ભડલી સામેના ધીંગાણામાં વિજયી થઈ દેહ છોડનાર ડોસાભાઈના સવા વર્ષના પુત્રને શ્રીહરિએ પોતાના ખોળામાં બેસાડ્યો: “આ તો અમારા પરમ ભક્ત છે, એમનું નામ ભગતસિંહજી પાડો!”
સંવત ૧૮૬૪ના માગશર મહિનામાં સર્વાવતારી શ્રીહરિ મુક્તરાજ દાદા ખાચર આદિક અઢાર કાઠી દરબારો સાથે રોઝા ઘોડા પર અસવાર થઈને કંથારિયા પધાર્યા હતા. શ્રીહરિએ સર્વે અંગો પર ઝળહળતાં જરીયાન વસ્ત્રો ધારણ કર્યાં હતાં અને નાજા જોગીયાએ રોઝા ઘોડાને પણ ઉત્કૃષ્ટ સાજ-શણગારથી સજાવ્યો હતો. કંથારિયાના ગામધણી દરબાર ગોપીજીને વરસાજી, વખતાજી, રવાજી અને રૂપાજી એમ ચાર પરાક્રમી પુત્રો હતા. તેમાં વરસાજીના મોટા પુત્ર ડોસાભાઈનું ભડલીના ભાણ ખાચર સામે થયેલા ભીષણ ધીંગાણા (યુદ્ધ)માં વિજય મેળવ્યા બાદ વીરગતિ પામતાં દેહોત્સર્ગ થયો હતો. કંથારિયા દરબાર પરિવારને ગઢપુરના દાદા ખાચર અને બોટાદના ધાધલ પરિવાર સાથે ગાઢ આત્મીય સંબંધ હોવાથી, પરિવારનો શોક નિવારવા સારું શ્રીજીમહારાજ સમગ્ર કાઠી મંડળ સાથે કંથારિયા પધાર્યા હતા.
શ્રીહરિ ગામના પશ્ચિમ (આથમણા) દરવાજેથી પ્રવેશી તળાવના કિનારે આવેલા દરબારગઢની મધ્યસ્થ ડેલીમાં બિરાજમાન થયા. વરસાજી દરબાર આદિક ચારેય ભાઈઓએ શ્રીહરિનું અત્યંત પ્રેમપૂર્વક સામૈયું કરી સુંદર ફુલવાડીમાં ઉતારો આપ્યો. કંથારિયા દરબારોની અનન્ય ભક્તિ અને ભાવભરી આગતાસ્વાગતા જોઈને શ્રીહરિ ત્યાં સતત પંદર દિવસ સુધી રોકાયા અને સહુને દિવ્ય સત્સંગનો લાભ આપ્યો.
એક દિવસે શ્રીહરિ દરબારગઢની ડેલીએ ઢોલિયા પર બિરાજમાન હતા. તે સમયે વરસાજી દરબારે પોતાના સ્વર્ગસ્થ વીર પુત્ર ડોસાભાઈના સવા વર્ષના માસૂમ પુત્ર મેઘાને લાવીને શ્રીહરિના ચરણોમાં નમન કરાવ્યા. ભક્તવત્સલ શ્રીહરિએ સ્નેહથી તે નાનકડા બાળકને પોતાના બળવાન હાથે ઊંચકીને પોતાના ખોળામાં બેસાડી દીધો! શ્રીહરિએ બાળકના મસ્તક પર વાત્સલ્યભર્યો હાથ મૂકીને પૂછ્યું: “દરબાર! આ કુંવરનું નામ શું પાડ્યું છે?” વરસાજી દરબારે બે હાથ જોડીને કહ્યું: “હે મહારાજ! અમે તો આ બાળકનું નામ ‘મેઘો’ પાડ્યું છે.” શ્રીજીમહારાજ અતિ પ્રસન્ન વદને હસીને બોલ્યા: “દરબાર! આ બાળક તો અમારો પરમ એકાંતિક ભક્ત છે! માટે આજથી એનું નામ ‘ભગતસિંહજી’ પાડો!” શ્રીહરિના આવા દિવ્ય વચનો સાંભળી સભામાં ઉપસ્થિત સર્વે દરબારો અને સંતો આશ્ચર્યચકિત થઈ ગયા: “અહો! આ નાનકડા બાળકના કેવા મહાન સદ્ભાગ્ય કે જેને સાક્ષાત્ પૂર્ણ પુરુષોત્તમ નારાયણે સ્વહસ્તે ઊંચકીને પોતાના ખોળામાં બેસાડ્યા, પોતાનો કહ્યો અને ‘ભગતસિંહજી’ જેવું પરમ પવિત્ર નામ આપી કૃતાર્થ કર્યા!”
- સદગુરુ શ્રી તદ્રુપાનંદ સ્વામીની વાતો માંથી…
Hindi
કંથારિયા મેં વરસાજી દરબાર કે પૌત્ર મેઘા કો શ્રીહરિ ને ગોદ મેં બેઠાકર ‘ભગવતસિંહજી’ નામકરણ કિયા
संवत १८६४ के मार्गशीर्ष मास में सर्वावतारी श्रीहरि मुक्तराज दादा खाचर आदि अठारह काठी दरबारों के साथ रोजा अश्व पर सवार होकर कंथारिया पधारे। श्रीहरि ने जरीदार वस्त्र धारण किए थे और नाजा जोगिया ने रोजा अश्व को सुंदर साज-सज्जा से अलंकृत किया था। कंथारिया के शासक गोपीजी के चार पुत्र थे—वरसाजी, वखताजी, रवाजी और रूपाजी। वरसाजी के ज्येष्ठ पुत्र डोसाभाई ने भड़ली के भाण खाचर के विरुद्ध युद्ध में विजय प्राप्त की थी, किंतु वीरगति को प्राप्त हुए थे। कंथारिया दरबार के शोक निवारणार्थ श्रीजी महाराज वहां पधारे।
दरबार ने श्रीहरि का पुष्पवाटिका में भव्य स्वागत किया। दरबारों का अनन्य प्रेम देखकर श्रीहरि वहां पंद्रह दिनों तक रुके। एक दिन वरसाजी दरबार ने अपने दिवंगत पुत्र डोसाभाई के सवा वर्षीय शिशु ‘मेघा’ को श्रीहरि के चरणों में रखा। श्रीहरि ने अत्यंत वात्सल्य से बालक को उठाकर अपनी गोद में बैठा लिया! बालक के सिर पर हाथ रखकर पूछा: “दरबार! इस कुंवर का क्या नाम रखा है?” वरसाजी बोले: “महाराज! इसका नाम मेघा रखा है।” श्रीजी महाराज मुस्कुराए: “दरबार! यह तो हमारे परम भक्त हैं; अतः इनका नाम ‘भगतसिंहजी’ रखिए!” साक्षात् पूर्ण पुरुषोत्तम द्वारा बालक को गोद में लेकर आशीर्वाद देने की इस पावन लीला से सभी भक्त भावविभोर हो गए।
- सद्गुरु श्री तद्रूपानंद स्वामी की बातों से…
English
Shreehari Holds Infant Megha in His Lap at Kanthariya and Names Him ‘Bhagatsinhji’
In the month of Magshar in Samvat 1864, Supreme Bhagwan Shreehari arrived in the village of Kanthariya mounted upon His spirited Rozho horse, accompanied by Muktaraj Dada Khachar and eighteen prominent Kathi chieftains. Shreehari wore radiant gold-embroidered zari garments, and His steed was splendidly decorated by Naja Jogiya. The chieftain of Kanthariya, Gopiji, had four valiant sons: Varsaji, Vakhtaji, Ravaji, and Rupaji. Varsaji’s eldest son, Dosabhai, had recently achieved victory in a battle (dhinganu) against Bhan Khachar of Bhadli, but had succumbed to wounds on the battlefield. To console the grieving family, Shreehari graced Kanthariya with His presence.
Welcoming Shreehari with profound reverence, the chieftains accommodated the holy party in an enchanting flower garden. Touched by their pure-hearted devotion, Shreehari stayed in Kanthariya for fifteen days, showering divine discourses and bliss upon all.
One day, while Shreehari was seated upon a cot in the gateway of the Darbargadh, Varsaji brought forward his late son’s fifteen-month-old infant, Megha, and bowed him at Shreehari’s lotus feet. The affectionate Lord lovingly lifted the small infant with His divine hands and seated him securely upon His lap! Stroking the child’s head with paternal tenderness, Shreehari enquired: “Darbar! What name have you bestowed upon this prince?” Varsaji replied with folded hands: “O Maharaj! We have named him ‘Megha’.” Shreeji Maharaj smiled radiantly: “Darbar! This soul is Our foremost dedicated devotee! Therefore, from this day forth, rename him ‘Bhagatsinhji’!” Hearing the Lord’s divine declaration, the entire assembly of chieftains and ascetics marveled in adoration: “Behold the immense fortune of this child, whom the Supreme Lord of the cosmos has personally lifted into His lap, claimed as His own, and blessed with the sanctified name Bhagatsinhji!”
- From the holy discourses of Sadguru Shree Tadrupanand Swami…