નેપાળ દેશના મહારાજા શ્રી પૃથ્વિનારાયણ સહા ને આપણા અખંડ ભારત ના પ્રણેતા ‘સરદાર વલ્લભભાઈ પટેલની’ જેમ નેપાળના સરદાર માનવા માં આવે છે.
Gujarati
નેપાળના રાજા રણબહાદુર અને નીલકંઠ વર્ણી
નેપાળ દેશના મહારાજા શ્રી પૃથ્વિનારાયણ સહા ને આપણા અખંડ ભારત ના પ્રણેતા ‘સરદાર વલ્લભભાઈ પટેલની’ જેમ નેપાળના સરદાર માનવા માં આવે છે. એમણે અનેક ટુકડાઓમાં વહેંચાયેલી કાઠમંડુ વેલી અને પૂર્વ નેપાલને એક છત્ર નીચે આણી બૃહદ્ નેપાલનો પાયો નાખ્યો હતો. આ પૃથ્વીનારાયણ સહાનો જન્મ એક સાવ ગરીબ ગોરખાં પરિવારમાં થયો હતો. એમના પિતાનું નામ નરભૂપાલ હતું. રાજયોગને લઇને જન્મેલા આ બાળક ઉપર મહાન યોગી મચ્છંદરનાથ ની અકારણ કૃપા ઉતરી હતી. એકવાર આ નાનકડો પૃથ્વી ગામની ભાગોળે ધર્મશાળાની આસપાસ ફરતો હતો. એવામાં કોઇ અવધૂત જોગી આવ્યા. જોતાં જ મનમાં ઘૃણા ઉપજે એવો એ અઘોરી જેવો એનો વેશ હતો. નાનકડા પૃથ્વીએ ડરતાં ડરતાં પણ એ જોગીને પ્રણામ કર્યાં. આ અઘોરી જોગીએ પૃથ્વીને કહ્યું, “બેટા ! મુઝે બહુત ભૂખ એવં પ્યાસ લગી હૈ, તુમ કહીં સે થોડા સા દહીં લા દો.” જીવરા છોકરાની જેમ પૃથ્વી તો એકદમ દોડી પોતાના ઘરેથી થોડું દહીં લાવ્યા. જોગી દહીં પી ગયા. જોગીએ પૃથ્વી તરફ ઇશારો કર્યો અને કહ્યું, ‘બેટા તારા હાથનો ખોબો ધર્ય.’ એટલું સુણીને એ જોગી શું કરશે? એના કશા જ અનુમાન વિના નાના એવી પૃથ્વીએ હાથનો ખોબો ધર્યો. જોગીએ પોતાના મુખમાં દહીંનો ઘુંટડો ભર્યો અને પૃથ્વીના ખોબામાં કોગળો કર્યો અને આદેશ કર્યો, યહ દહીં તું પી જા." પૃથ્વી ના તો ન પાડી શક્યા પરંતુ આ અઘોરી જેવી ક્રિયાથી એને ચીતરી ચઢી. એણે થોડું દહીં પીધું અને બાકીનું ધરતી પર ઢોળી દીધું. મંદ મંદ હસતા જોગી બોલ્યા, “જેસી ભગવાનકી મરજી. બેટા પૃથ્વી ! યદિ યે દહીં તૂને પી લીયા હોતા તો પુરી પૃથ્વીકા સમ્રાટ હો જાતા. લેકિન તુમને ઇસ પ્રસાદકો થોડા પીયા, બાકી નીચે ફેંક દીયા. અબ તુમ પુરી પૃથ્વીકા સમ્રાટ નહીં હો પાયેગા. લેકિન તુમ નેપાલકા મહારાજા અવશ્ય હોગા. ગ્યારહ પીઢી તક તેરે વંશજ નેપાલ કી ભૂમી પર રાજ કરેંગે. બાદમેં તેરા વંશ સમાપ્ત હો જાયેગા.” એ યોગી સ્વયં મચ્છન્દર નાથ હતા. સમય જતાં નાનકડો પૃથ્વી કાઠમંડુનો રાજા બન્યો. એણે નેપાલમાં ગોરખા રાજ્યની સ્થાપના કરી. નેપાળના નાના નાનાં રજવાડાંને એક કરી હાલના બૃહદ નેપાળનો પાયો નાખ્યો. પૂર્વ નેપાલથી માંડીને છેક સિક્કીમ સુધી એનું રાજ્ય વિસ્તર્યું હતું. એમણે ઇ.સ. ૧૭૪૩થી માંડીને ૧૭૭૫ સુધી રાજ કર્યું. આ નેપાળના રાજા પૃથ્વીનારાયણ ને યોગી મચ્છંદરનાથે આપેલા આશીર્વાદ મુજબ એમની અગીયાર પેઢીઓ સુધી નેપાળમાં એમનું રાજ્ય રહ્યું અને છેલ્લે ઇ.સ ૨૦૦૧ની સાલમાં પરિવારના યુવરાજે જ પોતાના પુરાય પરિવારને ગોળીબાર કરીને મોતને ઘાટ ઉતારી દીધા હતા. આ મહારાજા પૃથ્વીનારાયણ સહા પૌત્રનું નામ રણબહાદુર હતું. રાજા રણબહાદુરને ભગવાન શ્રી સ્વામિનારાયણનો મેળાપ નિલકંઠ વર્ણી વેશે નેપાળ વિચરણમાં થયેલો. શ્રી નીલકંઠ વર્ણી તરીકે તેમની વનવિચરણ યાત્રા દરમિયાન નેપાળમાં કાઠમંડુ પધાર્યા ત્યારે પૃથ્વીનારાયણ સહાનો પૌત્ર રણબહાદુર સહા એ વખતે રાજ કરતા હતા. રાજા રણબહાદુર સહાને કઇંક અસાધ્ય રોગ હતો જે કોઈ વૈદ્યોના ઉપચાર કે સાધુ-બ્રાહ્મણો કે પંડિતો વગેરેને પોતાનું દર્દ મટાડવા માટે બોલાવતા અને જો તે સારું ન કરી શકે તો તેમને જેલમાં બંદી બનાવી રાખતા હતા.
ત્યાંના ભૂપનું પેટ પીડાય, તે તો નવ મટે કરતાં ઉપાય..! કોઈ આવી ચડે ભેખધારી, તેની સેવા સજે ઘણી સારી..! પછી કહે છે કરી સનમાન, વસે ભેખમાં શ્રીભગવાન…! માટે રોગ મટાડો આ મારો, કાં તો બંધીખાનામાં પધારો..! પૂર્યા કેદમાં પાંચસે બાવા, નથી દેતો તે તેઓને જાવા…! શ્રી પ્રભું નિલકંઠ વર્ણી કાઠમંડુ પધાર્યા તે સમયે કેટલાક બાવાસાધુઓએ તેમને નગરમાં ન જવા ચેતવણી આપીને બનતી હકીકત જણાવી ત્યારે વર્ણીએ તો નિર્ભિક રીતે જણાવ્યું કે ‘સાધુને કદી કોઇ ભય હોય જ નહી.’ અને નિલકંઠ અને કેટલાક સાધુઓ સાથે નગરમાં પ્રવેશ્યા. રાજાને જાણ થતાં જ માણસો લેવા માટે આવ્યા અને રાજા સમક્ષ દરબારમાં લાવીને હાજર કર્યાં, રાજાની માંદગી જાણી ને રાજાને મધુર અને નિર્મળ વાણીમાં બાળ પ્રભુંએ જણાવ્યું કે ‘મનુષ્ય કે જીવપ્રાણી માત્રએ પોતાના પ્રારબ્ધને ભોગવવું જ પડે છે તેને કોઈ મંત્ર-તંત્ર કે કિમિયાગાર તે મટાડી શકે તેમ નથી. અને ભગવાનના નિયમોનું કોઈ ઉલ્લંઘન કરી શકે નહીં. માટે જે કઇ દુઃખ આવે તો પ્રારબ્ધ ફળ સમજીને ભગવાનને પ્રાર્થના કરવી અને ધીરજથી સહન કરવા જોઈએ. તમે આવી મનસ્વી રીતે તમારૂં દુઃખ વધારો કરો છો અને કર્મના નવા બંધનો ઊભા કરો છો તેથી દુઃખની અવધિ વધારો કરો છો.’ નીલકંઠ વર્ણીનું મનમોહક રુપ, તેજસ્વી આભા ને આવી ખુમારી ભરેલ વાણી સાંભળીને રાજાને પોતાની ભુલ સમજાણી અને પોતાના કર્મો માટે બહું માફી માંગી દર્દ ને મટાડવા કહ્યું.
ભક્તિ કર્યે કષ્ટ હરિ ઘટાડે, શૂળી લખી સોય વડે મટાડે..! હઠે કરી જે પ્રભુ પાસ માંગે, તેનું કદી કષ્ટ પ્રભુ ન ભાંગે…! ત્રાગું કર્યાથી નહિ તેહ આવે, ડરે નહીં તે જન જો ડરાવે..! પોતે મરે કે પરને વિદારે, હરિ ન તેથી દુઃખથી ઉગારે…! કરૂણામુર્તી નિલકંઠ પ્રભુએ જળ મંગાવ્યું અને રાજાને હાથમાં પાણી આપી સંકલ્પ કરાવ્યો અને તે પાણી પી જવા કહ્યું. રાજા તે અંજલી શ્રદ્ધાપૂર્વક પી ગયા. અને તરત જ તેની અસર જણાવા લાગી અને દર્દ શમી ગયું. રાજાને વર્ણી માટે ખૂબ ભાવ થયો તેણે માંગવા જણાવ્યું તો નિલકંઠપ્રભું એ હસતાં હસતાં કહ્યું કે ” જો તમારે સેવા કરીને સંતોષ માનવો હોય તો તમે બંદી બનાવેલા તમામ સાધુ-સંતોને મુક્ત કરી દો. અમારે એ જ માંગવું છે”. અને રાજાએ તમામ પંડિતો, સાધુઓને તાત્કાલિક છોડી દિધા. આવી રીતે રાજાની શારીરિક ઉપચારો માટે દૈવીશક્તિ અને ઔષધીય ઉપયોગ પ્રત્યે અંધશ્રદ્ધા દુર કરી. નિલકંઠ પ્રભુ પ્રત્યે રાજાને ઘણો ભક્તિભાવ થયો, પોતાના રાજમાં રોકવા ઘણો ઘણો આગ્રહ કર્યો પરંતુ નિસ્પ્રૃહપણે વિચરણ કરતા વર્ણી તો તિબેટ અને આસામ તરફ જવા રવાના થયા.
- શ્રીહરિલીલામૃત કળશ ૩ વિશ્રામ ૬ તથા શ્રી નિલકંઠ પ્રભુંના વનવિચરણમાંથી…
🙇🏻♂️🙏
Hindi
नेपाल के राजा रणबहादुर और नीलकंठ वर्णी
नेपाल देश के महाराजा श्री पृथ्वीनारायण शाह को हमारे अखंड भारत के शिल्पी ‘सरदार वल्लभभाई पटेल’ की भाँति नेपाल का सरदार माना जाता है। उन्होंने अनेक रियासतों में विभाजित काठमांडू घाटी और पूर्वी नेपाल को एक छत्र के नीचे लाकर वृहद् नेपाल की नींव रखी थी।
इन पृथ्वीनारायण शाह का जन्म एक अत्यंत निर्धन गोरखा परिवार में हुआ था। उनके पिता का नाम नरभूपाल था। राजयोग लेकर जन्मे इस बालक पर महान योगी मत्स्येंद्रनाथ (मच्छंदरनाथ) की अकारण कृपा हुई।
एक बार यह बालक पृथ्वी गाँव की सीमा पर स्थित एक धर्मशाला के निकट घूम रहा था। उसी समय एक अवधूत योगी वहाँ आए। उनका वेष अघोरी जैसा था, जिसे देखकर साधारणतः मन में घृणा उत्पन्न हो जाए। नन्हे पृथ्वी ने डरते-डरते भी उन योगी को प्रणाम किया। उस अघोरी योगी ने पृथ्वी से कहा, “बेटा! मुझे बहुत भूख एवं प्यास लगी है, तुम कहीं से थोड़ा सा दही ला दो।” एक आज्ञाकारी बालक की तरह पृथ्वी तुरंत दौड़कर अपने घर से थोड़ा दही ले आए। योगी ने दही पिया और पृथ्वी की ओर संकेत करते हुए कहा, “बेटा! अपनी हथेलियों की अंजलि बनाओ।” योगी क्या करेंगे—इसका तनिक भी अनुमान लगाए बिना नन्हे पृथ्वी ने अपनी अंजलि आगे कर दी। योगी ने अपने मुख में दही का घूंट भरा और पृथ्वी की अंजलि में कुल्ला कर दिया और आदेश दिया, “यह दही तुम पी जाओ।” पृथ्वी मना तो नहीं कर सके, किंतु इस अघोरी जैसी चेष्टा से उनके मन में घिन आ गई। उन्होंने थोड़ा सा दही पी लिया और शेष धरती पर गिरा दिया।
मंद-मंद मुस्कुराते हुए योगी बोले, “जैसी भगवान की मर्जी! बेटा पृथ्वी! यदि यह दही तुमने पूरा पी लिया होता, तो तुम पूरी पृथ्वी के चक्रवर्ती सम्राट बन जाते। लेकिन तुमने इस प्रसाद को थोड़ा ही पिया और बाकी नीचे गिरा दिया। अब तुम पूरी पृथ्वी के सम्राट तो नहीं बन सकोगे, किंतु नेपाल के महाराजा अवश्य बनोगे। ग्यारह पीढ़ियों तक तुम्हारे वंशज नेपाल की भूमि पर राज करेंगे, उसके बाद तुम्हारा वंश समाप्त हो जाएगा।” वे योगी स्वयं सिद्ध योगी मत्स्येंद्रनाथ थे।
कालांतर में बालक पृथ्वी काठमांडू के राजा बने। उन्होंने नेपाल में गोरखा साम्राज्य की स्थापना की और छोटी-छोटी रियासतों को एक कर आधुनिक वृहद् नेपाल की नींव रखी। पूर्वी नेपाल से लेकर सुदूर सिक्किम तक उनका राज्य विस्तृत हुआ। उन्होंने सन् 1743 से 1775 तक शासन किया। नेपाल नरेश पृथ्वीनारायण शाह को योगी मत्स्येंद्रनाथ द्वारा दिए गए आशीर्वाद के अनुसार ग्यारह पीढ़ियों तक उनका वंश नेपाल पर शासन करता रहा; और अंततः सन् 2001 में राजपरिवार के ही युवराज द्वारा अपने पूरे परिवार की गोली मारकर हत्या कर देने से वह वंश समाप्त हुआ।
इन्हीं महाराजा पृथ्वीनारायण शाह के पौत्र का नाम रणबहादुर शाह था। राजा रणबहादुर को भगवान श्री स्वामिनारायण का मिलन उनके नीलकंठ वर्णी रूप में, उनके नेपाल विचरण के दौरान हुआ था। बालयोगी श्री नीलकंठ वर्णी जब अपनी पावन वन-विचरण यात्रा के दौरान नेपाल के काठमांडू पधारे, उस समय पृथ्वीनारायण शाह के पौत्र रणबहादुर शाह वहाँ शासन कर रहे थे। राजा रणबहादुर को उदर (पेट) का कोई असाध्य रोग था। वे अपने इस असह्य दर्द को मिटाने के लिए विभिन्न वैदयों, साधु-संन्यासियों और विद्वान पंडितों को बुलाते थे; और यदि कोई उनका रोग ठीक न कर पाता, तो वे क्रूरतापूर्वक उन्हें कारागार में बंदी बना लेते थे।
वहाँ के राजा के पेट में दारुण पीड़ा थी, जो किसी भी उपाय से शांत नहीं होती थी..!
यदि कोई भेषधारी साधु वहाँ आ पहुँचता, तो राजा उसकी खूब सेवा-सत्कार करता..!
फिर आदरपूर्वक कहता, “संत-भेष में स्वयं भगवान बसते हैं…!”
“अतः या तो मेरा यह असाध्य रोग मिटाइए, अथवा बंदीगृह में पधारिए..!”
इस प्रकार उसने पाँच सौ साधु-संन्यासियों को कारागार में बंद कर रखा था और उन्हें मुक्त नहीं करता था..!
जब बालप्रभु श्री नीलकंठ वर्णी काठमांडू पधारे, उस समय कुछ साधुओं ने उन्हें नगर में न जाने की चेतावनी दी और राजा के इस अत्याचार की पूरी बात बताई। तब निर्भय वर्णीजी ने सहजता से कहा, “साधु को कभी किसी का भय नहीं होता।” और श्री नीलकंठ वर्णी कुछ साधुओं के साथ नगर में प्रविष्ट हुए। राजा को जैसे ही एक तेजस्वी बालयोगी के आगमन का समाचार मिला, उसके दूत उन्हें आदरपूर्वक राजदरबार में ले आए। राजा की बीमारी और उसकी व्याकुलता को जानकर बालप्रभु ने अत्यंत मधुर और निर्मल वाणी में राजा को समझाया, “प्रत्येक मनुष्य एवं जीव-प्राणी को अपने पूर्वकृत प्रारब्ध का फल भोगना ही पड़ता है। इसे कोई तंत्र-मंत्र या कीमियागीरी से टाल नहीं सकता, क्योंकि भगवान के विधान का उल्लंघन कोई नहीं कर सकता। इसलिए जब भी कोई दुःख या विपत्ति आए, तो उसे प्रारब्ध का फल मानकर भगवान से प्रार्थना करनी चाहिए और धैर्यपूर्वक सहन करना चाहिए। आप निर्दोष साधुओं को बंदी बनाकर स्वेच्छाचारी ढंग से अपने कष्टों को और बढ़ा रहे हैं तथा नए पाप-कर्मों के बंधन बाँध रहे हैं, जिससे आपके दुःखों की अवधि ही बढ़ रही है।” नीलकंठ वर्णी का अनुपम मनमोहक रूप, दिव्य तेजस्वी आभामंडल और ऐसी सत्य एवं खुद्दारी भरी अमृतवाणी सुनकर राजा को अपनी भूल का पश्चाताप हुआ। उसने अपने अनुचित कर्मों के लिए क्षमा याचना की और रोग निवारण के लिए करबद्ध प्रार्थना की।
सच्ची भक्ति करने से श्रीहरि कष्टों को हर लेते हैं, शूली का दंड सुई की चुभन से ही टाल देते हैं..!
जो हठपूर्वक प्रभु से मांगता है, प्रभु कभी उसका कष्ट नहीं निवारते..!
हठ या त्रागा (उत्पीड़न) करने से प्रभु नहीं रीझते, और भयभीत करने वाले से वे कभी डरते नहीं..!
चाहे कोई स्वयं मरे अथवा दूसरों को सताए, भगवान ऐसे आचरण से कभी दुःखों से नहीं उबारते..!
करुणामूर्ति बालप्रभु नीलकंठ वर्णी ने जल मंगवाया। राजा की अंजलि में जल देकर उनसे शुभ संकल्प करवाया और वह अभिमंत्रित जल पीने को कहा। राजा ने पूर्ण श्रद्धाभाव से वह पवित्र जल ग्रहण किया। जल पीते ही तत्काल उसका चमत्कारिक प्रभाव दिखाई देने लगा और वर्षों पुराना असाध्य दर्द पलभर में शांत हो गया! राजा के हृदय में वर्णीजी के प्रति अपार श्रद्धा और भक्तिभाव उमड़ पड़ा। राजा ने हाथ जोड़कर कुछ माँगने की विनती की। तब बालप्रभु नीलकंठ ने मंद मुस्कुराते हुए कहा, “यदि आप हमारी सेवा करके आत्म-संतोष पाना चाहते हैं, तो आपने जिन निरपराध साधु-संतों और पंडितों को कारागार में बंदी बनाया है, उन सभी को अविलंब मुक्त कर दीजिए। हमारी केवल यही एकमात्र माँग है।” राजा ने तत्काल पाँच सौ साधु-संतों को कारागार से मुक्त कर दिया। इस प्रकार नीलकंठ वर्णी ने राजा के भीतर से दैवी शक्ति और औपचारिकता के नाम पर बैठी अंधी हठधर्मिता और अंधविश्वास को दूर किया। राजा रणबहादुर के मन में नीलकंठ प्रभु के प्रति अगाध प्रेम हो गया और उन्होंने वर्णीजी को अपने राज्य में ही निवास करने का बहुत आग्रह किया; किंतु पूर्णतः निस्पृह और विरक्त बालप्रभु नीलकंठ वर्णी तो आगे तिब्बत और असम की ओर विचरण के लिए प्रस्थान कर गए।
- श्रीहरिलीलामृत कलश ३ विश्राम ६ तथा श्री नीलकंठ प्रभु के वन-विचरण से…
🙏
English
King Ranbahadur of Nepal and Nilkanth Varni
Maharaja Shri Prithvi Narayan Shah of Nepal is revered as the unifier of Nepal, akin to Sardar Vallabhbhai Patel, the architect of united India. He brought together the fragmented Kathmandu Valley and eastern Nepal under one rule, laying the foundation of modern Greater Nepal.
Prithvi Narayan Shah was born into a very poor Gorkha family to his father, Narbhupal Shah. Born with extraordinary royal destiny, this child was blessed by the causeless divine grace of the great master Yogi Matsyendranath (Machhandarnath).
Once, while young Prithvi was wandering near a rest house on the outskirts of the village, an ascetic avadhuta arrived. His attire was aghori-like, which would ordinarily evoke dread or disgust in an onlooker. Despite feeling frightened, young Prithvi bowed humbly to the yogi. The aghori yogi said to him, “Son! I am very hungry and thirsty. Please bring me some curd (yogurt).” Like an obedient and pure-hearted child, Prithvi rushed home immediately and brought back some fresh curd. The yogi drank the curd. Then, gesturing toward Prithvi, the yogi said, “Son, cup your hands together.” Without any inkling of what the yogi intended to do, young Prithvi cupped his hands. The yogi took a mouthful of curd, spat it out into Prithvi’s cupped hands, and commanded, “Drink this curd!” Prithvi could not refuse outright, but the unconventional act nauseated him. He drank a small sip and poured the rest onto the ground.
Smiling gently, the yogi said, “As God wills! Son Prithvi! Had you drunk all of this curd, you would have become the sovereign emperor of the entire world. But because you consumed only a portion of this consecrated grace (prasad) and spilt the remainder on the ground, you shall not rule the whole earth. Nevertheless, you shall certainly become the Maharaja of Nepal. Your descendants shall rule the land of Nepal for eleven generations, after which your lineage shall come to an end.” That ascetic yogi was none other than the great siddha Matsyendranath himself.
In time, young Prithvi grew up to become the king of Kathmandu. He founded the Gorkha Kingdom, united numerous scattered principalities, and laid the cornerstone of Greater Nepal. His territory expanded from eastern Nepal all the way to Sikkim. He reigned from 1743 to 1775 CE. True to the prophecy and boon bestowed by Yogi Matsyendranath, his royal dynasty governed Nepal for exactly eleven generations, until in 2001 CE, the royal family met a tragic end when the crown prince opened fire and assassinated the members of his own family.
Maharaja Prithvi Narayan Shah’s grandson was King Ranbahadur Shah. King Ranbahadur had the divine fortune of meeting Supreme Lord Shri Swaminarayan during His ascetic forest travels (van-vicharan) in the divine guise of Nilkanth Varni. When young ascetic Nilkanth Varni arrived in Kathmandu, Nepal, during His pilgrim journey, Ranbahadur Shah was reigning as king. King Ranbahadur suffered from a severe and incurable abdominal ailment. In his desperation to find relief, he summoned numerous physicians, vaidyas, sadhus, and learned scholars. However, if anyone failed to cure his pain, the tyrannical king would cruelly throw them into prison.
The king of that realm suffered acute abdominal torment, which yielded to no remedy..!
Whenever an ascetic arrived wearing holy robes, the king would serve him lavishly..!
Then, paying formal homage, the king would say: “God Himself dwells within holy robes…!”
“Therefore, cure this affliction of mine, or else prepare to enter the dungeon!”
In this manner, he had imprisoned five hundred sadhus, refusing to let any of them go..!
When young Lord Nilkanth Varni arrived in Kathmandu, several wandering ascetics warned Him against entering the city, recounting the king’s cruel deeds. Nilkanth Varni fearlessly declared, “A true sadhu never fears anything in this world.” With serene dignity, Nilkanth entered the city accompanied by several sadhus. Hearing of the arrival of a radiant young ascetic, the king’s guards promptly escorted Him to the royal court. Seeing the king’s suffering, Nilkanth Varni addressed him in sweet, serene, and sublime words: “Every human being and living creature must inevitably undergo the fruits of their past karma (prarabdha). No occult spells, alchemy, or force can alter it, for none can transgress the universal laws of God. Therefore, whenever distress arises, one should accept it with fortitude as the unfolding of destiny, pray sincerely to God, and endure it patiently. By acting willfully and imprisoning innocent mendicants, you are only compounding your misery, binding yourself to new sinful karmas, and prolonging your suffering.” Beholding Nilkanth Varni’s captivating divine beauty, radiant aura, and courageous, enlightening words, the king realized his folly. Repenting deeply for his past atrocities, he humbly begged for forgiveness and prayed to be relieved of his unbearable agony.
Through sincere devotion, Shri Hari mitigates suffering, turning the agony of a spear into the mere prick of a needle..!
When one stubbornly demands from God, the Lord never removes his distress!
God is never moved by coercion or self-harm, nor is He ever intimidated by threats!
Whether one harms oneself or torments others, God never delivers such a soul from pain!
Moved with divine compassion, Nilkanth Varni asked for fresh water. Placing the water in the king’s cupped palms, He had him take a sacred resolution and instructed him to drink it. The king drank the consecrated water with profound faith and devotion. Instantly, its divine effect became manifest, and the agonizing pain that had tormented him for years vanished completely! Overwhelmed with gratitude and devotion for Nilkanth Varni, the king offered any boon or reward He desired. Nilkanth Varni smiled gently and replied, “If you truly wish to serve Us and find peace, immediately release all the innocent sadhus, sants, and scholars whom you have held captive in your dungeons. That is the only offering We ask of you.” The king immediately complied and freed all five hundred imprisoned sadhus and scholars. In this way, Nilkanth Varni eradicated the king’s superstitious coercion and stubborn reliance on forced divine miracles. Filled with boundless veneration, King Ranbahadur earnestly pleaded with Nilkanth Varni to reside permanently in his kingdom. But the detached, selfless young ascetic Nilkanth Varni, ever immersed in His divine mission, departed peacefully toward Tibet and Assam.
- From Shri Hari Leelamrut, Kalash 3, Vishram 6, and accounts of Shri Nilkanth Varni’s forest pilgrimage…
🙏