સ્વામીએ મંદિર કાજે કપાયેલા વૃક્ષો અને ચુનાની ભઠ્ઠીના જીવોના મોક્ષની પ્રાર્થના કરી; શ્રીહરિએ સૌ સંતો-ભક્તો સાથે સ્વયં મસ્તક પર ઈંટો ઉપાડી મંદિર ચણાવ્યું.
સદ્ગુરુ શ્રી બ્રહ્માનંદ સ્વામી શ્રીહરિની પરમ આજ્ઞાથી વડતાલમાં ભવ્ય શિખરબદ્ધ મંદિરનું નિર્માણ કરાવી રહ્યા હતા. ઘણા દિવસોથી શ્રીહરિના પ્રત્યક્ષ દર્શન ન થવાથી સ્વામીના અંતરમાં વિરહની તાલાવેલી વ્યાપેલી હતી. એવામાં સ્વામીને સમાચાર મળ્યા કે શ્રીજીમહારાજ વડતાલ નજીકના મહેળાવ ગામે પધાર્યા છે! વળતે દિવસે બ્રહ્માનંદ સ્વામી સંતો અને ભક્તો સાથે મહેળાવ પહોંચ્યા અને શ્રીહરિના શ્રીચરણોમાં સાષ્ટાંગ દંડવત પ્રણામ કર્યા.
શ્રીજીમહારાજ પણ બ્રહ્માનંદ સ્વામીને જોતાં જ હર્ષભેર સામા દોડી આવ્યા અને સ્વામીને બંને ભુજાઓમાં ભરીને પ્રેમથી ભેટી પડ્યા! સાથે આવેલા તમામ સંતો-ભક્તોને પણ બાથમાં લીધા અને મસ્તક પર હાથ મૂકી આશીર્વાદ આપ્યા. સ્વામી વડતાલથી હજારી ગુલના સુંદર હાર બનાવી લાવ્યા હતા, તે શ્રીહરિના કંઠમાં પહેરાવ્યા અને પ્રભુની મનોહર છબિનું દર્શન કરી નવું ચોરસ પદ રચીને સભામાં મધુર કંઠે ગાયું.
શ્રીહરિએ બ્રહ્માનંદ સ્વામીને પોતાની પડખે બેસાડી વડતાલ મંદિરના બાંધકામના તમામ સમાચાર પૂછ્યા. ત્યારે સ્વામીએ હાથ જોડીને વિનમ્રભાવે અરજ કરી: “હે મહારાજ! મંદિરના બાંધકામ અર્થે મેં ઘણાં લીલાં વૃક્ષો કપાવ્યાં છે અને પથ્થર-ચૂનાની અગણિત ભઠ્ઠીઓ સળગાવી છે; માટે એ ચૂના-લાકડામાં રહેલા તમામ જીવોનું રૂડું થાય અને એમનો મોક્ષ થાય એવો સંકલ્પ કરો!” શ્રીજીમહારાજે અભયવચન આપતાં કહ્યું: “સ્વામી! એ તમામ જીવોને તમારું તથા મંદિરમાં શ્રમસેવા કરતા સંતો, ભક્તો અને ગાડાં-બળદોનું દર્શન થયું છે; તેથી તેઓ સત્સંગમાં મનુષ્ય જન્મ પામી, અમારી ભક્તિ કરીને અંતે અક્ષરધામને પામશે!” આ સાંભળી સ્વામીનું હૃદય શાંત થયું.
વળતે દિવસે શ્રીજીમહારાજ વડતાલ પધાર્યા. ઢોલ, શરણાઈ અને વાજિંત્રો સાથે ભવ્ય સામૈયું થયું. માણકી ઘોડી પરથી ઊતરી શ્રીહરિ ઝડપભેર મંદિરના બાંધકામ પર ચડ્યા. તે સમયે પાયા ભરાઈને નવ ગજ ઊંચો ઓટો તૈયાર થઈ ગયો હતો. સર્વ બાંધકામ જોઈ શ્રીહરિ અતિ પ્રસન્ન થયા અને પૂછ્યું: “સ્વામી! અમારી શી સેવા છે?” બ્રહ્માનંદ સ્વામીએ કહ્યું: “મહારાજ! હાલ તમામ સંતો, બ્રહ્મચારીઓ, પાર્ષદો અને હરિભક્તો દરરોજ પાંચ-પાંચ વખત ઈંટવાડેથી પોતાના માથે ઈંટો ઉપાડી લાવે એવી આજ્ઞા કરો!”
શ્રીજીમહારાજે તાળી પાડીને આજ્ઞા કરી: “સર્વે ત્યાગી સંતો એક ઈંટવાડેથી અને સર્વે ગૃહસ્થ ભાઈઓ-બહેનો બીજા ઈંટવાડેથી દરરોજ પાંચ-પાંચ ફેરા ઈંટો માથે ઉપાડી લાવે!” એટલું કહી શ્રીહરિએ પોતાના મસ્તક પરથી ફૂલોની ટોપી અને ફૂલહાર ઉતારી બ્રહ્માનંદ સ્વામીને પહેરાવ્યા. ગંગામા અને વરિયાળીબાએ તૈયાર કરેલા થાળમાંથી શ્રીહરિએ જમીને પ્રસાદીનો થાળ સ્વામીને આપ્યો.
તે દિવસથી સ્વયં પૂર્ણ પુરુષોત્તમ શ્રીજીમહારાજ પણ સૌ સંતો-ભક્તો સાથે દરરોજ પોતાના પવિત્ર મસ્તક પર ઈંટો ઉપાડીને મંદિર સુધી લાવતા! પ્રભુના શ્રમયજ્ઞ અને અપ્રતિમ સેવાભાવ જોઈ સૌ હરિભક્તોમાં અદભુત ઉત્સાહ છવાઈ ગયો. એ મહાપ્રસાદીની ઈંટોથી વડતાલના શ્રીલક્ષ્મીનારાયણ દેવના ભવ્ય મંદિરનું ચણતર થયું.
Hindi
મહેળાવ મેં બ્રહ્માનંદ સ્વામી કા મિલાપ, વડતાલ મંદિર મેં ઈંટોં કી સેવા ઔર શ્રીહરિ કા શ્રમયજ્ઞ
सद्गुरु श्री ब्रह्मानंद स्वामी श्रीहरि की आज्ञा से वडताल में भव्य शिखरबद्ध मंदिर का निर्माण करा रहे थे। प्रभु के दर्शन के विरह में व्याकुल स्वामी को जब समाचार मिला कि श्रीजी महाराज समीपस्थ महेळाव गांव पधारे हैं, तो वे तुरंत संतों-भक्तों सहित महेळाव पहुंचे और दंडवत किए।
श्रीजी महाराज ने भी ब्रह्मानंद स्वामी को देखते ही दौड़कर अपनी बाहों में भर लिया और गले लगाया! स्वामी ने वडताल से लाए गेंदे के पुष्पहार श्रीहरि को पहनाए और नवीन पद की रचना कर मधुर स्वर में गाया।
श्रीहरि ने मंदिर निर्माण की प्रगति पूछी, तब स्वामी ने करबद्ध प्रार्थना की: “हे महाराज! मंदिर निर्माण हेतु मैंने बहुत से हरे वृक्ष कटवाए हैं और चूने की अनेक भट्टियां सुलगाई हैं; अतः उन सभी जीवों का मोक्ष हो ऐसा संकल्प कीजिए!” श्रीजी महाराज ने वरदान दिया: “स्वामी! उन सभी जीवों को आपका और सेवाभावी संतों-भक्तों तथा बैलों का दर्शन हुआ है, अतः वे सत्संग में जन्म लेकर हमारी भक्ति कर अक्षरधाम को प्राप्त करेंगे!”
अगले दिन श्रीजी महाराज गाजे-बाजे के साथ वडताल पधारे। घोड़ी से उतरकर मंदिर के नौ गज ऊंचे बने चबूतरे पर चढ़कर निर्माण कार्य देखा और अति प्रसन्न हुए। ब्रह्मानंद स्वामी ने प्रार्थना की: “महाराज! सभी संत और भक्त प्रतिदिन पांच-पांच बार ईंटों के भट्ठे से सिर पर ईंटें ढोकर लाएं, ऐसी आज्ञा दीजिए!”
श्रीहरि ने ताली बजाकर घोषणा की: “समस्त त्यागी संत एक भट्ठे से और गृहस्थ भक्त दूसरे भट्ठे से प्रतिदिन पांच-पांच बार सिर पर ईंटें लाएं!” इतना कहकर प्रभु ने अपने सिर का पुष्प-मुकुट स्वामी को पहना दिया।
उस दिन से साक्षात पूर्ण पुरुषोत्तम श्रीजी महाराज स्वयं भी संतों के साथ प्रतिदिन अपने पावन मस्तक पर ईंटें उठाकर लाते थे! प्रभु के इस श्रमदान को देखकर सभी भक्तों में अपार उत्साह का संचार हुआ और उस प्रसादी की ईंटों से वडताल के लक्ष्मीनारायण देव के भव्य मंदिर का निर्माण हुआ।
English
Reunion with Brahmanand Swami in Mehlav, Brick-Lifting Seva at Vadtal Mandir, and Shreehari’s Holy Labour
Under Shreehari’s sacred mandate, Sadguru Brahmanand Swami was overseeing the grand construction of the shikharbaddh temple in Vadtal. Longing intensely for Shreehari’s darshan after a prolonged separation, Swami received news that Shreeji Maharaj had arrived in the nearby village of Mehlav. The following day, Brahmanand Swami traveled to Mehlav with an assembly of sadhus and devotees, falling prostrate in dandvat pranam.
The moment Shreeji Maharaj beheld Brahmanand Swami, He rushed forward with joyful steps and embraced Swami in a warm, loving embrace! He embraced all the accompanying monks and devotees, resting His benevolent hands upon their heads. Swami offered fragrant marigold garlands brought from Vadtal and spontaneously composed and sang an exquisite four-stanza devotional hymn celebrating the Lord’s enchanting divine form.
Seating Swami close beside Him, Shreehari enquired about the temple construction. Swami submitted with folded hands: “O Maharaj! For this temple, I have had numerous green trees felled for timber and burned countless lime kilns (chuna ni bhathi); kindly grant Your divine grace that all those living souls may attain eternal salvation!” Shreeji Maharaj bestowed an unfailing assurance: “Swami! All those creatures have beheld you, the working saints, devotees, and the bullocks drawing the carts; they shall surely receive human birth within Satsang, perform devotion, and ascend to Akshardham!” Hearing this, Swami’s heart was profoundly consoled.
The following day, Shreeji Maharaj entered Vadtal amidst festive processions with trumpets and drums. Dismounting from His mare Manki, Shreehari briskly ascended the temple plinth, which had already risen nine cubits high. Delighted by the robust stonework, Shreehari enquired: “Swami! What service is assigned for Us?” Brahmanand Swami replied: “Maharaj! Issue a divine command that all sadhus, brahmacharis, attendants, and householder devotees carry five loads of bricks on their heads daily from the brick kilns!”
Clapping His hands, Shreeji Maharaj proclaimed: “All the renunciant ascetics shall carry bricks from one kiln, and all the householder men and women from the other kiln, five times daily upon their heads!” Saying this, Shreehari removed His own floral crown and garlands, crowning Brahmanand Swami with them. After partaking of the sanctified feast prepared by Gangama and Variyaliba, Shreehari gave the consecrated remnants to Swami.
From that day forth, the Supreme Sovereign Bhagwan Swaminarayan Himself joined the devotees daily, carrying loads of bricks upon His own sacred head! Witnessing the Lord’s personal physical labour, the devotees were energized with boundless spiritual fervor, using those sanctified bricks to erect the monumental temple of Shree Laxminarayan Dev.