સંવત ૧૮૭૬ ની સાલમાં મહા સુદ ત્રીજના દિવસે મુકતોની હરણખળી સમા ખારાપાટના કેરીયાચાડ ગામે ખેડૂત પટેલ કરશનભાઇ રાદડીયા અને પત્નિ હરબાઇના ઘરે પુર્વના મુક્તાત્મા એવા પૃેમજીભાઇનો જન્મ થયો.
Gujarati
યોગેશ્વરદાસ સ્વામી (પ્રેમજીભગત) અને સત્સંગ સેવા
સંવત ૧૮૭૬ ની સાલમાં મહા સુદ ત્રીજના દિવસે મુકતોની હરણખળી સમા ખારાપાટના કેરીયાચાડ ગામે ખેડૂત પટેલ કરશનભાઇ રાદડીયા અને પત્નિ હરબાઇના ઘરે પુર્વના મુક્તાત્મા એવા પૃેમજીભાઇનો જન્મ થયો. શ્રીહરિ દાદાખાચરને પરણાવી ને ભટ્ટવદર થી પરત ફર્યા ત્યારે પીઠવડી ગામે રાત્ય રોકાયા, વળતે દિવસ ચૌદસના દિવસે ગઢપુર જતા રસ્તામા ધાર-કેરાળા ગામ આવ્યું. એ સમયે હરબાઇ પણ પોતાના માવતરે મળવા પિયર ધાર-કેરાળા ગામે આવેલા, સહુ બાઇઓના સંગાથે એ પણ આ ગઢપુરની એ જાડેરી જાનના દર્શન કરવા ગામની બજારે ઉભા હતા. કોઇ પાસેથી એમણે એવું સાંભળેલુ કે ‘આ વરરાજા ના ગાડે બેઠા એ સ્વામિનારાયણ ની નજર બવ ભારે છે, જેના ઉપર પડે છે એને એની ભૂરકી લાગી જાય છે.’ એટલે વીચારીને જેવુ વરરાજા નુ ગાડું નજીક આવ્યું એટલે એમણે શ્રીહરિને જોતા જ એમના કાંખ મા તેડેલા નાના એવા પૃેમજી ઉપર પોતાના સાડલાનો છેડો ઓઢાડી દીધો. ઘટ ઘટના સૂજાણ શ્રીહરિ પણ મંદ મંદ હસતા હસતા બળદગાડાની ઉંધે બેઠા થકા બોલ્યા કે “હરબાઇ..! ભલે તમે તમારા દિકરાને સાડલાનો છેડો ઓઢાડી દીધો પણ અમે એને જોઇ લીધો છે હો..!” આમ, શ્રીહરિની એવી નજર એમના ઉપર પડી એ આ મુક્તાત્મા એ પૃેમજીભગત..!
નાનપણથી ગામના મંદિરે તેઓ કાયમ સાંજ સવાર દર્શને જતા અને ભગવાનનુ ભજન કિરતન બહુ કરતા. એકદિવસ બાજુના ગામ દેવરાજીયાના સત્સંગી ભાણાભાઇ સગર કોઇકામે કેરીયાચાડ આવેલા, સાંજે સહુ મંદિરે ભેગા થયા, એ સમયે ભાણાભાઇ સગરે સાંજે મંદિરે ગોડી રાગમાં ઉપદેશ કિરતન ગાયુ કે ‘કોઇ સાથે ના’વે રે પૃભુ વિના…!’ સભા પુરી થયા પછી પોતાના પીતા સાથે આવેલા નાના એવા પૃેમજીભાઇએ ભાણાભાઇ ને પુછયુ કે અમે તો પૃભુ શ્રીરામચંન્દ્રજીનુ ભજન કરીએ છીએ, પણ ભગવાનનો ભેટો કેમ થાય..? ત્યારે ભાણાભાઇએ કહ્યુકે ‘આ યુગમાં પૃગટ શ્રી સ્વામિનારાયણ ભગવાન હાલ સત્સંગ માં બીરાજે છે, હુ એમનો આશ્રિત છવ ને મારા જેવા એમના હજારો ભક્તોને હાલ એમનો આશરો છે. જૂનાગઢ, વડતાલ, ગઢપુર, મૂળી અમદાવાદ વગેરેમા એમના મંદિરો છે. હુ પણ એમનુ જ ભજન કંરુ છું.’ પૃેમજીભાઇને મનમાં ઉત્કંઠા જાગી કે આ પૃગટ દર્શન મને ક્યારે થાય..!
થોડે સમયે કેરીયાચાડથી ગામનો સંઘ જુનાગઢ વગેરે તીર્થસ્થાનોના દર્શને નીકળ્યો. આ સંધમાં પૃેમજીભાઇ પણ પોતાના પિતાની આજ્ઞા લઇને સૌ સાથે ગયેલા. સહુ જુનાગઢ મા ગીરનારની તળેટી, ભવનાથ, નરસીહ મહેતાનો ચોરો, દામોદર-રેવતિ કૂંડ વગેરે દર્શન કરીને શ્રીસ્વામિનારાયણ મંદિરે દર્શન કરવા આવ્યા. સદગુરુ ગુણાતિતાનંદ સ્વામી ના દર્શન થયા, સ્વામીએ સહુને આવકારીને જમાડ્યા ને રાત્ય રોક્યા. સહુને સભા કરીને ઉપદેશની વાતો કરી કે “ભગવાને કૃપા કરીને આ માનવ દેહ આપ્યો છે, પરંતુ જીવજો પૃગટ ભગવાન ને ઓળખે તો જીવનો આ ભવોભવના જન્મ-મરણના ચક્કર માથી છૂટકારો થઇ જાય.” એમ કહીને સ્વામી સદગુરુ મુકતાનંદ સ્વામી રચિત ચોપાઇ બોલ્યા કે.. ‘કોઇ કહે હરિ હોય ગયે, કોઇ કહે હોવનહાર..! મુકતપૃકટ કી પહેચાન બીન, ભટકત સબ સંસાર..!’ યુવાન પૃેમજીભાઇને આ ચોપાઈના શબ્દો હૃદય મા આરપાર ઉતરી ગયા. પોતે બીજે દિવસ સ્વામી પાસે આવ્યા ને હાથ જોડીને સ્વામી પાસે રહીને ભગવાન ભજવા સારુ રોકાવા રજા માંગી, સ્વામીએ અનુમતિ દેતા પોતે તો ત્યાજ રોકાય ગયા. સંઘ તો કેરીયાચાડ પરત આવ્યો એટલે પિતા કરશનભાઇએ પુછપરછ કરીને જૂનાગઢ રોકાયેલા દિકરાને પાછો લેવા આવ્યા. સ્વામીએ એમને રોક્યાને જમાડયાને વાત કરી કે પૃેમજી તો એમની ઇચ્છાએ ભગવાન ભજવા રોકાયેલ છે, એ સંસારનો જીવ નથી, એને તમે ઘરે લઇ જાશો પણ એ સંસારમા રેહે નહી. પિતા કરશનભાઇ એમને સમજાવીને પાછા લઇને ઘરે આવ્યા. પૃેમજીભાઇ વળી બે-ચાર વખત ઘર છોડીને જુનાગઢ, ગઢપુર ને વડતાલ વગેરે જતા રહ્યા. વડતાલ સદગુરુ ગોપાળાનંદ સ્વામી ની સેવા કરીને એમણે રાજી કર્યા. ફરીને એમના પિતા કરશનભાઇ એમને ઘરે તેડી ગયા. આ વખતે એમના પિતાએ વિચાર્યું કે લગન કરી ને પરણાવી દઇ તો આ પૃેમજી થાળે પડી જાહે એમ વીચારીને એમના લગન કરી નાંખ્યા. લગન ને એક વરહ વિત્યુ છતા પોતે પોતાના ઓરડે પણ પૃેમજીભગતે અખંડ બૃહ્મચર્ય રાખ્યું. એકદિવસ એમના પત્નિએ એમના સાસુ હરબાઇને કહ્યું કે આ મારા પતિ એ કોઇ ઓલીયા કે બૃહમચારી પુરુષ છે એને સંસાર મા રાખીને તમે શુ કરશો, એને સંસાર તજી ને સાધુ થાવા દ્યો. છેવટે માતા-પિતાએ સાધુ થાવા રજા આપી એટલે પૃેમજીભગત ગુરુદેવ ગુણાતિતાનંદ સ્વામી પાસે જૂનાગઢ આવ્યા અને પાર્ષદ દિક્ષા લઇને પૃેમજીભગત થયા.
સંવત ૧૮૯૪ મા તેઓ પાર્ષદ થયા અને પાંચ વરહ સુધી પાર્ષદ રહ્યા. મંદિરની તમામ સેવાઓ પોતે કરતા, સંતોને કૂવેથી સીંચી ને નવરાવવા, માંદા સંતોની સેવા, ગૌશાળા, દેવ સારુ ફૂલવાડીની સેવા, જયા જરુરી હોય એવી મંદિરની તમામ સેવા કરીને સૌનૌ અઢળક રાજીપો રળ્યો. સંવત ૧૯૦૦ની સાલમાં સમૈયે સદગુરુ ગુણાતિતાનંદ સ્વામી એમને વડતાલ સાથે લઇ ગયા અને આચાર્ય શ્રી રઘુવિરજી મહારાજ પાસે એમને મહાભાગવતિ સાધુ દીક્ષા અપાવીને યોગેશ્વરદાસ સ્વામી એવું નામ રખાવ્યું. સદગુરુ ગુણાતિતાનંદ સ્વામી, રામદાસ સ્વામી વગેરે સંતોના અનુગૃહથી યોગેશ્વરદાસ સ્વામીને શ્રીહરિના સ્વરુપ મા અખંડ વૃતિ રહેતી. સંવત ૧૮૯૪ થી સંવત ૧૯૨૩ સુધી સતત એકવીસ વરહ સુધી તેઓ સદગુરુ ગુણાતિતાનંદ સ્વામીના પૃમુખ શીષ્યોમાના એક બની ને રહ્યા. યોગેશ્વરદાસ સ્વામીને વચનામૃત અને ભકતચિતામણી ગૃંથનો બહુ ઉંડો અભ્યાસ હતો, પોતે કાયમ સ્વામી પાસે વચનામૃત વાચતા એ સારુ સદગુરુ ગુણાતિતાનંદ સ્વામી એમને “વચનામૃતના પગી” કહીને એમને સંબોધતા.
સ્વામી ના વચને સત્સંગ વિચરણ મા મંડળ કરીને તેઓ એ સત્સંગની ખુબ સેવા કરી. યોગેશ્વરદાસ સ્વામી એ ગામડાઓમા વિચરણ કરીને શ્રીહરિના અપાર મહિમા ને ઐશ્વર્યો ની વાતો કરીને હજારો હરિભક્તો ને મોક્ષને માર્ગે વાળ્યા. યોગેશ્વર દાસ સ્વામી મોટાભાગે જૂનાગઢ મંદિરે ભંડારની સેવા સંભાળતા. સંવત ૧૯૫૮ મા પોષવદી અમાસના દિવસે ૮૨ વરહની ઉંમરે તેઓ જુનાગઢ મંદિરમાં જ તેઓ અક્ષરધામમા સીધાવયા.
- સોરઠી સંતોમાંથી…
🙇🏻♂️🙏
Hindi
योगेश्वरदास स्वामी (प्रेमजीभगत) और सत्संग सेवा
संवत १८७६ के वर्ष में महा शुक्ल तृतीया के पावन दिन मुक्ताओं की पावन भूमि खारपाट प्रदेश के केरियाचाड गाँव में कृषक पटेल करशनभाई रादड़िया और उनकी धर्मपत्नी हरबाई के घर पूर्व के मुक्तात्मा प्रेमजीभाई का प्राकट्य हुआ।
जब श्रीहरि दादा खाचर का विवाह संपन्न करवाकर भट्टवदर से लौट रहे थे, तब पीथवडी गाँव में रात्रि विश्राम किया। अगले दिन चतुर्दशी को गढ़पुर जाते समय मार्ग में धार-केराळा गाँव आया। उस समय हरबाई भी अपने मायके धार-केराळा आई हुई थीं। गाँव की अन्य स्त्रियों के साथ वे भी गढ़पुर की उस भव्य बारात के दर्शन करने गाँव के बाज़ार में खड़ी थीं। उन्होंने किसी से सुन रखा था कि ‘वरराजा की बैलगाड़ी पर बैठे स्वामीनारायण की दृष्टि अत्यंत दिव्य और प्रभावशाली है, जिस पर पड़ जाए उस पर उनका जादुई असर (भूरकी) हो जाता है!’ यह सोचकर, जैसे ही दूल्हे की गाड़ी निकट आई, उन्होंने श्रीहरि को देखते ही अपनी गोद में लिए नन्हे प्रेमजी के ऊपर अपनी साड़ी का पल्लू (आँचल) ढँक दिया।
घट-घट के ज्ञाता श्रीहरि ने मंद-मंद मुस्कराते हुए बैलगाड़ी के जुए पर से ही कहा, “हरबाई! भले ही आपने अपने बेटे को आँचल से ढँक दिया, परंतु हमने उसे देख लिया है!”
इस प्रकार बाल्यकाल में ही श्रीहरि की दिव्य कृपा-दृष्टि जिन पर पड़ी, वे महान मुक्तात्मा प्रेमजीभगत थे!
बचपन से ही वे गाँव के मंदिर में नियमपूर्वक सुबह-शाम दर्शन करने जाते और प्रभु का भजन-कीर्तन करते थे।
एक दिन पास के देवराजिया गाँव के सत्संगी भाणाभाई सगर किसी कार्यवश केरियाचाड आए। शाम को सभी गाँव के मंदिर में एकत्र हुए। उस समय भाणाभाई सगर ने मंदिर में गोडी राग में एक उपदेशात्मक कीर्तन गाया: ‘कोई साथे ना’वे रे प्रभु विना…!’
सभा समाप्त होने के बाद अपने पिता के साथ आए बालक प्रेमजीभाई ने भाणाभाई से पूछा, “हम तो प्रभु श्री रामचंद्रजी का भजन करते हैं, परंतु साक्षात् भगवान का साक्षात्कार कैसे हो?” तब भाणाभाई ने कहा, “इस कलिकाल में प्रगट श्री स्वामीनारायण भगवान वर्तमान में सत्संग में प्रत्यक्ष विराजमान हैं। मैं उनका आश्रित हूँ और मेरे जैसे हजारों भक्त वर्तमान में उनके आश्रय में हैं। जूनागढ़, वड़ताल, गढ़पुर, मूली, अहमदाबाद आदि में उनके भव्य मंदिर हैं। मैं भी उन्हीं का भजन करता हूँ।”
यह सुनकर प्रेमजीभाई के हृदय में उन प्रगट भगवान के दर्शन की अदम्य उत्कंठा जाग्रत हो गई!
कुछ समय पश्चात केरियाचाड गाँव से एक संघ जूनागढ़ आदि तीर्थस्थलों के दर्शन हेतु निकला। इस संघ में प्रेमजीभाई भी अपने पिता की आज्ञा लेकर साथ गए। सबने जूनागढ़ में गिरनार की तलहटी, भवनाथ, नरसिंह मेहता का चौरा, दामोदर-रेवती कुंड आदि पवित्र स्थानों के दर्शन किए और फिर श्री स्वामीनारायण मंदिर के दर्शन करने आए।
वहाँ सद्गुरु गुणातीतानंद स्वामी के दर्शन हुए। स्वामी ने सभी का सहर्ष स्वागत किया, प्रेमपूर्वक भोजन कराया और रात्रि विश्राम की व्यवस्था की। स्वामी ने सभा आयोजित कर आध्यात्मिक उपदेश देते हुए कहा, “भगवान ने कृपा करके यह मनुष्य देह प्रदान किया है, परंतु यदि जीव प्रगट भगवान को पहचान ले, तो उसका जन्म-मरण के अनंत चक्र से सदा के लिए छुटकारा हो जाता है।” ऐसा कहकर स्वामी ने सद्गुरु मुक्तानंद स्वामी द्वारा रचित चौपाई का गान किया:
‘कोई कहे हरि होय गये, कोई कहे होवनहार..!
मुक्तप्रकट की पहचान बिन, भटकत सब संसार..!’
युवा प्रेमजीभाई के अंतःकरण में इस चौपाई के शब्द गहरे उतर गए। अगले दिन वे स्वामी के समीप आए और हाथ जोड़कर उनके चरणों में रहकर भगवान का भजन करने की अनुमति माँगी। स्वामी की स्वीकृति मिलते ही वे वहीं ठहर गए। उधर जब संघ केरियाचाड लौटा, तो पिता करशनभाई खोजबीन करते हुए जूनागढ़ अपने पुत्र को वापस लेने पहुँचे।
गुणातीतानंद स्वामी ने उनका आदर-सत्कार किया, भोजन कराया और समझाया, “प्रेमजी अपनी इच्छा से भगवान का भजन करने रुका है; वह संसार का जीव नहीं है। यदि आप इसे घर ले भी जाएँगे, तो भी यह संसार में नहीं टिकेगा।” फिर भी पिता करशनभाई उन्हें समझा-बुझाकर घर ले आए।
इसके बाद प्रेमजीभाई दो-चार बार पुनः घर छोड़कर जूनागढ़, गढ़पुर और वड़ताल चले गए। वड़ताल में उन्होंने सद्गुरु गोपाळानंद स्वामी की अनन्य भाव से सेवा कर उनका भरपूर राजीपा प्राप्त किया। पिता करशनभाई पुनः उन्हें समझाकर घर ले आए।
इस बार उनके पिता ने सोचा कि यदि इसका विवाह कर दिया जाए, तो यह गृहस्थी में स्थिर हो जाएगा। अतः उन्होंने प्रेमजी का विवाह करवा दिया। विवाह के एक वर्ष बीत जाने के बाद भी प्रेमजीभगत ने अपने कक्ष में अखंड ब्रह्मचर्य व्रत का पालन किया। एक दिन उनकी पत्नी ने अपनी सास हरबाई से कहा, “मेरे पति तो कोई सिद्ध महापुरुष अथवा नैष्ठिक ब्रह्मचारी हैं; इन्हें संसार के बंधनों में बाँधकर आप क्या पाएँगी? इन्हें संसार त्यागकर साधु बनने दीजिए।”
अंततः माता-पिता ने उन्हें साधु होने की आज्ञा दे दी। आज्ञा पाते ही प्रेमजीभगत अपने गुरुदेव गुणातीतानंद स्वामी के पास जूनागढ़ आ गए और पार्षद दीक्षा ग्रहण कर प्रेमजीभगत के रूप में सेवा में लीन हो गए।
संवत १८९४ में वे पार्षद बने और पाँच वर्षों तक पार्षद रूप में रहे। वे मंदिर की समस्त सेवाएँ स्वयं करते—कुएँ से जल खींचकर संतों को स्नान कराना, रुग्ण संतों की सेवा, गौशाला की सेवा, ठाकुरजी के लिए पुष्पवाटिका की सेवा—जहाँ भी आवश्यकता होती, मंदिर की हर सेवा समर्पित भाव से करके सभी संतों का अगाध आशीर्वाद प्राप्त किया।
संवत १९०० के समैया उत्सव में सद्गुरु गुणातीतानंद स्वामी उन्हें अपने साथ वड़ताल ले गए और आचार्य श्री रघुवीरजी महाराज से उन्हें महाभागवती साधु दीक्षा दिलवाई तथा उनका नाम ‘योगेश्वरदास स्वामी’ रखा।
सद्गुरु गुणातीतानंद स्वामी और रामदास स्वामी आदि संतों की असीम कृपा से योगेश्वरदास स्वामी की श्रीहरि के दिव्य स्वरूप में निरंतर अखंड वृत्ति बनी रहती थी।
संवत १८९४ से संवत १९२३ तक लगातार इक्कीस वर्षों तक वे सद्गुरु गुणातीतानंद स्वामी के प्रमुख शिष्यों में रहकर सत्संग की सेवा करते रहे। योगेश्वरदास स्वामी को वचनामृत और भक्तचिंतामणि ग्रंथों का अत्यंत गहरा अध्ययन था। वे नित्य स्वामी के समक्ष वचनामृत का वाचन किया करते थे, जिसके कारण सद्गुरु गुणातीतानंद स्वामी उन्हें आदर से “वचनामृत के पगी” कहकर संबोधित करते थे।
स्वामी की आज्ञा से उन्होंने संतों का मंडल बनाकर गाँव-गाँव विचरण किया और सत्संग का विपुल विस्तार किया। योगेश्वरदास स्वामी ने ग्रामीण अंचलों में घूम-घूमकर श्रीहरि की अपार महिमा और ऐश्वर्य की कथाएँ सुनाकर सहस्रों मुमुक्षुओं को मोक्ष के मार्ग पर अग्रसर किया।
योगेश्वरदास स्वामी प्रायः जूनागढ़ मंदिर के भंडार की सेवा संभालते थे। संवत १९५८ में पौष कृष्णा अमावस्या के पावन दिन ८२ वर्ष की आयु में जूनागढ़ मंदिर में ही वे श्रीजी महाराज के परमधाम अक्षरधाम को सिधारे।
- सोरठी संतों में से…
🙏
English
Yogeshwardas Swami (Premji Bhagat) and Satsang Seva
On the sacred day of Maha Sud Tij in Samvat 1876, in the village of Keriyachad in the Kharapat region—a sanctified land of elevated souls—a divine soul from past lives named Premjibhai was born to a Patidar farmer named Karshanbhai Radadiya and his devout wife Harbai.
After arranging the wedding of Dada Khachar and returning from Bhattvadar, Shri Hari stayed overnight at Pithvadi village. The next day, on the fourteenth (chaudas), while traveling toward Gadhpur, the divine entourage passed through the village of Dhar-Keralā. At that time, Harbai had also visited her maternal home in Dhar-Keralā. Along with other village women, she stood in the village marketplace to witness the magnificent wedding procession heading to Gadhpur. She had heard rumors from someone that “the glance of Swaminarayan, who is seated upon the bridegroom’s cart, is extraordinarily captivating, and whoever catches His gaze becomes entranced!” Thinking thus, as the cart approached, she immediately covered young Premji, nestled in her arms, with the end of her sari (pallu) the moment she saw Shri Hari.
Shri Hari, the omniscient Knower of all hearts, smiled gently from atop the bullock cart and remarked, “Harbai! Even though you have covered your son with your sari, We have already seen him!”
Thus, blessed from his earliest infancy by the divine, piercing glance of Shri Hari, was that great mukta—Premji Bhagat!
From childhood, he visited the village mandir every morning and evening without fail, singing devotional hymns and chanting God’s holy name.
One day, Bhanabhai Sagar, a Satsangi from the neighboring village of Devrajiya, came to Keriyachad on personal work. In the evening, everyone gathered at the mandir, where Bhanabhai sang an instructive kirtan in Godi Raga: “Koī sāthe nā’ve re Prabhu vinā…!” (No one accompanies the soul except God).
After the assembly, young Premjibhai, who had accompanied his father, approached Bhanabhai and inquired, “We regularly worship Lord Ramchandraji, but how can one attain God face-to-face?” Bhanabhai replied, “In this present era, the manifested Supreme God, Bhagwan Swaminarayan, is personally present in Satsang. I am His follower, and thousands of devotees like me have taken His divine refuge. His magnificent temples are established in Junagadh, Vadtal, Gadhpur, Muli, Ahmedabad, and elsewhere. I too worship Him.”
Upon hearing this, an intense yearning awakened within Premjibhai’s heart to behold that manifested divine form!
Sometime later, a pilgrim group from Keriyachad set out to visit Junagadh and other holy pilgrimage sites. With his father’s permission, Premjibhai joined the pilgrimage. In Junagadh, after visiting the foothills of Mount Girnar, Bhavnath, Narsinh Mehta’s Choro, and Damodar-Revati Kund, they arrived at the Shri Swaminarayan Mandir for darshan.
There, they were blessed with the darshan of Sadguru Gunatitanand Swami. Swami warmly welcomed them, served them sanctified meals, and arranged for their overnight stay. Swami addressed the gathering with profound spiritual discourses, saying: “God has mercifully granted this human birth; if the soul recognizes the manifested form of God, it attains eternal liberation from the relentless cycle of birth and death.” Saying this, Swami recited a chopai composed by Sadguru Muktanand Swami:
“Koī kahe Hari hoy gaye, koī kahe hovan-hār..!
Mukta-prakaṭ kī pahchān bin, bhaṭkat sab sansār..!”
The profound words of this chopai pierced deep into young Premjibhai’s heart. The next morning, he approached Swami with folded hands and sought permission to stay at the mandir to worship God. With Swami’s gracious permission, he remained there. When the pilgrim group returned to Keriyachad, his father Karshanbhai learned of his stay and came to Junagadh to take him back.
Swami welcomed Karshanbhai, fed him, and gently explained, “Premji has stayed back of his own free will to worship God; he does not belong to this material world. Even if you take him back home, he will not stay in worldly life.” Nonetheless, his father persuaded him and brought him home.
Thereafter, Premjibhai left home several more times, traveling to Junagadh, Gadhpur, and Vadtal. In Vadtal, he served Sadguru Gopalanand Swami with profound devotion and earned his blessings. Once again, his father Karshanbhai brought him back home.
This time, his father thought that marriage would settle him into worldly life, so he arranged his marriage. Even after a whole year of married life, Premji Bhagat observed strict celibacy (akhand brahmacharya) even within his private quarters. One day, his wife spoke to her mother-in-law Harbai, “My husband is a saintly ascetic and a true brahmachari; what will you gain by binding him to worldly life? Let him renounce the world and become a sadhu.”
Finally, his parents granted him permission to renounce. Receiving their blessing, Premji Bhagat immediately arrived in Junagadh before Gurudev Gunatitanand Swami and received parshad diksha, becoming Premji Bhagat.
He was initiated as a parshad in Samvat 1894 and served faithfully in that role for five years. He carried out every task at the mandir with utter devotion—drawing water from the well to bathe the sadhus, caring for ailing saints, tending to the goshala, maintaining the flower gardens for the deities, and performing every necessary chore, winning the heartfelt pleasure of all.
In Samvat 1900, during a festival gathering (samaiyo), Sadguru Gunatitanand Swami accompanied him to Vadtal, where Acharya Shri Raghuvirji Maharaj bestowed upon him the mahabhagvati sadhu diksha, naming him Yogeshwardas Swami.
Through the divine grace of Sadguru Gunatitanand Swami, Ramdas Swami, and other eminent sadhus, Yogeshwardas Swami remained perpetually absorbed in the divine form of Shri Hari.
For twenty-one continuous years, from Samvat 1894 to Samvat 1923, he remained one of the foremost disciples of Sadguru Gunatitanand Swami. Yogeshwardas Swami had an exceptionally deep grasp of the Vachanamrut and Bhaktachintamani scriptures. He would regularly recite and explain the Vachanamrut before Swami, which led Sadguru Gunatitanand Swami to affectionately confer upon him the title of “Vachanamrut na Pagi” (the master guide and tracker of the Vachanamrut).
Obeying Swami’s command, he formed a traveling group of sadhus (mandal) and rendered extensive service to Satsang. Yogeshwardas Swami toured numerous villages, discoursing on Shri Hari’s boundless glory and divine supremacy, guiding thousands of spiritual aspirants along the path to ultimate liberation (moksha).
Most of his time was spent managing the storehouse (bhandar) at Junagadh Mandir. In Samvat 1958, on the sacred day of Posh Vad Amavasya, at the age of 82, he departed for Akshardham at the Junagadh Mandir itself.
- From the saints of Sorath…
🙏