બગસરાના વેલા સુથાર ધોધમાર વરસાદમાં દર્શને જતાં પાછા વળ્યા, રસ્તે દારૂ લેવા જતા ખવાસને જોઈ દેહને ધિક્કારી નિયમ પાળવા મંદિર પહોંચ્યાનું પ્રેરક ચરિત્ર.
ગામ બગસરામાં વેલા સુથાર નામે શ્રીજીમહારાજના પરમ નિષ્ઠાવાન હરિભક્ત રહેતા હતા. તેઓ શ્રીજીમહારાજે શિક્ષાપત્રીમાં આપેલી આજ્ઞા અનુસાર પ્રતિદિન રાત્રે નિયમિત ગામના મંદિરે ઠાકોરજીનાં દર્શને જતા.
એક દિવસ રાત્રે તેઓ મંદિરે જવા ઘેરથી નીકળ્યા, ત્યાં આકાશમાંથી ધોધમાર વરસાદ તૂટી પડ્યો. ચારે તરફ ઘોર અંધકાર છવાઈ ગયો અને રસ્તાઓ કાદવ-કીચડથી ભરાઈ ગયા. મંદિર થોડું છેટે હોવાથી વેલાભક્તના મનમાં સહજ વિચાર આવ્યો: “આજે વરસાદ બહુ આકરો છે, માટે હવે પાછા વળીએ અને સવારે દર્શને જઈશું.” એમ વિચારી તેઓ ઘર તરફ પાછા વળ્યા.
ત્યાં રસ્તામાં દરબારનો ખવાસ (નોકર) સામેથી દોડતો આવતો મળ્યો. વેલાભગતે આશ્ચર્યથી પૂછ્યું, “અલ્યા ભાઈ ! આવા ધોધમાર વરસાદ અને કાદવમાં આ સમયે તું ક્યાં દોડ્યો જાય છે ?”
ત્યારે પેલા ખવાસે જવાબ આપ્યો, “દરબાર સાહેબ માટે દારૂની બાટલી લેવા કલાલની દુકાને જાઉં છું!”
આ શબ્દો સાંભળતાં જ વેલાભક્તના અંતરમાં જાણે વીજળીનો ચમકારો થયો! તેમને પોતાના દેહ પર ભારે ધિક્કાર થયો: “અરેરે ! આ સામાન્ય નોકર પોતાના સ્વામીની એક દારૂની બાટલી લાવવા અને પોતાના ક્ષુદ્ર પેટના ખાતર આવા તોફાની વરસાદમાં પણ દોડ્યો જાય છે; અને હું અનંત કોટિ બ્રહ્માંડના અધિપતિ એવા પૂર્ણ પુરુષોત્તમ નારાયણના મંદિરે દર્શને જતાં વરસાદથી ડરીને પાછો વળું છું ?! આ દેહને અને મારી ભક્તિને ધિક્કાર છે!”
આવો અંતરનો ડંખ લાગતાં જ વેલાભક્ત તુરંત પાછા વળ્યા અને વરસાદ-કીચડની લેશમાત્ર પરવા કર્યા વગર દોડતા મંદિરે પહોંચ્યા. ઠાકોરજીનાં ભાવપૂર્વક દર્શન કરી દંડવત્ પ્રણામ કર્યા અને નિયમનું અખંડ પાલન કર્યું. પ્રભુના સાચા ભક્તો પોતાના નિયમ અને ભક્તિ આગળ દેહના કોઈ કષ્ટને ગણકારતા નથી.
Hindi
बगसरा के वेला सुथार का दृढ़ नियम, मूसलाधार वर्षा में खवास का दृष्टांत और मंदिर दर्शन
बगसरा गांव में वेला सुतार नामक श्रीजीमहाराज के अनन्य निष्ठावान भक्त रहते थे। वे शिक्षापत्री की आज्ञानुसार प्रतिदिन रात्रि को नियमपूर्वक गांव के मंदिर में ठाकुरजी के दर्शन करने जाते थे।
एक रात्रि जब वे मंदिर जाने निकले, तभी मूसलाधार वर्षा प्रारंभ हो गई। चारों ओर घोर अंधकार छा गया और मार्ग कीचड़ से भर गया। मंदिर कुछ दूरी पर होने के कारण उनके मन में विचार आया: “आज वर्षा बहुत तेज है, अतः लौट चलता हूं और प्रातःकाल दर्शन कर लूंगा।” ऐसा सोचकर वे पीछे मुड़ गए।
मार्ग में उन्हें स्थानीय राजा का सेवक (खवास) तेजी से आता मिला। वेला सुतार ने पूछा, “अरे भाई ! इस भीषण वर्षा और अंधकार में तुम कहां दौड़े जा रहे हो ?”
सेवक ने उत्तर दिया, “दरबार के लिए मदिरा (शराब) की बोतल लेने कलाल की दुकान जा रहा हूं!”
यह सुनते ही वेला सुतार के हृदय में तीव्र चेतना जागी और उन्होंने अपने शरीर को धिक्कारा: “हाय ! यह तुच्छ सेवक अपने मालिक की शराब की बोतल के लिए और पेट भरने के निमित्त इस भयंकर वर्षा में भी दौड़ा जा रहा है; और मैं अनंत कोटि ब्रह्मांडों के स्वामी पूर्ण पुरुषोत्तम भगवान के मंदिर जाते हुए वर्षा से घबराकर लौट रहा हूं ?! धिक्कार है मेरी इस देहाशक्ति पर!”
ऐसा विचार आते ही वे तुरंत लौटे और कीचड़-वर्षा की परवाह किए बिना दौड़कर मंदिर पहुंचे। ठाकुरजी के दर्शन कर अपने नियम की रक्षा की। भगवान के सच्चे भक्त कभी भी शारीरिक सुख के लिए भक्ति के नियमों से समझौता नहीं करते।
English
Vela Suthar of Bagasara: Unwavering Devotion, the Chieftain’s Servant, and Temple Darshan
In the village of Bagasara lived Vela Suthar, a deeply committed devotee of Bhagwan Swaminarayan. Strictly adhering to the divine injunctions of the Shikshapatri, he made it an unbroken rule to visit the local mandir every night for holy darshan.
One night, as he stepped out of his house, torrential rains poured down. The streets turned pitch dark and inundated with mud. Because the mandir was located at some distance, a momentary thought arose in his mind: “The rain is exceedingly heavy tonight; let me return home and visit the mandir in the morning.” With this thought, he turned back towards his house.
On the path, he crossed paths with an attendant (khavas) of the local chieftain rushing along in haste. Surprised, Vela Bhagat asked, “Brother! Where are you hurrying through this torrential storm and pitch darkness?”
The servant casually answered, “I am running to the tavern to purchase a bottle of liquor for the Darbar!”
These words struck Vela Bhagat’s conscience like a thunderbolt! Deep self-reproach consumed him: “Alas! For mere wages and mundane sustenance, this servant braves this fierce deluge simply to fetch intoxicating liquor for his mortal master; yet I, a servant of the supreme Lord of infinite cosmoses, hesitate and turn back from His divine shrine due to a few raindrops?! Shame upon this body and shame upon such weak resolve!”
Reprimanding himself, Vela Bhagat instantly turned around, ran through the driving rain and mud, and reached the mandir. He offered prostrations, drank in the sanctifying darshan of the Lord, and upheld his sacred discipline unbroken. True devotees never let physical discomfort compromise their devotional fidelity to God.