લાકડીયા ગામે લાધા ઠક્કરના ભાઈ પ્રેમજી ઠક્કરની અનોખી સંતસેવા, સાધુઓ દ્વારા ગૂંથેલી તટાઈઓ અને શ્રીહરિની અનહદ કૃપાનું પાવન ચરિત્ર.
ભાવનગર જિલ્લાના ઘોઘા તાલુકાના લાકડીયા ગામે મુક્તરાજ લાધા ઠક્કરના નાના ભાઈ પ્રેમજી ઠક્કર રહેતા હતા. તેઓ ગામના બજારમાં કરિયાણા અને અનાજ-કરિયાણાની નાની હાટડી (દુકાન) ચલાવી પોતાના પરિવારનું ગુજરાન ચલાવતા હતા. પ્રેમજી ઠક્કર સ્વભાવે અત્યંત સરળ, ધર્મનિષ્ઠ અને સંતો-હરિભક્તો પ્રત્યે અપાર હેત ધરાવતા હતા.
તે સમયે શ્રીહરિના ત્યાગી સંતો દેશ-વિદેશમાં સત્સંગ વિચરણ કરતા ત્યારે વિહાર દરમિયાન કાંસડા ઘાસની તટાઈઓ (ચટાઈઓ) અને આસનિયાં જાતે ગૂંથતા. સંતો જ્યારે લાકડીયા પધારતા ત્યારે પ્રેમજી ઠક્કરની દુકાને આવીને પ્રેમથી કહેતા કે, “પ્રેમજી ભગત, આ સંતોએ ગૂંથેલી તટાઈઓ તમે તમારી દુકાને વેચવા રાખો અને એના બદલામાં અમને ઠાકોરજીના થાળ માટે જોઈતો સીધો-સામાન આપો.” પ્રેમજી ભગત કોઈ પણ જાતના નફા-તોટાનો વિચાર કર્યા વિના સંતોના હાથે બનેલી એ પવિત્ર તટાઈઓ પોતાની દુકાને આદરપૂર્વક રાખતા અને સંતોને જોઈતો ઉત્તમ લોટ, દાળ, ઘી, ગોળ અને મસાલા વિના સંકોચે આપતા. ગ્રામજનો પણ સંતોની ગૂંથેલી પવિત્ર તટાઈઓ આશીર્વાદરૂપ ગણી હોંશે હોંશે ખરીદી જતા.
એકવખતે સંતોનું મંડળ લાકડીયા પધાર્યું ત્યારે મંડળના એક વયોવૃદ્ધ સાધુ અતિશય માંદા પડ્યા. મંડળના સંતોને આગળ વિચરણમાં પ્રયાણ કરવાનું હતું, તેથી તેઓએ પ્રેમજી ભગતને વિનંતી કરી કે, “ભગત, આ સંત અશક્ત છે, તેમનાથી ચાલી શકાય તેમ નથી; જો આપ સેવા સંભાળો તો અમે આગળ વિચરણ કરીએ.” પ્રેમજી ભગતે હાથ જોડીને હર્ષપૂર્વક કહ્યું, “સ્વામી! સાધુની સેવા એ તો સાક્ષાત્ નારાયણની સેવા છે, આપ નિશ્ચિંત થઈને પધારો.” પ્રેમજી ભગતે તે બીમાર સાધુને પોતાના ઘરે પધરાવ્યા. દિવસ-રાત જોયા વિના પિતાતુલ્ય ભાવે ઔષધિઓ પાઈ, પથારી કરી અને મળમૂત્ર સાફ કરવા સુધીની તમામ સેવાઓ અતિ નમ્રભાવે કરી સાધુને સાજા કર્યા.
ત્યારબાદ જ્યારે સર્વાવતારી શ્રીજીમહારાજ સ્વયં સંતો-પાર્ષદો સાથે લાકડીયા પધાર્યા, ત્યારે આ વાતની જાણ થતાં શ્રીહરિ અત્યંત પ્રસન્ન થયા. શ્રીહરિએ પ્રેમજી ઠક્કરની દુકાને પધરામણી કરી, તેમને બાથમાં ઘાલી ભેટ્યા અને આશીર્વાદ આપ્યા કે, “પ્રેમજી ભગત! તમે સંતોની જે અહર્નિશ નિઃસ્વાર્થ સેવા કરી છે, તેનાથી અમે તમારા પર અતિશય રાજી થયા છીએ. તમારા ઘરે અખૂટ ધર્મ અને ભક્તિનો વાસ રહેશે અને અંતકાળે અમારું અક્ષરધામ પ્રાપ્ત થશે.”
- શ્રીહરિલીલામૃત અને સત્સંગ ઇતિહાસમાંથી…
Hindi
લાકડીયામાં મુક્તરાજ પ્રેમજી ઠક્કરની સંતસેવા અને શ્રીહરિનો રાજીપો
भावनगर जिले के घोघा तालुका के लाकड़िया गाँव में भक्तराज लाधा ठक्कर के छोटे भाई प्रेमजी ठक्कर रहते थे। वे गाँव के बाज़ार में किराने और अनाज की एक छोटी दुकान चलाकर सादगी से अपने परिवार का निर्वाह करते थे। प्रेमजी ठक्कर अत्यंत सरल, धर्मनिष्ठ और संतों के प्रति अनन्य श्रद्धा रखने वाले निष्ठावान हरिभक्त थे।
उस काल में श्रीहरि के त्यागी संत जब गाँव-गाँव सत्संग विचरण करते, तो मार्ग में कास के घास की सुंदर चटाइयाँ (तटाई) गूँथते थे। संत जब लाकड़िया पधारते, तो प्रेमजी ठक्कर की दुकान पर आकर कहते, “प्रेमजी भगत! संतों द्वारा गूँथी गई ये चटाइयाँ आप अपनी दुकान में रख लीजिए और इसके बदले में हमें ठाकुरजी के थाल के लिए आवश्यक सीधा-सामान (अन्न, घी, गुड़) दे दीजिए।” प्रेमजी भगत बिना किसी लाभ-हानि की परवाह किए संतों द्वारा बनाई गई पवित्र चटाइयों को सप्रेम स्वीकार करते और संतों को उत्तम सामग्री भेंट करते। ग्रामीण भी संतों के हस्तनिर्मित आसनों को परम पवित्र मानकर बड़े चाव से खरीदते थे।
एक बार संतों का एक मंडल लाकड़िया आया। उसमें एक वृद्ध संत अत्यंत अस्वस्थ हो गए। मंडल को आगे विचरण हेतु प्रस्थान करना था, अतः उन्होंने प्रेमजी भगत से प्रार्थना की, “भगतजी! यह संत चलने-फिरने में असमर्थ हैं। यदि आप इनकी सेवा संभालें, तो हम आगे प्रस्थान करें।” प्रेमजी भगत ने करबद्ध होकर कहा, “स्वामी! संतों की सेवा तो साक्षात् प्रभु की सेवा है, आप निर्भय होकर पधारें।” प्रेमजी भगत ने उन अस्वस्थ संत को अपने घर लाकर दिन-रात माता-पिता की भाँति उनकी औषधि, पथ्य और स्वच्छता की संपूर्ण सेवा की और उन्हें पूर्ण स्वस्थ कर दिया।
कालांतर में जब सर्वावतारी श्रीजी महाराज संतों सहित लाकड़िया पधारे, तो प्रेमजी ठक्कर की इस निस्वार्थ सेवा को जानकर प्रभु गद्गद हो गए। श्रीहरि स्वयं उनकी दुकान पर पधारे, उन्हें हृदय से लगाकर आलिंगन दिया और वरदान दिया कि, “प्रेमजी भगत! संतों की ऐसी निष्कपट सेवा से हम आप पर अत्यंत प्रसन्न हैं। आपके कुल में भक्ति और धर्म की अखंड ज्योति जलेगी और अंतकाल में आपको हमारे परम धाम की प्राप्ति होगी।”
- श्रीहरिलीलामृत एवं सत्संग इतिहास से…
English
Lakadiya Premji Thakkar Sant Seva
In the village of Lakadiya, situated in the Ghogha taluka of Bhavnagar district, lived Premji Thakkar, the younger brother of the renowned devotee Ladha Thakkar. Premji Thakkar operated a modest grocery and grain shop in the village bazaar, earning an honest and simple livelihood. He was exceptionally humble, pious, and held boundless reverence for the sadhus and devotees of Bhagwan Swaminarayan.
During that era, the ascetic sadhus initiated by Shreehari traveled extensively across towns and villages to spread Satsang. During their journeys, they would meticulously weave straw mats and meditation seats (tatais) from wild river grass. Whenever the sadhus arrived in Lakadiya, they would stop by Premji Thakkar’s shop and gently request, “Premji Bhagat, please keep these hand-woven mats in your shop for sale, and in exchange, provide us with basic grains, flour, and ghee for Thakorji’s daily thal.” Without calculating any profit or loss, Premji Bhagat would respectfully receive the sacred mats crafted by the sadhus’ holy hands and generously provide them with the finest grains, clarified butter, and spices. The village folk also eagerly purchased these straw mats, regarding them as blessed sanctified objects.
On one occasion, a group of traveling sadhus arrived in Lakadiya, but one elderly sadhu fell gravely ill and was unable to walk. As the rest of the group was bound by pilgrimage duties to proceed forward, they requested Premji Bhagat, “Bhagat, this sadhu is too frail to travel. If you could kindly care for him, we may continue our journey.” With folded hands and a joyful heart, Premji Bhagat replied, “Swamiji! Serving a holy sadhu is directly serving the Supreme Lord Himself. Please proceed without any worry.” Premji Bhagat brought the sick sadhu to his home, attending to his medicines, meals, and bodily needs day and night with filial devotion until the sadhu completely recovered.
Later, when Bhagwan Swaminarayan Himself visited Lakadiya accompanied by His sadhus and parshads, He was deeply touched upon hearing of Premji Thakkar’s extraordinary, selfless service. Shreehari personally visited his modest shop, embraced him warmly, and blessed him abundantly: “Premji Bhagat! Your guileless and tireless service to our sadhus has earned our deepest pleasure. Devotion and righteousness shall forever dwell in your home, and at the end of your earthly life, you shall attain our eternal Akshardham.”
- Extracted from Shreehari Leelamrut and Satsang History…