँचे। उस समय दोपहर में श्रीहरि संतों की पंगत में स्वयं भोजन परोस रहे थे। उन्होंने दोनों संतों को गले लगाया, पंगत में आदरपूर्वक बैठाया और अत्यंत स्नेह से तीन-तीन लड्डू परोसकर भोजन कराया। संध्या की सभा में महाराज ने वह चित्र मँगवाया, उसका वस्त्र-आवरण खोलकर देखा और अत्यंत प्रसन्न होते हुए बोले, “श्री वासुदेव नारायण के परमधाम की मूर्ति और इस चित्र में एक रोम मात्र का भी अंतर नहीं है; शास्त्रों में जैसा दिव्य वर्णन है, यह मूर्ति ठीक वैसी ही बनी है।” इस प्रकार महाराज स्वामी पर अत्यंत रीझ गए।
यह चित्र श्रीहरि सदैव अपने पास रखते थे और नडियाद में जब वे बिशप हेबर से मिले थे, तब उन्होंने उन्हें भी यह चित्र दिखाया था। एक समय जब सूरत के हरिभक्त गढ़पुर आए, तब श्रीहरि ने अत्यंत प्रसन्न होकर यह महाप्रसादी चित्र उन्हें भेंट किया, जो वर्तमान में सूरत के रामपुरा मंदिर में दर्शन देता है।
ઐસે પટ જો જેહ આધારાનંદ મુનિ યહ..! પાસ રખાયે તેહ શ્રીહરિ એક જો વર્ષ લગ..!
- શ્રીહરિચરિત્રામૃત સાગર પૂર ૨૮ તરંગ ૧૮
एक बार श्रीहरि ने वडोदरा मंदिर में पधराने हेतु मूर्तियाँ तैयार करवाने के लिए फतेहजी सलाट के साथ आधारानंद स्वामी को भेजा और साथ में केशवानंद स्वामी को भी नियुक्त किया। जब स्वामी चलने लगे, तब श्रीहरि ने निर्देश दिया, “धातु की मूर्तियाँ बनने में समय लगेगा, इसलिए प्रबोधिनी एकादशी तक वहाँ रुकना और धन का लेन-देन नाथभक्त के साथ संभालना।”
इसके कुछ समय बाद श्रीहरि रंगोत्सव मनाने अहमदाबाद पधारे। वहाँ वडोदरा से नाथभक्त आए और उन्होंने संतों के लिए घेवर की रसोई (महाप्रसाद) बनवाई। उस समय श्रीहरि संतों की पंगत में दो-दो घेवर परोसते-परोसते निष्कुलानंद स्वामी और कपिलेश्वरानंद स्वामी के पास पहुँचे। वहाँ पहुँचकर महाराज ने उन दोनों संतों को चार-चार घेवर परोस दिए। तब किसी ने कहा, “हे महाराज! परोसने में ऐसा पक्षपात क्यों कर रहे हैं?” श्रीहरि कुछ क्षण रुककर बोले, “आधारानंद स्वामी को मूर्तियाँ बनवाने के लिए वडोदरा भेजा है। वे हमारे वचनों का पालन करते हुए कठिन परिश्रम झेल रहे हैं; वहाँ उनके खान-पान का कोई ठिकाना नहीं होगा। आप सब तो यहाँ आनंद से घेवर जीम रहे हैं। हमने अपने प्रिय आधारानंद का स्मरण करके ही इन दोनों को दो-दो घेवर अतिरिक्त परोसे हैं।”
बाद में जब स्वामी गढ़पुर लौटे, तब श्रीहरि ने अपने गले का गुलाब का हार उतारकर उन्हें पहनाया और अपार स्नेह बरसाते हुए दोनों हाथ उनके सिर पर रखकर बोले, “नाथभक्त ने जब अहमदाबाद में घेवर की रसोई दी थी, तब हमने आपका स्मरण करके निष्कुलानंद स्वामी और कपिल स्वामी को भोजन कराया था।”
આધારાનંદ તાંકે હિતા, ઘેબર દિને હરિ કે પ્રિતા..!
- શ્રીહરિચરિત્રામૃત સાગર પૂર ૨૮ તરંગ ૧૦૬માંથી…
🙏
English
Adharanand Swami and the Divine Images of Shriji Maharaj
In Samvat 1878, on the auspicious day of Phagun Sud Trij, Shri Hari consecrated the divine murti of Shri Nar-Narayan Dev in Ahmedabad, and on the fifth day (Pancham), arranged a grand Choryasi feast for the Brahmins. A multitude of revered saints and devotees had arrived for the grand murti pratishtha celebrations. On that divine occasion, Shri Hari personally distributed blessed prints (chhaapo) of Shri Radha-Krishna Dev and Shri Nar-Narayan Dev to all devotees with His own holy hands for their daily worship. Sadguru Adharanand Swami was present there. He reflected within his heart, ‘Shri Hari has blessed me with the artistic gift of painting; let me also dedicate this skill in His divine service.’ Contemplating deeply upon the enchanting divine form of Shri Hari seated gracefully in the assembly, he painted an exquisite, lifelike portrait of the Lord. The next day, he brought it to Shri Hari, placed it into His hands, and prayed that copies of this portrait be distributed to all devotees. The Lord was profoundly pleased and embraced Swami with immense love. Narayanji Bhai Suthar sculpted a wooden block of this portrait, printed sacred copies, and gave them to all devotees for their daily worship. Thus, for the very first time, Shri Hari personally gifted a prasadi image of His own divine form with His holy hands.
During the Vasant Panchami festival in Gadhpur, observing Sadguru Adharanand Swami’s remarkable artistic genius, Shri Hari commanded him to create divine images:
Aavi panchami jyare vasant, aavya Gadhpur sangha anant…! Nav murtini chhaapo taiyar, laavya tyan Narayanji Suthar…! Reejhya joine Dharmadularo, aapyo tehne sarpav saaro..! Eha sarve maaran roop jaani, nitya poojoora ur bhaav aani…! Adharanandne chhaapo aapi, kahyun kaagalma dejo chhaapi..! Munie murtiyo chhaapi deedhi, preme poojva sau jane leedhi…!
- Shri Harililamrut Kalash 8, Vishram 36
In Samvat 1881, when Shri Hari celebrated the Fuldol festival in Ahmedabad, the murti of Shri Hanumanji was yet to be consecrated in the mandir. Shri Hari requested Hiraji Salat, a skilled sculptor from Jaipur, to sculpt the murti of Hanumanji. Hiraji submitted, “O Prabhu, if You provide me with a sketch, I will sculpt the murti accordingly.” At that moment, Shri Hari instructed Adharanand Swami to draw a sketch on paper depicting the Lord as He sat upon a wooden bench (patya), and handed it to Hiraji Salat. Following that exact sketch, Hiraji carved the divine murti of Hanumanji, which bestows darshan to this day at the Kalupur mandir.
Kaagadme murti karaaye jimi, karahi joi ke hamheen timi..! Adharanand muni hi tinkun, bolai sab kaheun unkun..!!
- Shri Haricharitramrut Sagar Pur 28, Tarang 18
In Samvat 1881, when Shri Hari visited Surat, Munibawa brought his disciple painter, Duleram, before Shri Hari and presented a portrait of Munibawa that Duleram had painted. Pleased with his skill, Shri Hari asked Duleram to paint a murti of Vasudev Bhagwan, the Lord of Shvetadvip. As Duleram was unfamiliar with that divine form, Shri Hari described it in detail: Shri Vasudev Bhagwan performing intense austerities with His right leg and both arms raised, with a liberated soul (mukta) standing on either side in service. Shri Hari appointed Sadguru Adharanand Swami to guide him.
At that time, Ardeshar Kotwal also wished to have a divine painting made, so he sent Mitharam, the Nawab’s painter, to Narayanji Bhai. When Mitharam came to Shri Hari, Maharaj asked him to meet after He finished His meal (thaal). When he returned, Shri Hari instructed him to paint Vasudev Narayan, the Lord of Shvetadvip, flanked by Nar Bhagwan on one side and Narayan Bhagwan on the other, while keeping Adharanand Swami alongside him for guidance. Maharaj told Swami to bring the painting to Gadhpur once the first murti was completed. Delighted with Mitharam, Shri Hari tied a ceremonial turban on him and presented him with ten rupees.
When the month of Phagun commenced, Adharanand Swami and Dharmatmanand Swami brought the completed painting to Gadhpur. At that time, around midday, Shri Hari was personally serving food to the rows of sadhus. He embraced both saints, seated them lovingly in the row, and served each of them three laddus with deep affection. In the evening assembly, Maharaj called for the painting, unveiled its cloth covering, and gazed upon it with immense joy, proclaiming: “There is not even a strand of hair’s difference between the divine murti of Shri Vasudev Narayan in His supreme abode and this painting; it is depicted exactly as described in the sacred scriptures!” Thus, Maharaj was overjoyed with Swami’s devotion and mastery.
Shri Hari always kept this divine painting with Himself, and when He met Bishop Heber in Nadiad, He showed this murti to him as well. Once, when the devotees of Surat came to Gadhpur, Shri Hari affectionately gifted this divine murti to them. That sacred mahaprasadi painting currently graces the Rampura mandir in Surat.
Aise pat jo jeh Adharanand muni yah..! Paas rakhaaye teh Shri Hari ek jo varsh lag..!
- Shri Haricharitramrut Sagar Pur 28, Tarang 18
On another occasion, Shri Hari dispatched Adharanand Swami along with Fateji Salat to Vadodara to prepare metal murtis for the Vadodara mandir, sending Keshavanand Swami as his companion. As Swami was setting out, Shri Hari advised, “Crafting the murtis will take time, so remain there until Prabodhini Ekadashi and manage financial matters with Nath Bhakta.”
Some time later, Shri Hari arrived in Ahmedabad to celebrate the festival of colors (Rangotsav). Nath Bhakta traveled from Vadodara and sponsored a sumptuous feast of ghebar for the sadhus. As Shri Hari was serving two pieces of ghebar to each saint in the rows, He arrived before Nishkulanand Swami and Kapileshwaranand Swami. There, Maharaj served four pieces of ghebar to both of them. Someone asked, “O Maharaj, why this partiality in serving?” Pausing for a moment, Shri Hari replied, “We have sent Adharanand Swami to Vadodara to sculpt the murtis. Enduring great hardship by Our command, he is working tirelessly there without any certainty of meals or rest, while all of you are relishing ghebar here. Remembering Our beloved Adharanand, We have served two extra pieces to each of them!”
Later, when Swami returned to Gadhpur, Shri Hari took off the rose garland from His own neck and placed it around Swami’s neck. Showering boundless affection and resting both hands on Swami’s head, Shri Hari said, “When Nath Bhakta offered the feast of ghebar in Ahmedabad, We remembered you and fed Nishkulanand Swami and Kapil Swami in your honor.”
Adharanand taanke hita, ghebar dine Hari ke preeta..!
- From Shri Haricharitramrut Sagar Pur 28, Tarang 106…
🙏