સંવત ૧૮૬૫માં જેતલપુર માં શ્રીહરિએ ભવ્યાતિભવ્ય યજ્ઞ કર્યો, દેશોદેશના મુમુક્ષુઓ એ યજ્ઞમા આવ્યા ને શ્રીયજ્ઞનારાયણ ના દર્શન કર્યા.
Gujarati
ડભાણના વિષ્ણુદાસ પટેલ અને ડભાણનો યજ્ઞ
સંવત ૧૮૬૫માં જેતલપુર માં શ્રીહરિએ ભવ્યાતિભવ્ય યજ્ઞ કર્યો, દેશોદેશના મુમુક્ષુઓ એ યજ્ઞમા આવ્યા ને શ્રીયજ્ઞનારાયણ ના દર્શન કર્યા ને સાથે સાક્ષાત પુર્ણપુરુષોતમનારાયણ શ્રીસહજાનંદ સ્વામીના દર્શન કરી પરિપૂર્ણપણું માની ને સહુ સત્સંગી પણ થયા. આ વખતે જેતલપુરમા ડભાણ ગામના ભક્તો પણ ગાડાઓ જોડીને દર્શને આવેલા, એમાના એક શ્રીહરિને વિશે અતિશય સ્નેહ ને અડગ નિશ્ચય વાળા પાટીદાર વિષ્ણુદાસ પટેલ હતા. તેઓ સત્સંગી થયા એ દિવસ થી જ શ્રીહરિના દર્શન કરવા અવારનવાર વખતો વખત પધારતા, પોતે આર્થિક રીતે બહુ સાધારણ હતા. વિષ્ણુદાસ પટેલ ના માતપિતા અને કાકા સત્સંગ ના ભારે દ્વેષી હતા, પરિવાર મા એમના એક વિધવા બેન જ સત્સંગી હતા. પોતાના પરિવારના અસહયોગ વચ્ચે પણ શ્રીહરિને રાજી કરવાની અદમ્ય ઇચ્છાથી એ વખતે એમણે શ્રીહરિને બે હાથ જોડીને પૃારથના કરી કે હે પૃભુ..! અમારા ગામ ડભાણ મા પણ આવો મોટો યજ્ઞ કરો, અમો અમારાથી બનતી તમામ સેવાઓ કરીશુ. શ્રીહરિએ એમના ઉપર અતિ રાજી થઇ ને હા કહીને સહુને આગોતરી તૈયારીઓ કરવા કહ્યું. શ્રીહરિ સહુ સંતો સાથે કચ્છદેશમા વિચરણ કરતા કાળાતળાવ-તેરા થી સદગુરુ મુકતાનંદ સ્વામી અને બૃહ્મમુનિ ને ડભાણ મોકલ્યા. શ્રીહરિએ જાતેજ સંભારી સંભારી ને ડભાણ યજ્ઞમાં આવવા દેશોદેશ સહુ હરિભક્તોને કંકોત્રીઓ લખાવી. કાઠિયાવાડ સોરઠમાંય, મોકલશુ કંકોતરી ત્યાંય..! જન સુરતના ને સંભારી, લખશું જ કંકોતરી સારી..! ઝાલાવાડે તથા ગુજરાતે, તમે કહેજો મુખથી જ જાતે..! લખવુ પડે જો વળી ક્યાંય, તમે મોકલજો લખી ત્યાંય..!
પોતે પણ ભૂજનગરથી હાથરોલી આવ્યા. તે સમયે ઘોડાસરના ગામધણી શ્રીહરિના દર્શન કરવા હાથરોલી આવ્યા અને યજ્ઞમાં પોતાના હથિયારબંધી માણસો મોકલીને લોલંગરબાવા ના મંડળો વિખવાદ ન કરે એ માટે ખડેપગે ઉભા રહ્યા. દરબાર જાલમસીંહે પોતાના દસહજાર તિરકાંમઠાધારી ભીલ અને ક્ષત્રિયોને વામમાર્ગીઓના ડખાને ડામી દેવા યજ્ઞશાળા તેમજ તમામ જગ્યાએ રાખ્યા હતા. માટે થોડાક લઇ શુરવિર, અમ સાથે ચાલો તમે ધિર..! પછી રાજાએ કીધી તૈયારી, સજી સારી રીતે અસવારી..! નૃપની નોબત ગડગડી, દસહજાર કામઠી ચડી..! -હરિલીલામૃત કળશ ૭ વિશ્રામ ૭
સદગુરુ બૃહ્માનંદ સ્વામી એ પણ યજ્ઞ સારુ સીધા સામગ્રી સારુ અણીયાળાવાળા પૂંજાશેઠ ને ખંભાત મોકલ્યા તયા શ્રીહરિએ વણિક શેઠનું રૂપ લઇને વગર પૈસે વખારે થી સીધુ-સામાન, કરીયાણુ, મસાલા, ઘી વગેરે ભરાવી દીધા. પૂંજા શેઠે કહ્યું લયોજી નાણા, અમે માણસ છઇ અજાણ્યા..! સુણી એવું બોલ્યો શાહુકાર, તમે એશું કરો છો ઉચ્ચાર..! તમે સ્વામિનારાયણના છો, માટે જગત વિશે જાણીતા છો..! નાણું લૈયે કે દૈયે ન રાતે, આવજો આપવાને પૃભાતે..! વીતી રાત્ય રવિ ઉગયો જ્યારે, નાણું આપવાને ગયો ત્યારે..! તયા તો તે નવ દીઠી વખાર, દીઠુ મેદાન તો તે ઠાર..! એ સમે સ્વામીતો શ્રીહરિના પૃૌઢ પૃતાપને તુરંત જ જાણી ગયા. સમગૃ યજ્ઞ સુધી ભંડાર મા ગોળ, ઘી, લોટ, મસાલા વગેરે તમામ સીધાઓ શ્રીહરિએ છડી અડાડતા જ અક્ષયપાત્ર ની જેમ ખૂટ્યા જ નહી. શ્રીહરિએ એ સમે આજુ બાજુના ગામના સહુ બૃાહ્મણોની ચોરાશીઓ કરીને સહુને લચપચતા ચુરમાના લાડુ કરીને ખુબ જમાડ્યા અને ખોબો ખોબો રુપીયાની ને સોનામહોરોની દક્ષિણાઓ દીધી. સંવત ૧૮૬૬ મા ડભાણમાં ૧૮ દિવસનો ભવ્ય ઐતિહાસિક વિષ્ણુયાગ યજ્ઞ કર્યો. ગામના ભક્તો વિષ્ણુદાસ પાટીદાર, હરિશરણભાઇ, રૂગનાથભાઇ વગેરેએ ખુબ સેવાઓ કરીને શ્રીહરિને ખૂબ રાજી કર્યા. સૌ સંતો ભક્તોના મહાત્મય ને સમજીને અલભ્ય લાભ લીધો. આ ડભાણ ના યજ્ઞ વખતે મયારામભટ્ટ વગેરે સહુ સોરઠના ભક્તો પહોંચી શક્યા ન હતા ત્યારે એમના સંઘને રસ્તામાં જ શ્રીહરિએ સોનેરી વસ્ત્રો, પાઘ ને ઘરેણા આભૂષણ પહેરીને ઘોડાની ઘૂમરમાં સહુ સખા સાથે દર્શન દઇને પાછા વાળીને સૌ સૌને ઘેર મોકલ્યા. આમ અલૌકિક પરચો પુર્યો હતો.
એક સમે અલબેલડે, કર્યો ડભાણ ગામે જગન..! સર્વ દેશના સત્સંગી, આવી કર્યા દર્શન..! સુંદર મુર્તિ શ્યામની, સજ્યા નખશીખ શણગાર..! શોભા જોઇ મહારાજની, મગન થયા નરનાર..!
- ભકતચિંતામણિ પરચા પૃકરણ - ૧૩૩ વિષ્ણુદાસ પાટીદાર પોતે આર્થિક રીતે બહુ સામાન્ય હોવા છતા ભક્તવત્સલ શ્રીહરિએ એમના શુભમનોરથને પુરો કરવા ડભાણમા સંપૃદાયનો ભવ્યાતિભવ્ય યજ્ઞ કરીને અઢળક રાજીપો વરહાવ્યો.
શ્રીહરિએ ગઢડા મધ્યના ૫૯માં વચનામૃતમાં એમના ભગવાન અને ભગવાનના ભક્તોના હેત વીશે વખાણતા કહ્યું કે જેને પુરવ જન્મ મા ભગવાન કે ભગવાન ના સંતની પૃાપ્તિ થઇ હશે કે સેવા કરી હશે, એને તો આ જન્મે કોઇ કાળે હેત મટે જ નહી ને એના નિશ્ચય મા ડગમગાટ થાય જ નહી..! આવી દ્રઢતા તો નાથભકત ની છે, વિષ્ણુદાસની હતી..!
સદગુરુ નિષ્કુળાનંદ સ્વામી એ પણ ભકતચિતામણી ના પૃકરણ ૧૨૧ મા એમને ચિંતવ્યા છે કે… ધન્ય ધન્ય ડભાણ ના જન, જીયા મહારાજે કર્યા જગન..! અતિભાવે ભર્યા નરનાર, જેના પૃેમતણો નહી પાર..! પટેલ વિષ્ણુદાસ હરિશરણ, રૂગનાથ બે રાયજી ત્રણ..!
- શ્રીભકતચિંતામણિના મુક્તોના ચિંતનમાંથી..!
🙇🏻♂️🙏
Hindi
डभाण के विष्णुदास पटेल और डभाण का महायज्ञ
संवत १८६५ में जेतलपुर में श्रीहरि ने एक भव्य एवं अलौकिक महाविष्णुयाग यज्ञ का आयोजन किया। देश-विदेश के मुमुक्षु उस यज्ञ में पधारे, श्री यज्ञनारायण के दर्शन किए और साथ ही साक्षात् पूर्ण पुरुषोत्तम नारायण श्री सहजानंद स्वामी के दिव्य दर्शन कर स्वयं को कृतार्थ मानकर सभी सत्संगी बने। उस समय जेतलपुर में डभाण गाँव के भक्तगण भी बैलगाड़ियाँ जोड़कर दर्शन करने आए थे। उनमें से एक श्रीहरि के प्रति अनन्य प्रेम और अडिग निश्चय वाले पाटीदार विष्णुदास पटेल थे। जिस दिन से वे सत्संगी बने, उसी दिन से श्रीहरि के दर्शन करने बारंबार आया करते थे, यद्यपि वे आर्थिक रूप से अत्यंत सामान्य थे।
विष्णुदास पटेल के माता-पिता और चाचा सत्संग के घोर विरोधी थे; परिवार में केवल उनकी एक विधवा बहन ही सत्संगी थीं। अपने परिवार के विरोध और असहयोग के बावजूद, श्रीहरि को प्रसन्न करने की अदम्य अभिलाषा से उन्होंने उस समय हाथ जोड़कर श्रीहरि से प्रार्थना की, “हे प्रभु! हमारे गाँव डभाण में भी ऐसा ही भव्य महायज्ञ कीजिए, हम सब अपनी पूरी सामर्थ्य से सेवा करेंगे।” श्रीहरि उन पर अत्यंत प्रसन्न हुए और उनकी विनती स्वीकार करते हुए सभी को अग्रिम तैयारियाँ करने का निर्देश दिया।
श्रीहरि उस समय समस्त संतों के साथ कच्छ देश में विचरण कर रहे थे। वहाँ कालातालाव-तेरा से सद्गुरु मुक्तानंद स्वामी और ब्रह्ममुनि स्वामी को तैयारियाँ करवाने हेतु डभाण भेजा। श्रीहरि ने स्वयं स्मरण कर-करके डभाण यज्ञ में पधारने हेतु देश-विदेश के सभी हरिभक्तों को निमंत्रण-पत्रिकाएँ (कंकू-पत्रिकाएँ) लिखवाईं:
काठियावाड़ सोरठमांय, मोकलशुं कंकोतरी त्यांय..!
जन सुरतना ने संभारी, लिखशुं ज कंकोतरी सारी..!
झालावाड़े तथा गुजराते, तमे कहेजो मुखथी ज जाते..!
लखवु पड़े जो वळी क्यांय, तमे मोकलजो लखी त्यांय..!
श्रीहरि स्वयं भी भुजनगर से हाथरोली पधारे। उस समय घोड़ासर के राजा (दरबार) श्रीहरि के दर्शन हेतु हाथरोली आए और यज्ञ में कोई विघ्न न आए, इसके लिए अपने शस्त्रधारी सैनिकों को तैनात कर दिया ताकि लोलंगर बावा आदि के उपद्रवी गिरोह कोई विवाद न खड़ा कर सकें। दरबार जालमसिंह ने वाममार्गियों के उपद्रव को शांत करने के लिए यज्ञशाला और पूरे परिसर में दस हज़ार धनुष-बाणधारी भील और क्षत्रिय योद्धाओं का कड़ा पहरा लगा दिया:
माटे थोड़ाक लइ शुरवीर, अम साथे चालो तमे धीर..!
पछी राजाए कीधी तैयारी, सजी सारी रीते असवारी..!
नृपनी नोबत गडगडी, दसहजार कामठी चढ़ी..!
- श्रीहरिलीलामृत कलश ७ विश्राम ७
उधर सद्गुरु ब्रह्मानंद स्वामी ने यज्ञ की राशन-सामग्री (सीधा-सामान) लाने के लिए अणियाला के पूंजा शेठ को खंभात भेजा। वहाँ श्रीहरि ने स्वयं एक वणिक सेठ का रूप धारण कर बिना पैसे लिए अपने गोदाम (वखार) से सारा सामान, किराना, मसाले, घी आदि छकड़ों में भरवा दिया।
पूंजा शेठ ने कहा, “सेठजी! यह धन (रुपये) ले लीजिए, हम तो अनजान परदेशी हैं!”
यह सुनकर साहूकार बने श्रीहरि ने कहा, “आप यह क्या कह रहे हैं! आप स्वामीनारायण के भक्त हैं, पूरा जगत आपको जानता है! हम रात में धन का लेन-देन नहीं करते, प्रातःकाल आकर दे दीजिएगा।”
रात बीतने पर जब सूर्योदय हुआ और पूंजा शेठ धन चुकाने पहुँचे, तो वहाँ न कोई गोदाम था और न कोई सेठ, केवल खुला मैदान दिखाई दिया!
पूंजा शेठे कह्युं लयोजी नाणा, अमे माणस छइ अजाण्या..!
सुणी एवूं बोल्यो शाहूकार, तमे एशुं करो छो उच्चार..!
तमे स्वामिनारायणना छो, माटे जगत विशे जाणीता छो..!
नाणुं लैये के दैये न राते, आवजो आपवाने प्रभाते..!
वीती रात्य रवि उगयो ज्यारे, नाणुं आपवाने गयो त्यारे..!
तया तो ते नव दीठी वखार, दीठु मैदान तो ते ठार..!
उस समय ब्रह्मानंद स्वामी और पूंजा शेठ श्रीहरि के प्रौढ़ प्रताप और अलौकिक लीला को तुरंत समझ गए। पूरे यज्ञ के दौरान भंडार में गुड़, घी, आटा, मसाले आदि समस्त सामग्रियों पर जैसे ही श्रीहरि अपनी छड़ी स्पर्श करते, वे अक्षयपात्र की भाँति कभी समाप्त ही नहीं होते थे!
श्रीहरि ने उस समय आसपास के सभी गाँवों के समस्त ब्राह्मणों की चौरासी (ब्रह्मभोज) आयोजित की और सभी को चूरमे के स्वादिष्ट एवं तृप्तिकारक लड्डू जिमाए तथा अंजलि भर-भरकर रुपये और स्वर्णमुद्राओं की दक्षिणा प्रदान की।
संवत १८६६ में डभाण में १८ दिनों तक चलने वाला ऐतिहासिक और भव्य विष्णुयाग यज्ञ संपन्न हुआ। डभाण के भक्त विष्णुदास पाटीदार, हरिशरणभाई, रूगनाथभाई आदि ने तन-मन-धन से अभूतपूर्व सेवा करके श्रीहरि को अत्यंत प्रसन्न किया। समस्त संतों और भक्तों के दिव्य माहात्म्य को समझकर सबने यह अलभ्य लाभ उठाया।
इस डभाण यज्ञ के अवसर पर जब मयाराम भट्ट आदि सोरठ के भक्त समय पर नहीं पहुँच सके, तो उनके संघ को मार्ग में ही श्रीहरि ने सुनहरे वस्त्र, पाग और दिव्य आभूषण धारण कर, घोड़े को नृत्य कराते हुए अपने सखा-संतों सहित साक्षात् दर्शन दिए और उन्हें प्रेमपूर्वक समझाकर पुनः उनके घर विदा किया। इस प्रकार श्रीहरि ने अलौकिक परचा (चमत्कार) दिया।
एक समे अलबेलडे, कर्यो डभाण गामे जगन..!
सर्व देशना सत्संगी, आवी कर्या दर्शन..!
सुंदर मूर्ति श्यामनी, सज्या नखशीख शणगार..!
शोभा जोइ महाराजनी, मगन थया नरनार..!
- भक्तचिंतामणि परचा प्रकरण - १३३
विष्णुदास पाटीदार यद्यपि स्वयं आर्थिक रूप से अत्यंत साधारण थे, फिर भी भक्तवत्सल श्रीहरि ने अपने अनन्य भक्त के शुभ संकल्प को पूर्ण करने हेतु डभाण में संप्रदाय का अति भव्य महायज्ञ रचाकर उन पर अपार कृपा बरसाई।
श्रीहरि ने वचनामृत गढडा मध्य ५९ में भगवान और भगवान के भक्तों के प्रति उनके अनन्य प्रेम की भूरि-भूरि प्रशंसा करते हुए फरमाया है कि जिसने पूर्व जन्म में भगवान अथवा भगवान के संत की प्राप्ति की हो या उनकी सेवा की हो, उसका प्रेम इस जन्म में कभी क्षीण नहीं होता और उसके निश्चय में कभी कोई डगमगाहट नहीं आती! ऐसी अटल दृढ़ता तो नाथभक्त की है और डभाण के विष्णुदास की थी!
सद्गुरु निष्कुलानंद स्वामी ने भी भक्तचिंतामणि के प्रकरण १२१ में उनका स्मरण करते हुए लिखा है:
धन्य धन्य डभाण ना जन, जीया महाराजे कर्या जगन..!
अतिभावे भर्या नरनार, जेना प्रेमतणो नही पार..!
पटेल विष्णुदास हरिशरण, रूगनाथ बे रायजी त्रण..!
- श्री भक्तचिंतामणि में से मुक्तों का स्मरण…
🙏
English
Vishnudas Patel of Dabhan and the Grand Dabhan Yagna
In Samvat 1865, Shri Hari orchestrated a magnificent and grand Mahavishnuyag Yagna in Jetalpur. Spiritual seekers from far and wide gathered for the sacred yagna, had divine darshan of Shri Yagnanarayan, and upon having the direct darshan of Supreme Parabrahma Bhagwan Shri Sahjanand Swami, recognized His all-transcendent divinity and embraced Satsang. During this divine festival, devotees from the village of Dabhan also arrived in bullock carts to have darshan. Among them was Vishnudas Patel, a Patidar devotee blessed with profound love and unshakeable conviction (nishchay) in Shri Hari. From the very day he accepted Satsang, he traveled regularly to have Shri Hari’s darshan, even though he was of very modest financial means.
Vishnudas Patel’s parents and uncle were intensely antagonistic toward Satsang; in his entire household, only his widowed sister was a devotee. Despite facing utter non-cooperation and adversity from his family, his earnest desire to please Shri Hari led him to fold his hands in humble prayer before the Lord: “O Prabhu! Kindly perform such a grand yagna in our village of Dabhan as well! We shall offer every service within our capacity.” Pleased with his genuine devotion, Shri Hari graciously accepted his prayer and instructed everyone to make advance preparations.
At that time, Shri Hari was traveling with His saints in the Kutch region. From Kalatalav-Tera, He dispatched Sadguru Muktanand Swami and Brahmamuni Swami to Dabhan to oversee the preparations. Shri Hari personally remembered devotees from every region and had invitation letters (kankotris) written and sent across the land:
“Kāṭhiyāvāḍ Soraṭhmā̃y, mokalshu kankotrī tyā̃y..!
Jan Suratnā ne sambhārī, lakhshu ja kankotrī sārī..!
Jhālāwāḍe tathā Gujarāte, tame kahejo mukhthī ja jāte..!
Lakhavu paḍe jo vaḷī kyā̃y, tame mokaljo lakhī tyā̃y..!”
Shri Hari Himself journeyed from Bhujnagar to Hathroli. At that time, the ruler (Darbar) of Ghodasar came to Hathroli for Shri Hari’s darshan. To ensure that conflicting bava groups like the Lolangar sects would not create any disruption, he stationed his armed guards and stood vigilant in service. Darbar Jalamsinh placed ten thousand Bhil and Kshatriya archers around the yagnashala and throughout the grounds to quell any troublemakers:
“Māṭe thoḍāk laī shūrvīr, ama sāthe cālo tame dhīr..!
Pachhī rājāe kīdhī taiyārī, sajī sārī rīte asvārī..!
Nṛpnī nobat gaḍgaḍī, das-hajār kāmaṭhī chaḍī..!”
- Shri Harililamrut, Kalash 7, Vishram 7
Meanwhile, Sadguru Brahmanand Swami sent Punja Sheth of Aniyala to Khambhat to procure provisions and grain supplies for the yagna. There, Shri Hari Himself assumed the form of a wealthy merchant and freely loaded all the carts from his warehouse with grains, groceries, spices, ghee, and other necessities without charging a single penny.
Punja Sheth said, “O Sheth! Please accept the payment; we are strangers here.”
Hearing this, the merchant (Shri Hari) replied, “What are you saying? You belong to Bhagwan Swaminarayan, so the entire world knows and respects you! We neither accept nor disburse money at night; come back tomorrow morning to pay.”
When night passed and the sun arose, Punja Sheth returned to pay the money, but neither the warehouse nor the merchant was there—only an empty open field remained!
“Pūnjā Sheṭhe kahyu layojī nāṇā, ame māṇas chhaī ajāṇyā..!
Suṇī evu bolyo shāhukār, tame eshu karo chho ucchār..!
Tame Swāmīnārāyaṇnā chho, māṭe jagat vishe jāṇītā chho..!
Nāṇu laīye ke daīye na rāte, āvjo āpavāne prabhāte..!
Vītī rātya ravi ugyo jyāre, nāṇu āpavāne gayo tyāre..!
Tyā to te nav dīṭhī vakhār, dīṭhu maidān to te ṭhār..!”
At that moment, Brahmanand Swami and Punja Sheth instantly realized Shri Hari’s immense divine prowess and grace. Throughout the entire yagna, whenever Shri Hari touched the storehouses containing jaggery, ghee, flour, and spices with His walking stick, they became like the divine Akshaya Patra, overflowing and never depleting! Shri Hari arranged grand feasts (chorasi) for all the Brahmins of the surrounding villages, serving them rich, delightful churma laddoos and gifting everyone generous handfuls of rupees and gold coins in dakshina.
In Samvat 1866, the historic and majestic 18-day Vishnuyag Yagna was celebrated in Dabhan. Local devotees including Vishnudas Patidar, Harisharanbhai, and Rugnathbhai served tirelessly with deep devotion and earned the boundless pleasure of Shri Hari. All the saints and devotees recognized the supreme divine glory and attained invaluable spiritual merit.
During this Dabhan Yagna, when Mayaram Bhatt and the devotees of the Sorath region could not arrive in time, Shri Hari personally appeared before their pilgrim group on the path—adorned in magnificent golden garments, an ornate pagh, and radiant ornaments, galloping His horse amidst His divine companions—and granted them divine darshan before sending them peacefully back to their homes. In this way, He bestowed an extraordinary divine miracle (parcho).
“Ek same alabelaḍe, karyo Dabhāṇ gāme jagan..!
Sarva deshnā satsangī, āvī karyā darshan..!
Sundar mūrti Shyāmnī, sajyā nakhshīkh shaṇgār..!
Shobhā joī Mahārājnī, magan thayā narnār..!”
- Bhaktachintamani, Parcha Prakaran 133
Even though Vishnudas Patidar was a man of modest means, Bhaktavatsal Shri Hari fulfilled the pure spiritual desire of His devoted soul by organizing the fellowship’s grandest historical yagna in Dabhan and showering Him with boundless divine grace.
In Vachanamrut Gadhada Middle 59, Shri Hari praised the deep love of such devotees toward Bhagwan and His holy fellowship, declaring that one who has attained Bhagwan or His holy saint in a previous birth and rendered service to them will never lose their love in this life, nor will their faith ever waver! Such firm conviction belonged to Nath Bhakta and to Vishnudas of Dabhan!
Sadguru Nishkulanand Swami has also commemorated these liberated souls in Prakaran 121 of Bhaktachintamani:
“Dhanya dhanya Dabhāṇ nā jan, jīyā Mahārāje karyā jagan..!
Atibhāve bharyā narnār, jenā prem-taṇo nahī pār..!
Paṭel Vishṇudās Harisharaṇ, Rugnāth be Rāyajī traṇ..!”
- From the remembrance of the liberated souls in Shri Bhaktachintamani…
🙏