શ્રીજીમહારાજ ગઢપુરમાં વીરાજતા હતા. એકદિવસે અક્ષરઓરડી માં સભા કરી ને બ્રહ્માનંદ સ્વામી વગેરે સહુ સંતો અને સખા સુરાખાચર, સોમલાખાચર, દાદાખાચર વગેરે સહું સન્મુખ બેઠા હતા.
Gujarati
ગઢપુરના રતા બસીયા અને શ્રીજી મહારાજ
શ્રીજીમહારાજ ગઢપુરમાં વીરાજતા હતા. એકદિવસે અક્ષરઓરડી માં સભા કરી ને બ્રહ્માનંદ સ્વામી વગેરે સહુ સંતો અને સખા સુરાખાચર, સોમલાખાચર, દાદાખાચર વગેરે સહું સન્મુખ બેઠા હતા. એવા રતો બસીયો ત્યાં આવ્યા, એટલે શ્રીજી મહારાજ કહે કે ‘આ રતો બસીયો તો અમારો પાકકો ભાઇબંધ છે.’ એમ કહી પછી રતા બસીયા ને પુછ્યું કે ‘કેમ છે રતા? ત્યારે રતો અતિ પ્રસન્ન થતો થકો કહે કે ‘મહારાજ, આજે તો હું નદીએ ગયો’તો..! ન્યાં પડછંદા હારે બહુ લડાઈ કરી છ તે આજ બવ ભૂખ લાગી છે.’ એ સુણીને શ્રીજીમહારાજે સાદ કરીને મુળજી બ્રહ્મચારીજી ને બોલાવીને રતા બસીયા ને એક શેર ઘી અને એક શેર સાકર આપવા કહ્યું, એટલે મુળજી બ્રહ્મચારીજીએ તુરંત જ જઇને લાવીને રતા ને આપ્યું, એટલે રતો બસીયો તો ત્યાંજ જમવા મંડયો. ત્યારે શ્રીજીમહારાજ ના સખા એવા સુરાખાચર તુંરત જ બોલ્યા કે “ભણું મારાજ..! આ રતા ને શેર ધી ને શેર સાકર અટાણે કાણું જમવા દીધા ? એ તો હાવ ગાંડો છે.” તે સુણી ને રતો બસીયો તુંરતજ બોલ્યા કે ‘હે…મહારાજ..! હુ ગાંડો અને આ સુરો ખાચર ડાહ્યો એમ? એને નિત્ય ઉઠીને મારી માંહી રોજ માથા માં ખાંહડા મારે છ, ને એના ઘરમાં તો એની ઢીંગલાની આબરું છે, ને આયા વળી ભણું મોટો પાઘડો બાંધીને તમારી સામો બેહીને ફડાકા મારે ને મને ગાંડો કેય છે.” ત્યારે સભામાં સન્મુખ બેઠેલા બ્રહ્માનંદ સ્વામી કહે કે ‘અરે ગાંડા… દરબારને એમ નો કહેવાય, એતો મોટેરા છે એટલે એમ ન બોલાય.’ એ સુણી ને વળી રતો મહારાજને કહે કે “મહારાજ હું ગાંડો ને આ તમારો બ્રહ્માનંદ ડાહ્યો..! તે એણે વળી બે ચરણ ઇસે થી લીધા ને બે ચરણ ઇસે થી લીધા ને વાત વાતમાં ભણે બ્રહ્માનંદ, ને મહારાજ..! એણે વળી ક્યાંય ચોપડી માં તમારું તો નામ જ વાળ્યું જ નથી ને પોતા ના નામનો જ પન્નો કાયમ વધારે છે હો.” આ સુણતા તો શ્રીજીમહારાજ અને સભામાં સન્મુખ બેઠેલા સહું ખડખડાટ હસી પડ્યા. સહું એ દિવસે તો આંખોય દિવસ રતા બસીયાની એ વાત્યું સંભારી સંભારીને બહુ હસ્યા ને એના ઉપર શ્રીજીમહારાજ અને સહુએ ખુબજ રાજીપો વરતાવ્યો.
- શ્રીહરિચરિત્રચિંતામણીમાંથી….
🙇🏻♂️🙏
Hindi
गढ़पुर के रता बसिया और श्रीजी महाराज
श्रीजी महाराज गढ़पुर में विराजमान थे। एक दिन वे ‘अक्षर ओरडी’ में सभा लगाकर विराजे थे, जहाँ ब्रह्मानंद स्वामी आदि समस्त संत और सखा सुरा खाचर, सोमला खाचर, दादा खाचर आदि सभी उनके सम्मुख बैठे हुए थे। ऐसे में रता बसिया वहाँ आए। उन्हें देखकर श्रीजी महाराज बोले, “यह रता बसिया तो हमारा पक्का मित्र है।” ऐसा कहकर फिर उन्होंने रता बसिया से पूछा, “कहो रता, क्या हालचाल हैं?” तब रता अत्यंत प्रसन्न होकर बोला, “महाराज! आज तो मैं नदी पर गया था! वहाँ परछाईं (प्रतिबिंब) के साथ बहुत लड़ाई हुई, इसलिए आज मुझे बहुत भूख लगी है।” यह सुनकर श्रीजी महाराज ने आवाज़ देकर मूलजी ब्रह्मचारीजी को बुलाया और रता बसिया को एक सेर घी और एक सेर शक्कर देने को कहा। मूलजी ब्रह्मचारी तुरंत घी और शक्कर ले आए और रता को दे दिया। रता बसिया वहीं बैठकर बड़े चाव से खाने लगा।
तब श्रीजी महाराज के सखा सुरा खाचर तुरंत बोले, “भणूं महाराज! इस रता को अभी एक सेर घी और एक सेर शक्कर खाने के लिए क्यों दिया? यह तो बिलकुल पागल है!” यह सुनते ही रता बसिया तुरंत बोल पड़ा, “अरे महाराज! मैं पागल और यह सुरा खाचर बड़ा चतुर और बुद्धिमान?! रोज़ सुबह उठते ही इसके घर में इसकी पत्नी इसके सिर पर जूतियाँ मारती है, अपने घर में तो इसकी प्रतिष्ठा एक कठपुतली जैसी है, और यहाँ बड़ा सा साफ़ा बाँधकर आपके सामने बैठकर डींगें हाँक रहा है और मुझे पागल कह रहा है!” तब सभा में सम्मुख बैठे ब्रह्मानंद स्वामी ने टोकते हुए कहा, “अरे पागल… दरबार को ऐसे नहीं कहा जाता, वे तो बड़े प्रतिष्ठित व्यक्ति हैं, इसलिए उनके सामने ऐसा नहीं बोलते।” यह सुनकर रता पुनः महाराज से बोला, “महाराज! मैं पागल और आपका यह ब्रह्मानंद बड़ा बुद्धिमान?! इसने दो चरण यहाँ से लिए और दो चरण वहाँ से लिए, और बात-बात में कह दिया ‘भणे ब्रह्मानंद’ (ब्रह्मानंद कहते हैं)! और महाराज! अपनी किताब में कहीं आपका तो नाम ही नहीं लिखा, सदा अपने ही नाम का पृष्ठ बढ़ाता रहता है!” यह सुनते ही श्रीजी महाराज और सभा में बैठे सभी संत-हरिभक्त ठहाका मारकर हँस पड़े। उस पूरे दिन सभी लोग रता बसिया की इन भोली-भाली बातों को याद कर-करके बहुत हँसते रहे और श्रीजी महाराज तथा समस्त सभा ने उस निष्कपट भक्त पर असीम प्रसन्नता व राजीपा बरसाया।
- श्रीहरिचरित्रचिंतामणि से…
🙏
English
Rata Basiya of Gadhpur and Shriji Maharaj
Shriji Maharaj was presiding in Gadhpur. One day, He held an assembly in the sacred ‘Akshar Ordi’, where Sadguru Brahmanand Swami and other holy saints, along with His dear companions Sura Khachar, Somla Khachar, Dada Khachar, and others, were seated in His divine presence. Just then, Rata Basiya, an innocent and simple devotee, arrived. Seeing him, Shriji Maharaj affectionately remarked, “This Rata Basiya is Our closest friend!” Maharaj then affectionately inquired, “How are you doing, Rata?” Full of childlike delight, Rata replied, “Maharaj, today I went to the river! There, I had a fierce fight with my own reflection, and now I am terribly hungry!” Hearing this amusing reply, Shriji Maharaj called Mulji Brahmachari and instructed him to bring a seer (approx. one pound) of pure ghee and a seer of sugar for Rata Basiya. Mulji Brahmachari promptly brought both and handed them to Rata, who immediately sat down right there and began eating merrily.
Seeing this, Maharaj’s witty companion Sura Khachar spoke up, “Bhanu Maharaj! Why did You give a seer of ghee and a seer of sugar to Rata at this hour? He is completely out of his mind!” Hearing this banter, Rata instantly retorted, “O Maharaj! Am I crazy while this Sura Khachar is wise?! Every morning at home, he gets beaten on the head with slippers by his wife; inside his own household he holds the stature of a mere doll, yet here he ties a grand turban, sits right before You boasting, and has the audacity to call me crazy!” At this, Sadguru Brahmanand Swami, seated in the assembly, intervened gently, “Hey crazy fellow… you shouldn’t speak to the Darbar like that! He is a noble chief, so one must not speak so disrespectfully.” Hearing Swami’s rebuke, Rata immediately turned back to Maharaj and retorted, “Maharaj! So I am crazy and Your Brahmanand here is wise?! All he does is take two poetic lines from here and two lines from there, inserts ‘Says Brahmanand’ into every verse, and Maharaj! Nowhere in his books does he even mention Your name; he only keeps singing his own praises and filling pages with his own name!” Hearing Rata’s innocent, unfiltered, and lively outburst, Shriji Maharaj and the entire gathering burst into uproarious laughter. Throughout that day, everyone repeatedly reminisced about Rata Basiya’s endearing humor and laughed heartily, while Shriji Maharaj and all the devotees showered immense love and divine pleasure (rajipo) upon him.
- From Shri Haricharitrachintamani…
🙏