ગામ હળિયાદમાં માવજીભાઇ કરીને હરિભગત હતા, તેના ઘરનું માણસ બહુ કુસંગી હતું.
Gujarati
હળિયાદના માવજીભાઇ અને પાંચાભાઇનો પ્રસંગ
ગામ હળિયાદમાં માવજીભાઇ કરીને હરિભગત હતા, તેના ઘરનું માણસ બહુ કુસંગી હતું. બાઇ જ્યારે ભાત લઈને ખેતર જાય ત્યારે માવજીભગતને હેરાન કરવા સારું ડુંગળીનો ગાંઠિયો મેલીને જાય અને પાણીના ગોળામાં પણ ડુંગળી નાંખે.
એક વખત ગામના મંદિરે ધર્માનંદસ્વામી પધાર્યા હતા. માવજીભગત મંદિરે દર્શન કરવા આવ્યા ને પોતાને ઘેર સ્વામીને રસોઈ કરાવવા સારુ તેડી ગયા. એક ઓરડામાં જ્યારે સાધુ રસોઈ કરતા હતા. ત્યાં તેની બાઈ આડી જઈને ઊભી રહી. ને સાધુને કહ્યું જે, “મારો પીટ્યો, જયાં ત્યાંથી સાધૂડાનેવ ઘરે લઇ આવે છે, હું આયા બારણે જ ઉભી રઇશ હવે ક્યાંથી બારા નીકળશો ?”પોતે મૂંજાયા ને સંતોને ઉપવાસ ન પડે તે સારું માવજીભગતે આવીને બાવડે ઝાલીને તેને ઘરમાં ઘાલી. સાધુ ત્યાંથી સીધું લઈને માવજીભગત ની હારે એની વાડીએ ગયા. ત્યાં મંગાળો કરીને સંતો રોટલા કરતા હતા. ત્યાં વળી બાઈ પહોંચી અને સાધુને કહ્યું જે, “એ મારો પીટ્યા મુંડીયાવ…! તમે તો માવજીડાનો કેડ ન મૂકી, પણ હું મારા પીટ્યા માવજીડાનું ઘર ભાંગીને જાઉ છું.”
આમ, ભગતના ઘરમાં કંકાસ જોઇને પરોપકારી એવા ધમાંનંદસ્વામીએ માવજીભગત ને કહ્યું જે, “જા, બાઈને પાછી વાળ. અમારા લીધે તમારા ઘરસંસાર માં કજીયો થાય એ બરાબર નહી, અમે તો આ ચાલ્યા” પછી માવજીભગત જઈને બાઈને પાછી વાળી આવ્યા.
સંતો બીજી કોઇ વાડીએ જઈને જમ્યા.
સમય જતાં જ્યારે માવજી ભગતને દેહ મેલવાનો સમય થયો ત્યારે તે બોલ્યા કે, “શ્રીજીમહારાજ મને તેડવા આવ્યા છે અને હું અક્ષરધામમાં જાઉં છું.” ત્યારે તે બાઈ બોલી જે, “હું તમને મહિનાનું પાણી આપું છું.” માવજીભગત કહે, “તારું પાણી દે કોઈક ને, મેં તો તારું પાણી ઘણું પીધું, હવે તો શ્રીહરિ સાથે અક્ષરધામમાં જ જવું છે.” એમ કહી પોતે દેહ મૂકી શ્રીજીમહારાજ સાથે ધામમાં ગયા.
આ માવજીભગતનો દીકરો પાંચાભાઇ નામે હતા. તે સંતોના યોગે સત્સંગી થયા અને તેની મા તો પહેલેથી જ કુસંગી હતી, એટલે પાણીયારે કાયમ અણગળ પાણી ભરતી. પાંચોભગત નાનપણથી સત્સંગ માં ખરેખરા નિયમ સચોટ પાળતા તે ગોળા ફોડી નાંખતો અને રાંધ્યાનાં વાસણ પણ ફોડી નાંખતો. એમ ઘણા દિવસ ઘરમાં રંજાડ કરી. એની માં પણ પોતાના જણ્યા પેટથી કંટાળી પરંતું પાંચોભગત સત્સંગ ના વર્તમાન છડેચોક રાખતા. તેથી એકદિવસે એની માં કાયર થઈને છોકરાને કહ્યું જે, “તું કહે તેમ કરું.” ત્યારે છોકરો કહે, “સત્સંગી થા તો જ હવે તારા હાથનું ખાઉં. ” પછી તે બાઈ ગઢપુર આવીને બાઈઓ પાસે વર્તમાન ધારીને સત્સંગી થઈ.
- સદગુરુ બ્રહ્મચારી શ્રી અક્ષરાનંદ સ્વામીની વાતોમાંથી….
🙇🏻♂️🙏
Hindi
हळियाद के मावजीभाई और पांचाभाई का प्रसंग
गाँव हळियाद में मावजीभाई नामक एक निष्ठावान हरिभक्त रहते थे। उनकी पत्नी अत्यंत कुसंगी (सत्संग-विरोधी) स्वभाव की थी। जब वह खेत पर दोपहर का भोजन लेकर जाती, तो मावजीभगत को परेशान करने के लिए उनके भोजन में प्याज की गांठ रख देती और पीने के पानी के मटके में भी प्याज डाल देती थी।
एक बार गाँव के मंदिर में सद्गुरु धर्मानंद स्वामी पधारे। मावजीभगत मंदिर में दर्शन करने आए और स्वामी को अपने घर रसोई बनाकर भोजन कराने हेतु आदरपूर्वक ले गए। जब संत एक कक्ष में रसोई तैयार कर रहे थे, तभी उनकी पत्नी दरवाजे के बीच में आकर खड़ी हो गई और संतों से अपशब्द कहते हुए बोली, “यह जहाँ-तहाँ से साधुओं को घर उठा लाता है! मैं यहीं दरवाजे पर खड़ी रहूँगी, अब देखती हूँ तुम बाहर कैसे निकलते हो?” मावजीभगत अत्यंत संकोच में पड़ गए। संतों को उपवास न करना पड़े, इसलिए उन्होंने आगे बढ़कर अपनी पत्नी की बांह पकड़कर उसे घर के भीतर कर दिया। संत वहाँ से भोजन की कच्ची सामग्री (सीधा) लेकर मावजीभगत के साथ उनकी वाड़ी (खेत) में चले गए। वहाँ चूल्हा जलाकर संत रोटला बना रहे थे। वहाँ भी वह स्त्री पहुँच गई और संतों को कटु वचन कहते हुए बोली, “अरे मुंडियों! तुमने मावजी का पीछा नहीं छोड़ा, लेकिन अब मैं इस मावजी का घर हमेशा के लिए छोड़कर जा रही हूँ।”
भक्त के घर में ऐसा क्लेश देखकर परोपकारी स्वभाव के धर्मानंद स्वामी ने मावजीभगत से कहा, “जाओ, अपनी पत्नी को समझा-बुझाकर वापस ले आओ। हमारे कारण आपके गृहस्थ जीवन में कलह हो, यह उचित नहीं है। हम तो यहाँ से जा रहे हैं।” इसके बाद मावजीभगत जाकर अपनी पत्नी को वापस ले आए। संत किसी अन्य वाड़ी में जाकर भोजन करने पधारे।
समय बीतने पर जब मावजीभगत का देहत्याग का समय आया, तब वे बोले, “श्रीजी महाराज मुझे लेने पधारे हैं और मैं दिव्य अक्षरधाम जा रहा हूँ।” तब उनकी पत्नी बोली, “मैं आपके पीछे महीने भर का पानी (शोक-तर्पण) देती हूँ।” मावजीभगत ने कहा, “तुम्हारा पानी किसी और को देना! मैंने तो तुम्हारा पानी बहुत पी लिया, अब तो मुझे श्रीहरि के साथ अक्षरधाम ही जाना है।” ऐसा कहकर वे अपना नश्वर देह त्यागकर श्रीजी महाराज के साथ परमधाम को सिधार गए।
मावजीभगत के पुत्र का नाम पांचाभाई था। संतों के सत्संग से वे भी एक अनन्य सत्संगी बने। उनकी माता तो पहले से ही सत्संग-विरोधी थीं, इसलिए वे पनिहारे पर सदा अनछना पानी (अणगळ पानी) भरकर रखती थीं। पांचाभगत बचपन से ही सत्संग के नियमों का अत्यंत दृढ़ता और सटीकता से पालन करते थे। जब भी माता अनछना पानी लातीं, वे पानी के मटके फोड़ देते और अशुद्ध भोजन के बर्तन भी तोड़ देते थे। कई दिनों तक घर में यह क्रम चलता रहा। माँ भी अपने ही जन्मे पुत्र के इस दृढ़ हठ से तंग आ गई, परंतु पांचाभगत ने सत्संग के नियमों का खुलेआम और दृढ़ता से पालन जारी रखा। अंततः एक दिन विवश होकर माता ने पुत्र से कहा, “बेटा! तू जैसा कहेगा, मैं वैसा ही करूँगी।” तब पांचाभगत ने दो-टूक कहा, “यदि आप नियमपूर्वक सत्संगी बनेंगी, तभी मैं आपके हाथ का बना भोजन ग्रहण करूँगा।” इसके पश्चात वह स्त्री गढ़पुर (गढडा) गईं और वहाँ सांख्ययोगी बहनों के पास पंच वर्तमान धारण कर निष्ठावान सत्संगी बन गईं।
- सद्गुरु ब्रह्मचारी श्री अक्षरानंद स्वामी की बातों से….
🙏
English
The Divine Episode of Mavjibhai and Panchabhai of Haliyad
In the village of Haliyad lived a devout devotee named Mavjibhai. However, his wife was deeply opposed to Satsang (kusangi). Whenever she brought lunch to the farm, she would deliberately place an onion in Mavjibhai’s food to harass him, and would even throw onions into the earthen water pot to violate his vows of purity.
Once, Sadguru Dharmanand Swami arrived at the village mandir. Mavjibhagat went to the mandir for darshan and humbly invited Swami to his house to prepare and accept meals (rasoi). While the sadhus were preparing food in a room, his wife obstructed the doorway and began hurling bitter words at them: “He drags these sadhus into our house from wherever he finds them! I will stand right here at the entrance; let me see how you step outside!” Mavjibhagat felt extremely embarrassed and distressed. To ensure that the holy sadhus would not have to fast, he held her by the arm and escorted her inside. Taking the raw food rations (sidhu), the sadhus accompanied Mavjibhagat to his farm (vadi). There, creating a makeshift hearth (mangalo), the sadhus began baking rotlas. The wife stormed into the farm as well and shouted at the sadhus: “You shaved-headed mendicants! You just wouldn’t leave Mavji alone, but I am leaving Mavji’s household forever!”
Seeing this discord in the devotee’s family, the benevolent and selfless Dharmanand Swami said to Mavjibhagat: “Go and bring your wife back. It is not right that our presence causes friction in your household. We shall depart from here.” Mavjibhagat then went and persuaded his wife to return home, while the sadhus went to another orchard to cook and take their meal.
With the passage of time, when Mavjibhagat reached the final moments of his earthly life, he joyfully proclaimed, “Shriji Maharaj has personally arrived to take me, and I am ascending to Akshardham!” Hearing this, his wife remarked, “I shall offer you the ritual waters of mourning for a month.” Mavjibhagat replied, “Offer your water to someone else! I have drunk enough of your water throughout this lifetime; now I am departing to Akshardham with Shri Hari!” Saying this, he discarded his mortal body and departed for the divine abode with Shriji Maharaj.
Mavjibhagat had a son named Panchabhai. Through the holy association of the sadhus, Panchabhai grew into a staunch satsangi. Since his mother was still averse to Satsang, she would intentionally fill the pots with unfiltered water (violating the satsang code of drinking only filtered water). From early childhood, Panchabhagat observed the disciplines of Satsang with unshakeable resolve. Whenever his mother brought unfiltered water or cooked contrary to the rules, he would smash the earthen water pots and break the cooking vessels. He sustained this uncompromising stance for days on end. Although deeply exasperated with her own child, she witnessed Panchabhagat upholding the moral vows (vartaman) of Satsang fearlessly and openly. Finally, one day, worn down by his unyielding conviction, she said to her son, “I will do whatever you say.” The boy firmly replied, “I will eat food cooked by your hands only if you become a true satsangi!” Thereupon, she traveled to Gadhpur (Gadhada), accepted the sacred vows (panch vartaman) from the revered female ascetics (sankhya-yogi women), and embraced Satsang wholeheartedly.
- From the sacred discourses of Sadguru Brahmachari Shri Aksharanand Swami…
🙏