વડતાલ પાસે બામરોલીમાં તખા પગી અને ઉજમબાનો શરદપૂર્ણિમા ઉત્સવ, પ્રસાદીની રાયણ નીચે રાસ-રંગોત્સવ, પ્રસાદીનો કૂવો અને ઓગણતેરા કાળમાં અખૂટ બાજરીની કોઠી.
વડતાલધામથી માત્ર ૩ કિ.મી. દૂર બામરોલી ગામ આવેલું છે, જ્યાં સંપ્રદાયના સુપ્રસિદ્ધ ભક્તરાજ તખા પગી અને તેમનાં ધર્મપત્ની ઉજમબા રહેતાં હતાં. શ્રીહરિ તેમના સ્નેહવશ અવારનવાર બામરોલી પધારી સમગ્ર ગામને પાવન કરતા. એક વર્ષે ખેતરમાં ડાંગરનો મબલખ પાક થતાં ઉજમબા અને તેમની બે દીકરીઓએ તેમાંથી ચોખાના પૌંઆ બનાવી શ્રીહરિ સાથે શરદ પૂર્ણિમાનો ઉત્સવ ઉજવવાનો સંકલ્પ કર્યો.
શ્રીજીમહારાજ સંતો-હરિભક્તો સહિત બામરોલી પધાર્યા અને તખા પગીને ઘેર ઉતારો રાખ્યો. શરદ પૂનમની રઢિયાળી રાત્રે દૂધ-પૌંઆનો થાળ ધરાવી પ્રભુએ સ્વહસ્તે સૌને પ્રસાદી વહેંચી અને સંતો-ભક્તો સાથે દિવ્ય રાસ રમ્યા. ઉજમબાની ભક્તિથી પ્રસન્ન થઈ શ્રીહરિએ પોતાનાં પ્રસાદીનાં વસ્ત્રો પૂજવા આપ્યાં.
સંવત ૧૮૭૨ વૈશાખમાં તખા પગી આઠ ગાડાં ભરીને કેરીઓ લાવ્યા અને પ્રસાદીની રાયણ નીચે શ્રીહરિએ ભવ્ય ‘આમ્ર રસોત્સવ’ કર્યો. રસ-રોટલી જમ્યા બાદ વધેલી કેરીઓમાંથી પ્રભુએ સર્વ ભક્તોને સાત-સાત કેરીઓની પ્રસાદી આપી. સંવત ૧૮૭૯માં એ જ રાયણના વૃક્ષ નીચે શ્રીહરિએ ગુલાલનો રંગોત્સવ કરી વૃક્ષ, હિંડોળો અને સ્વયં પોતાને લાલચોળ રંગ્યા હતા. પાસેના કૂવામાં સ્નાન કરી તે જળ પુનઃ કૂવામાં પધરાવતાં એ પ્રસાદીના કૂવાનું જળ પીવાથી અનેક જીવો સત્સંગી બન્યા.
સંવત ૧૮૬૯ના ભયાનક ‘ઓગણતેરા’ દુષ્કાળમાં જ્યારે તખા પગીના ઘરમાં અનાજ ખૂટવા આવ્યું અને કોઠીમાં માત્ર અડધો મણ બાજરી રહી, ત્યારે શ્રીહરિએ વરદાન આપ્યું: “આ કોઠીનું ઢાંકણું બંધ કરી છાણથી લીપી દેજો. ઉપરથી ક્યારેય ખોલશો નહીં અને નીચે સાણામાંથી બાજરી કાઢી વાપરજો; કોઈ ભૂખ્યો આવે તો તેને અન્ન આપજો. આ કોઠીમાં બાજરી ક્યારેય નહીં ખૂટે!” શ્રીજીના વચને આખું વર્ષ તેમાંથી અખૂટ બાજરી નીકળતી રહી અને પરિવારે દુષ્કાળ સુખરૂપ પાર કર્યો.
- શ્રી સ્વામિનારાયણ સંપ્રદાયના ઐતિહાસિક ચરિત્રોમાંથી…
Hindi
બામરોલીમાં તખા પગી, ઉજમબાની શરદપૂનમ, રાયણ નીચે રાસ અને અક્ષય કોઠી
वडताल से ३ किमी दूर बामरोली ग्राम में भक्तराज तखा पगी और उनकी पत्नी उजमबा निवास करते थे। एक वर्ष धान की भरपूर फसल होने पर उजमबा ने शरद पूर्णिमा पर श्रीहरि को दूध-पौहा का भोग लगाने का संकल्प किया। श्रीजीमहाराज संतों सहित बामरोली पधारे, दूध-पौहा का भोग लगाकर स्वयं हाथों से वितरित किया और चांदनी रात में संतों-भक्तों के साथ दिव्य रास रचाया।
संवत १८७२ में तखा पगी आठ छकड़ा गाड़ियां भरकर आम लाए और प्रसादी के ‘रायण’ वृक्ष के नीचे श्रीहरि ने भव्य आम्र रसोत्सव मनाया। संवत १८७९ में उसी रायण के नीचे प्रभु ने गुलाल से रंगोत्सव खेला।
संवत १८६९ के भीषण ‘ओगणतेरा’ अकाल के समय जब तखा पगी के घर में केवल आधा मन बाजरा बचा, तब श्रीहरि ने कोठी को गोबर से लेपकर ऊपर से कभी न खोलने की आज्ञा दी और वरदान दिया: “नीचे के छिद्र से बाजरा निकालना और भूखों को भी खिलाना; यह बाजरा कभी समाप्त नहीं होगा!” प्रभु के दिव्य वरदान से पूरे अकाल वर्ष उस कोठी से अखंड बाजरा निकलता रहा और कभी समाप्त नहीं हुआ।
- संप्रदाय के इतिहास से…
English
Bamroli Takha Pagi Sharad Poonam Rayan
Just three kilometers from Vadtal lies the village of Bamroli, home to celebrated devotee Takha Pagi and his devoted wife Ujamba. Bound by their pure affection, Bhagwan Swaminarayan frequently visited Bamroli to sanctify their home. Blessed with an abundant paddy harvest one year, Ujamba and her two daughters resolved to prepare fresh flattened rice (pauva) to celebrate the Sharad Purnima festival with Shreehari.
Shreeji Maharaj arrived in Bamroli with an entourage of saints and householders, staying at Takha Pagi’s residence. Under the resplendent autumn full moon, sanctified sweetened milk and flattened rice (doodh-pauva) were offered to the deities and distributed personally by Shreehari’s own divine hands. Following the feast, Shreehari engaged in an ecstatic divine Raas dance with the saints and devotees. Delighted by Ujamba’s devotion, Shreehari gifted His own sanctified garments for worship.
In Vaishakh of Samvat 1872, Takha Pagi brought eight cartloads of ripe mangoes, and beneath the sacred Rayan tree, Shreehari organized a grand Mango Feast (Aamra Rasotsav). Even after the vast assembly feasted on mango pulp and flatbreads, bushels of mangoes remained, which Shreehari distributed by gifting seven mangoes to each devotee. In Samvat 1879, beneath the same Rayan tree, Shreehari played an exuberant festival of colors, drenching the tree, the swing, and Himself in crimson gulal.
During the horrific famine of Samvat 1869 (the historic Ogantero dukaal), Takha Pagi’s grain stores dwindled until merely half a maund (approx. 10 kg) of millet (bajri) remained in their earthen grain bin (kothi). Visiting Bamroli, Shreehari commanded: “Seal the upper lid of this storage bin securely with cow-dung plaster. Never open it from the top; draw millet only from the dispensing spout at the bottom, and feed any hungry soul who comes to your door. The grain within this bin shall never diminish!” True to the Lord’s divine prophecy, the bin continuously yielded fresh grain day after day throughout the entire severe famine, sustaining the family and neighbors until prosperity returned.
- Extracted from Historical Chronicles of the Swaminarayan Sampradaya…