વાંકિયા મંદિરમાં આલાવાળા દરબારનો બપોરના આરામનો અવિવેક, સદગુરુ બાલમુકુંદદાસ સ્વામીનું નિર્ભીક વચન, દીવાલના હાથી પર ગોળીબાર અને ઘોડીના રોગથી પશ્ચાતાપ.
વાંકિયા ગામમાં નૂતન મંદિરની પ્રતિષ્ઠા બાદ સદગુરુ બાલમુકુંદદાસજી સ્વામી ત્યાં રોકાયા હતા. ગામના માથાભારે દરબાર આલાવાળા બપોરે મંદિરમાં શાંતિ જોઈ ઘોડી પર બેસી સીધા મંદિરમાં આવતા અને નોકર પાસે ઢોલિયો નખાવી નસકોરાં બોલાવી ઊંઘતા.
થોડા દિવસ આ અવિવેક જોયા પછી નિર્ભીક બાલમુકુંદદાસજી સ્વામીએ દરબારને રોકીને સ્પષ્ટ કહ્યું: “દરબાર! આ ઠાકોરજીનું મંદિર છે, દરબારગઢ નથી! અહીં ભજન-ભક્તિ થાય, ભોગ-વિલાસ કે ઊંઘવાના અડ્ડા ન બનાવાય. ઘોડી લઈને મંદિરમાં સીધા આવવું એ ભગવાનનો મોટો અવિવેક છે.” દરબારે ક્રોધમાં આવી ગર્જના કરી: “મને ઓળખો છો? હું આ ગામનો દરબાર આલાવાળો છું!” સ્વામીએ આંખમાં આંખ પરોવી કહ્યું: “અમે તો કેવળ અમારા ઇષ્ટદેવ સ્વામિનારાયણને ઓળખીએ અને તેમનાથી જ ડરીએ! સાચું કહેવું એ અમારો સાધુધર્મ છે.”
અપમાનિત થયેલા દરબારે બહાર નીકળી, મંદિરની દીવાલ પર દોરેલા હાથીના આગળના ડાબા પગ પર બંદૂકથી ગોળી મારી ગાબડું પાડી દીધું. થોડા જ દિવસોમાં દરબારની અત્યંત વહાલી ઘોડીના આગળના ડાબા પગમાં રહસ્યમય જીવલેણ રોગ થયો. વૈદ્યોની દવા કારગત ન નીવડતાં જ્યોતિષીએ જણાવ્યું કે દેવના અપરાધનું આ ફળ છે. દરબાર આલાવાળાને પોતાની ભૂલ સમજાઈ. તેમણે મંદિરે દોડી આવી ઠાકોરજી અને બાલમુકુંદદાસ સ્વામીની માફી માંગી. ઘોડી સાજી થઈ અને દરબાર કાયમ માટે સદાચારી સત્સંગી બન્યા.
- સદગુરુ બાલમુકુંદદાસજી સ્વામીના જીવનકવનમાંથી…
Hindi
વાંકિયામાં દરબાર આલાવાળા, બાલમુકુંદદાસજી સ્વામી અને હાથીના ચિત્રમાં ગોળી
वांकिया ग्राम के मंदिर में दबंग दरबार आलावाला दोपहर में घोड़ी लेकर मंदिर परिसर में आते और खाट बिछवाकर सोते थे। सद्गुरु बालमुकुंददास स्वामी ने निर्भीक होकर उन्हें टोका: “दरबार! यह भगवान का मंदिर है, दरबारगढ़ नहीं; यहां मर्यादा का पालन होना चाहिए।”
क्रोधित दरबार ने बाहर निकलकर मंदिर की दीवार पर चित्रित हाथी के बाएं पैर पर बंदूक से गोली दाग दी। कुछ ही दिनों में दरबार की प्रिय घोड़ी के उसी बाएं पैर में असाध्य रोग हो गया। भूल का भान होने पर दरबार ने मंदिर में आकर क्षमायाचना की और सत्संगी बने।
- सद्गुरु बालमुकुंददास स्वामी चरित्र से…
English
Vankiya Darbar Alavala Balmukunddasji Swami
Following the consecration of the new temple in Vankiya, Sadguru Balmukunddasji Swami resided there for some days. The feared local chieftain, Darbar Alavala, noticing the tranquil quietude of the temple during afternoon hours, began riding his mare right into the shrine compound, having his servant set up a cot so he could snore away in luxury.
Observing this irreverence, the fearless Balmukunddasji Swami confronted him: “Darbar! This is Thakorji’s holy temple, not your royal court! Here, one must practice devotion, not indulge in slumber. Riding your horse directly into God’s sanctuary is a gross violation of sacred decorum!” Enraged, the chieftain roared: “Do you know who I am? I am Darbar Alavala of this domain!” Swami looked him straight in the eye: “We recognize only our Ishtadev Swaminarayan and fear none other! Speaking the righteous truth is our ascetic duty.”
Furious at being rebuked, the chieftain walked outside and spitefully fired a bullet into the left front leg of an elephant painted upon the temple wall. Within days, his prized mare developed an agonizing, untreatable disease in her exact left front leg! When physicians failed, an astrologer divined that a deity had been gravely offended. Realizing his sin, Darbar Alavala rushed to the mandir, begged forgiveness from Thakorji and Balmukunddas Swami, and surrendered his arrogance, becoming a dedicated Satsangi.
- Extracted from the Life and Works of Sadguru Balmukunddasji Swami…