૫૦ વર્ષ પછી આનંદાનંદ સ્વામીને સ્વપ્નમાં કહી રણછોડભાઈને ધામમાં તેડ્યા; પુંજીબાઈએ પુત્રના મુખમાં મૂકેલા તુલસીના મણકાની સાક્ષી અક્ષરધામની સમાધિમાં મળી.
સંવત ૧૮૬૦માં સર્વાવતારી શ્રીહરિ કચ્છના ભુજનગરમાં પરમ ભક્ત હીરજીભાઈ સુથારના પ્રેમને વશ થઈ તેમના ઘેર બિરાજમાન હતા. તે સમયે હીરજીભાઈના આઠ વર્ષના પુત્ર રણછોડભાઈનું આયુષ્ય પૂરું થતાં અંતકાળ આવી પહોંચ્યો. શ્રીહરિ એ જ સમયે તેમના ઘરમાં ઉપસ્થિત હોવાથી તેમણે તુરંત રણછોડભાઈ પાસે આવી પોતાના પાવન ચરણારવિંદનો સ્પર્શ કરાવ્યો અને બાળકને પચાસ વર્ષનું નવું આયુષ્યદાન બક્ષ્યું!
સમય વીતતો ગયો અને રણછોડભાઈના આયુષ્યના એ પચાસ વર્ષ પૂર્ણ થયા. તેઓ સંવત ૧૯૧૦માં ૫૮ વર્ષના થયા. તેમના દેહત્યાગની આગલી રાત્રે શ્રીહરિએ ભુજ મંદિરમાં મહંત સદગુરુ આનંદાનંદ સ્વામીને દિવ્ય દર્શન આપ્યાં અને આજ્ઞા કરી: “સ્વામી! અમે આવતીકાલે રણછોડભાઈને અમારા અક્ષરધામમાં તેડી જઈશું; માટે સવારે જાગીને અમરબાઈને સમાચાર મોકલાવજો કે ‘જ્યારે રણછોડભાઈ આઠ વર્ષના હતા ત્યારે તેમનું આયુષ્ય પૂરું થઈ ગયેલું, પરંતુ અમે તેમને પચાસ વર્ષનું વધારાનું આયુષ્ય આપેલું જે આજે પૂરું થાય છે; માટે શ્રીજીમહારાજ આજે તેમને ધામમાં પધરાવશે!’” આટલું કહી શ્રીહરિ અદ્રશ્ય થઈ ગયા.
સવારે ઊઠીને આનંદાનંદ સ્વામીએ જેઠી ગંગારામભાઈને મોકલી રણછોડભાઈના ઘેર આ સંદેશો પહોંચાડ્યો. તે સમયે રણછોડભાઈ શરીરે એકદમ સ્વસ્થ હતા; તેમને નખમાંય રોગ નહોતો! ગંગારામભાઈ આશ્ચર્ય પામી મંદિરે પાછા આવ્યા અને સ્વામીને કહ્યું: “સ્વામી! હું સમાચાર તો આપી આવ્યો, પણ રણછોડભાઈને તો જરાય માંદગી નથી!” આનંદાનંદ સ્વામી હસીને બોલ્યા: “ગંગારામભાઈ! મહારાજની વાતો અકળ હોય, જે આપણી સામાન્ય બુદ્ધિમાં ન સમજાય; પ્રભુનું વચન ક્યારેય મિથ્યા ન થાય!” સવારે દસેક વાગ્યે ગંગારામભાઈ ફરી ખબર જોવા ગયા ત્યારે રણછોડભાઈને હળવો તાવ જણાતો હતો. બપોર પછી તાવ વધ્યો અને સંધ્યાકાળે પૂર્ણ પુરુષોત્તમ શ્રીહરિએ દિવ્ય સ્વરૂપે પ્રગટ થઈ, રણછોડભાઈને સર્વ સગાંસંબંધીઓની હાજરીમાં બોલતા-ચાલતા પોતાના દિવ્ય વિમાનમાં બેસાડી અક્ષરધામમાં તેડી ગયા! આ અલૌકિક લીલા જોઈ સહુ અતિ વિસ્મય પામ્યા.
તેવી જ રીતે હીરજીભાઈના ભાઈ સુંદરજીભાઈના પુત્ર રાઘવજીનું જ્યારે આયુષ્ય પૂરું થયું, ત્યારે શ્રીહરિ તેમને તેડવા પધાર્યા હતા. રાઘવજીના અંતકાળે તેમના માતુશ્રી પુંજીબાઈએ કોઈને ખબર ન પડે તે રીતે શ્રીજીમહારાજની પ્રસાદીની તુલસીની કંઠીનો એક પવિત્ર મણકો પોતાના પુત્રના મુખમાં મૂકી દીધો હતો. આ ગુપ્ત વાત માત્ર ખાટલામાં સૂતેલા રાઘવજી જ જાણતા હતા. શ્રીહરિ રાઘવજીને અક્ષરધામ તેડી ગયા. પરંતુ અંતકાળે પુંજીબાઈને શ્રીહરિના પ્રત્યક્ષ દર્શન ન થયેલા હોવાથી તેમના મનમાં સતત શોક અને સંકલ્પ રહ્યા કરતો કે: ‘મારો દીકરો રાઘવજી સાચે જ અક્ષરધામમાં પહોંચ્યો હશે કે નહીં?’ તેઓ પુત્રવિરહમાં રોજ રડતાં હતાં. એક દિવસે તેમની પરિચિત એક સત્સંગી બહેનને ભજન કરતાં કરતાં અચાનક સમાધિ થઈ અને તે અક્ષરધામમાં પહોંચ્યાં. અક્ષરધામમાં તેમણે પૂર્ણ પુરુષોત્તમ શ્રીજીમહારાજની અડોઅડ બેઠેલા રાઘવજીને જોયા! રાઘવજીએ તે બહેનને કહ્યું: “બહેન! તમે પાછા જઈને મારાં માતુશ્રી પુંજીબાઈને કહેજો કે મારા ગયા પછી જરાય રૂદન ન કરે; હું તો અક્ષરધામમાં અખંડ શ્રીજીમહારાજની સાન્નિધ્ય સેવામાં સુખી છું! અને એંધાણી તરીકે કહેજો કે જ્યારે મારો દેહ પડ્યો, ત્યારે મારી બાએ કોઈને ખબર ન પડે તેમ શ્રીજીમહારાજની પ્રસાદીની તુલસીની માળાનો મણકો મારા મુખમાં મૂક્યો હતો!” સમાધિમાંથી જાગીને તે બહેને પુંજીબાઈ પાસે આવીને આ હૂબહૂ એંધાણી સંભળાવી. પોતાના અંતરની અત્યંત ગુપ્ત વાત જાણી પુંજીબાઈનો તમામ શોક પળવારમાં ઓગળી ગયો અને પુત્ર અક્ષરધામમાં સુખી છે તેની પૂર્ણ પ્રતીતિ થઈ ગઈ!
આમ, શ્રીજીમહારાજે કસરવાળા બે મુક્ત સાધુઓને ભુજના સુંદરજીભાઈ અને હીરજીભાઈના ઘેર પુત્રરૂપે જન્મ ધરાવી તેમની કચાશ પૂર્ણ કરાવી પોતાના અક્ષરધામમાં બિરાજમાન કર્યા.
- શ્રીકચ્છલીલા અધ્યાય ૮૮માંથી…
Hindi
ભુજ કે હીરજીભાઈ કે પુત્ર રણછોડ કો ૫૦ વર્ષ કા આયુષ્યદાન, રાઘવજી કે મુખ મેં તુલસી કા મણકા ઔર અક્ષરધામ ગમન
संवत १८६० में सर्वावतारी श्रीहरि कच्छ के भुजनगर में अनन्य भक्त हीरजीभाई सुथार के प्रेमवश उनके निवास पर विराजे थे। उस समय हीरजीभाई के आठ वर्षीय पुत्र रणछोड़भाई का अंतकाल आ पहुंचा। श्रीहरि घर में ही उपस्थित थे; अतः उन्होंने तुरंत बालक के पास आकर चरणारविंद का स्पर्श कराया और रणछोड़भाई को पचास वर्ष की अतिरिक्त आयु प्रदान की!
समय बीतने पर जब पचास वर्ष पूर्ण हुए, तो संवत १९१० में उनकी आयु ५८ वर्ष हो गई। उनके देहत्याग की पूर्व संध्या पर श्रीहरि ने भुज मंदिर के महंत सद्गुरु आनंदानंद स्वामी को दिव्य दर्शन देकर कहा: “स्वामी! कल हम रणछोड़भाई को अक्षरधाम ले जाएंगे; अतः प्रातः अमरबाई को संदेश भिजवा देना कि पचास वर्ष पूर्व आठ वर्ष की आयु में जो अवधि हमने बढ़ाई थी, वह आज पूरी हो रही है!”
प्रातः स्वामी ने जेठी गंगारामभाई को भेजकर संदेश दिया। उस समय रणछोड़भाई पूर्णतः स्वस्थ थे। गंगारामभाई ने लौटकर स्वामी से कहा कि रणछोड़भाई तो बिल्कुल चंगे हैं! स्वामी मुस्कुराए: “प्रभु की बातें अगाध हैं, उनका वचन कभी मिथ्या नहीं होता।” दोपहर में उन्हें हल्का ज्वर हुआ और सांध्यकाल में श्रीहरि ने दिव्य स्वरूप से प्रकट होकर रणछोड़भाई को विमान में बैठाकर अक्षरधाम पधराया!
इसी प्रकार हीरजीभाई के भ्राता सुंदरजीभाई के पुत्र राघवजी के अंतकाल पर उनकी माता पूंजीबाई ने अत्यंत गोपनीय रूप से श्रीजी महाराज की प्रसादी तुलसी की कंठी का एक मनका अपने मरणासन्न पुत्र के मुख में रख दिया था। श्रीहरि राघवजी को धाम ले गए, किंतु माता को प्रत्यक्ष दर्शन न होने से वे शोकग्रस्त थीं कि पुत्र को धाम मिला या नहीं। कुछ दिन बाद एक सत्संगी महिला को समाधि लगी और वे अक्षरधाम पहुंचीं। वहां उन्होंने राघवजी को श्रीजी महाराज के पार्श्व में बैठे देखा। राघवजी ने कहा: “मेरी मां से कहना कि शोक न करें, मैं अक्षरधाम में प्रभु की सेवा में परम सुखी हूं; और पहचान के लिए कहना कि देहांत के समय उन्होंने प्रसादी तुलसी का मनका मेरे मुख में रखा था!” महिला ने समाधि से जागकर जब यह रहस्य बताया, तो पूंजीबाई का शोक तत्क्षण दूर हो गया।
- श्रीकच्छलीला अध्याय ८८ से…
English
Shreehari Grants 50 Extra Years of Life to Ranchhod of Bhuj, the Consecrated Tulsi Bead in Raghavji’s Mouth, and Ascent to Akshardham
In Samvat 1860, Supreme Lord Shreehari graced the residence of His beloved devotee Hirjibhai Suthar in the city of Bhuj in Kutch. At that time, Hirjibhai’s eight-year-old son Ranchhodbhai fell critically ill and reached the brink of death. Because Shreehari was physically present in the home, He immediately approached the dying child, touched His holy footprints (charanarvind) to his chest, and miraculously granted Ranchhodbhai an additional lifespan of fifty years!
Decades passed, and those granted fifty years came to completion in Samvat 1910, when Ranchhodbhai reached the age of fifty-eight. On the night prior to his departure, Shreehari appeared in a divine vision to Sadguru Anandanand Swami, the Mahant of Bhuj mandir, instructing him: “Swami! Tomorrow We shall escort Ranchhodbhai to Our eternal abode of Akshardham; therefore, send word to Amarba in the morning that the fifty years of extended life We granted him when he was eight are now complete, and Shreeji Maharaj will welcome him to Dham today!”
In the morning, Anandanand Swami sent Jethi Gangrambhai to deliver the message to Ranchhodbhai’s household. When Gangrambhai arrived, he found Ranchhodbhai entirely hale and hearty, without the slightest sign of ailment. Astonished, Gangrambhai returned to the mandir and reported: “Swami! I delivered the message, but Ranchhodbhai shows not a trace of sickness!” Anandanand Swami smiled serenely: “Gangrambhai! The ways of the Supreme Lord are profound and beyond mundane intellect; the Lord’s divine decree never fails!” Around ten in the morning, Gangrambhai checked again; Ranchhodbhai had developed a mild fever. By afternoon, the fever intensified, and at sunset, Supreme Lord Shreehari manifested in divine splendor before the assembled relatives, seated Ranchhodbhai upon a celestial chariot (viman), and escorted him to Akshardham!
Similarly, when Raghavji—the son of Hirjibhai’s brother Sunderjibhai—reached the end of his life, Shreehari arrived to escort his soul. At the moment of death, his devout mother Punjibai discreetly placed a single sanctified bead from Shreeji Maharaj’s Tulsi rosary into her son’s mouth. No one in the family witnessed this act except the dying Raghavji. Shreehari ushered Raghavji to Akshardham. However, because Punjibai did not experience a physical vision of the Lord’s arrival, she remained inconsolable with grief, tormented by the doubt: ‘Did my son truly attain Akshardham?’ Sometime later, a fellow woman devotee was absorbed into deep samadhi during her prayers and ascended to Akshardham. There, she beheld Raghavji seated right beside Supreme Lord Shreeji Maharaj! Raghavji addressed her: “Sister! When you return to your body, tell my mother not to weep for me; I am in eternal bliss serving Shreeji Maharaj! And as absolute proof, remind her that as I lay departing, she secretly placed a sanctified Tulsi bead from Maharaj’s necklace into my mouth!” Upon returning to normal consciousness, the devotee conveyed Raghavji’s exact words to Punjibai. Recognizing her innermost secret, all traces of maternal grief vanished instantly, replaced by boundless peace and gratitude that her son was in the eternal presence of the Lord.
Thus, Shreeji Maharaj caused two spiritually advanced ascetics who possessed slight lingering desires to take birth in the pious households of Sunderjibhai and Hirjibhai, purified their remaining shortcomings, and elevated them to Akshardham.
- From Shri Kutch Leela Chapter 88…