ભાલ પૃદેશમાં ધંધુકા પાસે રોજકા કરીને સત્સંગમા જાણીતુ ગામ આવેલું છે. આ ગામમાં શ્રીહરિના પરમએકાતિંક મુકતરાજ ક્ષત્રિય કાકાભાઇ રહેતા હતા.
Gujarati
રોજકાના કાકાભાઇ અને શ્રીજી મહારાજ (અક્ષરધામ ગમન)
ભાલ પૃદેશમાં ધંધુકા પાસે રોજકા કરીને સત્સંગમા જાણીતુ ગામ આવેલું છે. આ ગામમાં શ્રીહરિના પરમએકાતિંક મુકતરાજ ક્ષત્રિય કાકાભાઇ રહેતા હતા. પોતે વ્યવહારે ઘણા સુખીસંપન્ન હતા. કાકાભાઇ અવારનવાર ગઢપુર પધારીને શ્રીહરિ અને સંતોના દર્શન કરીને ભાવે કરીને રસોઇઓ જમાડીને ધન્ય થતા. શ્રીહરિના સ્વરુપમા તેમને અચળ નિષ્ઠા હતી. રોજકા મા રહે કાકાભાઇ, તેની ભકિત ભલી વખણાઇ..!
ગઢડા પૃથમના ૭૦ અને ૭૨માં વચનામૃતમા કાકાભાઇએ મુમુક્ષુઓને મોક્ષદાયી એવા સરસ પૃશ્ન પુછેલા છે. પોતાની વૃદ્ધાવસ્થાના સમયે કાકાભાઇ તો અહર્નિશ શ્રીહરિને સંભારતા હતા, આ બાજુ ગઢપુરમાં શ્રીહરિ પણ ષડંગી સંપ્રદાયને પૃવર્તાવીને પોતાની લીલા સંકેલીને અક્ષરધામ પરત જવા સારુ તૈયાર થયા હતા. સંવત ૧૮૮૬ના ચૈત્ર મહીનામાં એકદિવસ કાકાભાઇએ એમના પત્નિને કહ્યું કે હવે આ હાડ-ચામના દેહનો ભરોસો નથી, મને શ્રીહરિના દર્શન કરવાની ઘણી ઇચ્છા છે, તો મારે શ્રીજીમહારાજ સારુ આભૂષણને એક સારી ઘોડી મોકલીને એમને મને દર્શન દેવા પધારો એવો પત્ર લખવો છે. એટલે એમના પત્નીએ તો શ્રીહરિ નામ સાંભળતા જ હોંશે હોંશે પોતાના ઘરેણાંની પોટલી ને રુપાંની એક તાંહળી બાંધી દીધી અને પોતાના દરબારમાંથી એક ઘોડી ને સાજ મેલાવી તૈયાર કરીને ગામના હરિભક્ત રૂગનાથભાઇ પટેલને ગઢપુર જવા સારુ કાકાભાઇ પાસે બોલાવી લાવ્યા ને બધી વ્યવસ્થા કરી. કાકાભાઇ એ પોતે પોતાના હાથે પૃેમ કરીને શ્રીહરિને પત્ર લખ્યો કે હે પૃભુ..! મારો અંતકાળ નજીક હોય, તમે મને દર્શન દેવા પધારો, જો તમે આવી શકો એમ ન હોવ તો મને અંતકાળે તેડવા તો જરુર આવજો જ..! વય વૃદ્ધે માંદા થયા તેહ, જાણ્યું જે હવે નહી રહે દેહ..! પુણ્ય કરવાનુ ચિત્ત વિચારી, એક સારી ઘોડી શણગારી..! માંડ્યો સામાન તે પર સારો, લેવા જોગય પૃવાસ મા ધાર્યો..! ભરી ખડિયામાં વસ્તુ અનેક, તેમાં રુંપાની તાંસળી એક..! ઘોડી લાવી મોકલ્યો એક દાસ, ભેટ કરવા મહાપૃભુ પાસ..! તેની સાથે લખ્યો એક પત્ર, પૃભુ દર્શન દ્યો આવી અત્ર..! નહી આવી શકાય જો હાલ, આવજો તેડવા અંતકાળ..!
એમના ગામ રોજકાથી રૂગનાથભાઇ પટેલ ઘરેણા ને ઘોડી સાથે અરજ કરતો પત્ર લઇને ગઢપુર આવ્યા ને શ્રીહરિને હાથોહાથ આપ્યો. એ વખતે શ્રીહરિએ મંદવાડ ગૃહણ કરેલો અને ક્યાંય વિચરણ મા જતા આવતા નહી, પરંતુ પોતાના અતિ વહાલા દાસનો પત્ર મળતાજ સફાળા બેઠા જ થઇ ગયા. કાકાભાઇનો પૃેમભર્યો પત્ર વાંચતા જ સઘળી ઉદાસી જતી રહી અને શ્રીહરિ સહુનેે બોલ્યા કે સંતો-ભકતો..! હાલો સહુ સંઘ મા ગામ રોજકે કાકાભાઇને દરશન આપવા જઇએ..! મનમાં એમ પણ વિચાર કર્યો કે જો સહુ સાથે રોજકા જઇશુ તો દરબારગઢમા સહુને પણ ઉદાસી ટળશે, એમ વીચારી સહુ સાથે તત્કાળ ચાલ્યા. ઘોડી ભૂધરને ભેટ ધરી, કૃપાનાથે અંગીકાર કરી..! પત્ર વંચાવતા જાણ્યું એમ, ઘણો છે કાકાભાઇનો પૃેમ..! તે માટે જો રોજકા જવાય, આશા એહની પૂરણ થાય..! થોડા સંત પાળા લઇ સાથ, ગયા રોજકે નટવરનાથ..! હરખ્યું આખુ ગઢપુર ગામ, જાણ્યું સાજા થયા ઘનશ્યામ..!
કુરુક્ષેત્રના રણમેદાન મા જેમ દાદા ભીષ્મનું પૃણ રાખવા ભગવાન શ્રી કૃષ્ણએ પોતાનું પૃણ તોડયુ ને સુદર્શન ઉઠાવ્યુ એમ ગઢપુરથી શ્રીહરિ માંદા હોવાથી પોતે વડતાલ સમૈયે ન ગયા પણ ભકતવત્સલ શ્રીહરિ પોતાના ભકત એવા કાકાભાઇને પોતે સામા ચાલી ને ગામ રોજકે દરશન દેવા ગયા. કાકાભાઇ તણો પૃેમ ભાળી, ગયા રોજકે સારંગપાણી..! સમૈયે ન ગયા વડતાલ, ગયા રોજકે તોય તે કાળ..! આ બાજુ કાકાભાઇ તો ખાટલે સુતા સુતા એકધારું શ્રીહરિનું સ્મરણ કરતા હતા, એ સમયે શ્રીહરિ સહુ સંતો-ભક્તોનો વિશાળ સંઘ લઇને ગઢપુરથી રોજકા પધાર્યા. સહુના દર્શન પામીને કાકાભાઇ તો રાજી રાજી થઇ ગયા. સહુ ને ઉચિત ઉતારા કરાવ્યા, શ્રીહરિનુ ભાવથી પૂજન કરાવીને એ મનોહર મૂરતને અંતરમા ઉતારી લીધી. એ સમયે શ્રીહરિ એમના ઘરે બે દિવસ રોકાયા. જતા વખતે શ્રીહરિને પૃારથના કરતા કાકાભાઇ બે હાથ જોડીને બોલ્યા કે હે કૃપાનાથ..! હવે આ હાડ-માંસ તણો દેહ તો હવે મને નરક ના કૂંડ સમો ભાસે છે, મને કૃપા કરીને તમારા અક્ષરધામમાં તેડી જાઓ..! શ્રીહરિએ કાકાભાઇ ને માથે હાથ મુકયો ને બોલ્યા કે કાય અકળાશો નહી, અમે તમો ને થોડા દિવસમાં અમારા ધામમાં તેડી જાશું. એમ કહીને શ્રીહરિ પરત ગઢપુર ચાલવા તૈયાર થયા ત્યારે કાકાભાઇએ એમના પત્નિના રુંપા ના કડલાં પડ્યા હતા એ મંગાવી ને હાથો હાથ શ્રીહરિને અર્પણ કરીને બોલ્યા કે હે પૃભુ..! આની કડલાંની સર્વ સંતોને રસોઇ દેજયો. રહ્યા બે દિન તયાં મહારાજ, સુખદેવા સ્વભકતને કાજ..! કાકોભાઇ કહે અહો શ્યામ, મને પહોંચાડો અક્ષરધામ..! હાડ માંસ તણો દેહ એહ, કૂંડ નરક સમો લાગે તેહ..! કહે શ્રીજી નહી અકળાશો, થોડા દિવસ મા ધામમાં જાશો..! કાકાભાઇની પત્નિના કલ્લાં, રુપાનાતે પડ્યા હતા ભલા..! આપ્યા શ્રીજી ને અવસર જોઇ, કહ્યું સંત ને દેજયો રસોઇ..! ધન્ય ધન્ય તે ભક્ત ના ભાગ્ય, જેના પર પૃભુનો એવો રાગ..! પછી થોડા દિવસ ગયા જ્યારે, કાકાભાઇએ તજ્યું તન ત્યારે..!
થોડેદિવસ પછી શ્રીહરિ સંતો સાથે પધારી ને કાકાભાઇને પોતાના અક્ષરધામમા તેડી ગયા, અંતકાળે દિવ્યદેહે વિમાન મા બેસીને પોતે ધામમાં ગયા એવું એમના પાડોશી અને ગામજનોએ પણ ભાળ્યું અને શ્રીહરિનો સહુ ને નિશ્ચય થયો ને સહુ સત્સંગી થયા. આમ, શ્રીહરિ પોતાની જીવનલીલા સંકેલતા પહેલા પોતાના પૃેમીભકતને ઘેર બે દિવસ રોકાયા ને અંતકાળે એમને તેડવા પણ પધાર્યા.
- શ્રીહરિચરિત્રચિંતામણીમાંથી….
🙇🏻♂️🙏
Hindi
रोजका के काकाभाई और श्रीजी महाराज (अक्षरधाम गमन)
भाल प्रदेश में धंधुका के समीप ‘रोजका’ नामक सत्संग का एक सुप्रसिद्ध गाँव स्थित है। इस गाँव में श्रीहरि के परम एकांतिक मुक्तराज क्षत्रिय काकाभाई निवास करते थे। सांसारिक दृष्टि से वे अत्यंत संपन्न एवं सुखी थे। काकाभाई प्रायः गढ़पुर पधारकर श्रीहरि एवं संतों के दर्शन करते और अत्यंत प्रेमभाव से संतों को रसोई जिमाकर स्वयं को धन्य अनुभव करते थे। श्रीहरि के दिव्य स्वरूप में उनकी अनन्य एवं अडिग निष्ठा थी।
“रोजका मा रहे काकाभाई, तेनी भक्ति भली वखाणाई..!”
वचनामृत गढ़डा प्रथम ७० और ७२ में काकाभाई ने मुमुक्षुओं के मोक्ष के लिए अत्यंत सुंदर और गंभीर प्रश्न पूछे हैं।
अपनी वृद्धावस्था के समय काकाभाई अहोरात्र श्रीहरि का ही स्मरण करते रहते थे। उधर गढ़पुर में श्रीहरि भी षडंगी संप्रदाय की सुदृढ़ स्थापना करके अपनी इहलीला संवरण कर अक्षरधाम पधारने की तैयारी कर रहे थे।
संवत् १८८६ के चैत्र मास में एक दिन काकाभाई ने अपनी धर्मपत्नी से कहा, “अब इस हाड़-मांस के नश्वर देह का कोई भरोसा नहीं रहा। मुझे श्रीहरि के दर्शन करने की तीव्र अभिलाषा है। अतः मैं श्रीजी महाराज के चरणों में आभूषण और एक उत्तम घोड़ी भेंट स्वरूप भेजकर पत्र लिखना चाहता हूँ कि वे कृपा कर मुझे दर्शन देने पधारें।” उनकी पत्नी ने जैसे ही श्रीहरि का पावन नाम सुना, उन्होंने तुरंत अपने गहनों की पोटली और एक चाँदी की थाली (तांसली) बाँध दी तथा अपने अस्तबल से एक सुंदर घोड़ी पर जीन कसवाकर तैयार कर दी। उन्होंने गाँव के हरिभक्त रूगनाथभाई पटेल को बुलाकर गढ़पुर जाने की समस्त व्यवस्था कर दी।
काकाभाई ने अपने करकमलों से अत्यंत प्रेमपूर्वक श्रीहरि को पत्र लिखा:
“हे कृपानिधान प्रभु! मेरा अंतकाल समीप है, अतः आप मुझे दर्शन देने पधारें। यदि किसी कारणवश आप अभी न पधार सकें, तो मेरे अंतकाल में मुझे अपने धाम ले जाने के लिए अवश्य पधारिएगा!”
वय वृद्धे मांदा थया तेह, जाण्युं जे हवे नही रहे देह..!
पुण्य करवानुं चित्त विचारी, एक सारी घोडी शणगारी..!
मांड्यो सामान ते पर सारो, लेवा जोगय प्रवास मा धार्यो..!
भरी खडियामां वस्तु अनेक, तेमां रुंपानी तांसळी एक..!
घोडी लावी मोकल्यो एक दास, भेंट करवा महाप्रभु पास..!
तेनी साथे लिख्यो एक पत्र, प्रभु दर्शन द्यो आवी अत्र..!
नही आवी शकाय जो हाल, आवजो तेडवा अंतकाळ..!
रोजका से रूगनाथभाई पटेल आभूषण, घोड़ी और वह प्रार्थना-पत्र लेकर गढ़पुर पहुँचे और श्रीहरि के करकमलों में सौंपा। उस समय श्रीहरि ने अस्वस्थता (मन्दवाड़) की लीला धारण की हुई थी और वे कहीं भी विचरण में नहीं जा रहे थे। किंतु अपने अत्यंत प्रिय अनन्य भक्त का पत्र पाते ही वे सहसा उठकर बैठ गए! काकाभाई का प्रेमभरा पत्र पढ़ते ही श्रीहरि की सारी अस्वस्थता और उदासी विलीन हो गई। श्रीहरि ने तुरंत सभी से कहा, “हे संतों और भक्तों! चलिए, हम सब एक साथ रोजका गाँव चलकर काकाभाई को दर्शन देने चलते हैं!”
महाराज ने यह भी विचार किया कि सभी के साथ रोजका जाने से दरबारगढ़ में छाया उदासी का वातावरण भी दूर हो जाएगा। ऐसा विचार कर वे तत्काल सभी के साथ प्रस्थान कर गए।
घोडी भूधरने भेंट धरी, कृपानाथे अंगीकार करी..!
पत्र वंचावता जाण्युं एम, घणो छे काकाभाईनो प्रेम..!
ते माटे जो रोजका जवाय, आशा एहनी पूरण थाय..!
थोडा संत पाळा लई साथ, गया रोजके नटवरनाथ..!
हरख्युं आखुं गढपुर गाम, जाण्युं साजा थया घनश्याम..!
जिस प्रकार कुरुक्षेत्र के युद्धक्षेत्र में पितामह भीष्म की प्रतिज्ञा की रक्षा के लिए भगवान श्रीकृष्ण ने अपनी प्रतिज्ञा तोड़कर सुदर्शन चक्र उठा लिया था; ठीक उसी प्रकार, गढ़पुर में अस्वस्थ होने के कारण श्रीहरि वड़ताल के बड़े उत्सव में नहीं पधारे थे, किंतु भक्तवत्सल श्रीहरि अपने अनन्य भक्त काकाभाई का प्रेम देखकर स्वयं चलकर रोजका दर्शन देने पधारे!
काकाभाई तणो प्रेम भाळी, गया रोजके सारंगपाणी..!
समैये न गया वडताल, गया रोजके तोय ते काळ..!
उधर रोजका में काकाभाई अपनी खाट पर लेटे-लेटे निरंतर श्रीहरि का ही ध्यान कर रहे थे। उसी समय श्रीहरि संतों-हरिभक्तों के विशाल संघ के साथ गढ़पुर से रोजका पधारे। श्रीहरि और संतों के दर्शन पाकर काकाभाई परमानंद में निमग्न हो गए। उन्होंने सभी के लिए उत्तम आवास की व्यवस्था की, श्रीहरि का भावपूर्वक पूजन-अर्चन किया और उनकी मनभावन मूर्ति को अपने हृदय में उतार लिया।
श्रीहरि काकाभाई के घर दो दिन तक विराजे। प्रस्थान के समय काकाभाई ने हाथ जोड़कर दीनभाव से प्रार्थना की, “हे कृपानाथ! अब यह हाड़-मांस का नश्वर शरीर मुझे नरक के कुंड के समान प्रतीत होता है। मुझ पर दया करके मुझे अपने अक्षरधाम में ले चलिए!”
श्रीहरि ने अत्यंत वात्सल्य से काकाभाई के सिर पर हाथ रखा और बोले, “तनिक भी व्याकुल मत होइए, हम कुछ ही दिनों में आपको अपने परम धाम में ले जाएँगे।”
जब श्रीहरि वापस गढ़पुर पधारने लगे, तब काकाभाई ने अपनी पत्नी के चाँदी के कड़े मँगवाए और श्रीहरि के चरणों में समर्पित करते हुए विनती की, “हे प्रभु! इन आभूषणों से समस्त संतों को सुंदर रसोई जिमाइएगा।”
रह्या बे दिन त्यां महाराज, सुखदेवा स्वभक्तने काज..!
काकोभाई कहे अहो श्याम, मने पहोंचाडो अक्षरधाम..!
हाड मांस तणो देह एह, कुंड नरक समो लागे तेह..!
कहे श्रीजी नही अकळाशो, थोडा दिवस मा धाममां जाशो..!
काकाभाईनी पत्निना कल्लाં, रुपानाते पड्या हता भला..!
आप्या श्रीजी ने अवसर जोई, कह्युं संत ने देज्यो रसोई..!
धन्य धन्य ते भक्त ना भाग्य, जेना पर प्रभुनो एवो राग..!
पछी थोडा दिवस गया ज्यारे, काकाभाईए तज्युं तन त्यारे..!
इसके कुछ ही दिनों पश्चात श्रीहरि अपने दिव्य पार्षदों और संतों के साथ पधारे और काकाभाई को अपने परम अक्षरधाम ले गए। अंतिम समय में उन्हें दिव्य देह धारण कर विमान में बैठकर अक्षरधाम जाते हुए उनके पड़ोसियों और ग्रामीणों ने भी प्रत्यक्ष देखा! इस अलौकिक चमत्कार को देखकर सभी को श्रीहरि के परात्पर स्वरूप का पूर्ण निश्चय हो गया और पूरा गाँव सत्संगी बन गया।
इस प्रकार, श्रीहरि ने अपनी इहलीला समेटने से पूर्व अपने अनन्य प्रेमी भक्त के घर दो दिन विश्राम किया और अंत समय में स्वयं पधारकर उन्हें अपने दिव्य अक्षरधाम में ले गए।
- श्रीहरिचरित्र चिंतामणि में से…
🙏
English
Kakabhai of Rojka and Shriji Maharaj (Ascension to Akshardham)
In the Bhal region near Dhandhuka lies the renowned holy village of Rojka. In this village lived the noble Kshatriya devotee Kakabhai, an exalted, foremost Ekantik mukta of Shri Hari. Worldly-wise, he was blessed with great prosperity and affluence. Kakabhai frequently journeyed to Gadhpur to attain the holy darshan of Shri Hari and the paramhansas, experiencing profound spiritual bliss by hosting sanctified meals (rasoi) for them. He possessed unflinching and resolute faith (achal nishchay) in the divine manifestation of Shri Hari.
“Rojkā mā rahe Kākābhāī, tenī bhakti bhalī vakhānāī..!”
In Vachanamrut Gadhada First 70 and 72, Kakabhai asked profound, salvation-bestowing questions for the ultimate spiritual benefit of all spiritual seekers (mumukshus).
In the twilight of his life, Kakabhai meditated continuously upon Shri Hari day and night. Meanwhile, in Gadhpur, Shriji Maharaj, having firmly established the six-limbed (Shadangi) Satsang fellowship and preparing to conclude His earthly manifestations, was readying to return to His supreme abode, Akshardham.
In the month of Chaitra, Samvat 1886, Kakabhai said to his devout wife, “This mortal frame of flesh and bone is no longer dependable. I harbor an intense yearning to behold Shri Hari once more. Therefore, I wish to dispatch fine ornaments and an exquisite mare as an offering to Shriji Maharaj, along with an earnest letter praying for Him to grant me His divine darshan.”
The moment she heard Shri Hari’s sacred name, his wife joyfully prepared a bundle of her precious ornaments and a gleaming silver platter, had a fine mare saddled from their stables, and summoned the village devotee Rugnathbhai Patel, arranging everything for his journey to Gadhpur.
Kakabhai penned a heartfelt letter to Shri Hari with his own hands:
“O Merciful Lord! My final moments are drawing near. Please grace me with Your divine darshan. If, for any reason, You are unable to visit now, please promise to come without fail at the time of my departure to take me to Your eternal abode!”
Vay vruddhe māndā thayā teh, jānyu je have nahī rahe deh..!
Punya karvānu chitt vichārī, ek sārī ghodī shanangārī..!
Māndyo sāmān te par sāro, levā jogay pravās mā dhāryo..!
Bharī khadiyāmā vastu anek, temā rūpānī tānsḷī ek..!
Ghodī lāvī mokalyo ek dās, bhet karvā Mahāprabhu pās..!
Tenī sāthe lakhyo ek patra, Prabhu darshan dyo āvī atra..!
Nahī āvī shakāya jo hāl, āvjo tedvā antakāḷ..!
Rugnathbhai Patel arrived in Gadhpur from Rojka bearing the ornaments, the mare, and the earnest letter, placing them directly into the holy hands of Shri Hari. At that time, Shri Hari had assumed the divine pastime of physical illness (mandwad) and was not traveling anywhere. Yet, the moment He received the letter from His beloved devotee, He sat up with sudden vigor! Reading Kakabhai’s loving words, all semblance of weariness vanished, and Shri Hari joyfully declared to everyone, “Come, holy sadhus and devotees! Let us all travel together to Rojka to bless Kakabhai with our darshan!”
Maharaj also realized that visiting Rojka with the congregation would uplift the spirits of the devotees in Darbargadh and dispel their lingering gloom. With that loving intent, He departed immediately with the entire assembly.
Ghodī bhūdharne bhet dharī, Krupānāthe angīkār karī..!
Patra vanchāvtā jānyu em, ghano chhe Kākābhāīno prem..!
Te māte jo Rojkā javāya, āshā ehnī pūran thāya..!
Thodā sant pāḷā laī sāth, gayā Rojke Natvarnāth..!
Harakhyu ākhu Gadhpur gām, jānyu sājā thayā Ghanshyām..!
Just as Bhagwan Shri Krishna broke His own vow on the battlefield of Kurukshetra to uphold the solemn vow of Bhishma Pitamah, similarly, though Shri Hari had remained in Gadhpur due to illness and had declined to attend the major festival at Vadtal, the lover of devotees (Bhakta-vatsal) walked in person to the village of Rojka purely out of love for His devotee Kakabhai!
Kākābhāī tano prem bhāḷī, gayā Rojke Sārangpānī..!
Samaiye na gayā Vadtāl, gayā Rojke toya te kāḷ..!
Meanwhile, in Rojka, Kakabhai lay upon his cot, continuously meditating upon Shri Hari. Just then, Shri Hari arrived in Rojka from Gadhpur accompanied by a grand gathering of sadhus and devotees. Beholding Shri Hari and the holy fellowship, Kakabhai was immersed in sheer ecstasy. He arranged gracious accommodations for all, performed devout worship (pujan) of Shri Hari, and permanently enshrined the enchanting divine murti in his heart.
Shri Hari graced his home with His presence for two blissful days. As the time came for departure, Kakabhai folded his hands and prayed with deep humility, “O Lord of Mercy! This mortal body of bones and flesh now appears to me like a pit of hell. Gratefully bestow Your grace upon me and take me to Your eternal Akshardham!”
Placing His divine hand affectionately on Kakabhai’s head, Shri Hari comforted him, “Do not be anxious in the least; within a few days, We shall personally come to take you to Our divine abode.”
As Shri Hari prepared to return to Gadhpur, Kakabhai sent for a pair of silver anklets belonging to his wife and presented them to Shri Hari, requesting, “O Lord! Please sponsor a grand meal for all the holy sadhus with these silver ornaments.”
Rahyā be din tyā Mahārāj, sukhdevā swabhadktne kāj..!
Kākobhāī kahe aho Shyām, mane pahonchādo Akshardhām..!
Hād māns tano deh eh, kund narak samo lāge teh..!
Kahe Shrījī nahī akḷāsho, thodā divas mā dhāmmā jāsho..!
Kākābhāīnī patninā kallā, rūpānāte padyā hatā bhalā..!
Āpyā Shrījī ne avsar joī, kahyu sant ne dejyo rasoī..!
Dhanya dhanya te bhakt nā bhāgya, jenā par Prabhuno evo rāg..!
Pachhī thodā divas gayā jyāre, Kākābhāīe tajyu tan tyāre..!
A few days later, Shri Hari arrived in person accompanied by divine muktas and sadhus, taking Kakabhai to His supreme abode, Akshardham. At his final moment, his neighbors and fellow villagers witnessed him departing for Akshardham in a divine form seated within a luminous celestial chariot (vimāna)! Witnessing this extraordinary miracle, everyone attained steadfast faith in the supreme divinity of Shri Hari, and the entire village embraced the Satsang fellowship.
Thus, before concluding His earthly manifestations, Shri Hari stayed for two memorable days at the home of His loving devotee and personally arrived to usher him into eternal Akshardham.
- From Shri Haricharitrachintamani…
🙏