ગઢપુરમા શ્રીજીમહારાજના પાર્ષદ નામે અરજણ ભગત હતા. સત્સંગમાં તે બહુધા અર્જુન ભગત તરીકે પણ ઓળખાયા છે.
Gujarati
ગઢપુરના અરજણ ભગત અને શ્રીજી મહારાજ
ગઢપુરમા શ્રીજીમહારાજના પાર્ષદ નામે અરજણ ભગત હતા. સત્સંગમાં તે બહુધા અર્જુન ભગત તરીકે પણ ઓળખાયા છે. સદગુરુ અખંડાનંદ બ્રહ્મચારીજીએ નિરૂપણ કરેલ શ્રીપુરુષોત્તમનારાયણની મહાપૂજામાં તૃતીય આવરણના મુકતો સાથે અરજણ ભગતનું સ્થાપન કરેલ છે, તે મુક્તો સાથે તેમનું પૂજન થાય છે. (મહાપૂજામાં નિરૂપિત પાત્રોના પરિચયની પુસ્તિકા મુજબ)
અરજણ ભગત શ્રીજીમહારાજની આજ્ઞાથી દાદા ખાચરની ગાયો ચરાવવાની સેવા કરતા, દરરોજ ગાયોને ચરાવી સીમમાં લઇ જાય, તેની સંભાળ રાખતા રાખતા જ્યારે સીમમાં ઢોર ચરતા હોય ત્યારે અરજણ ભગત મહીમાંથી શ્રીહરિને સંભારીને ઉંચે સ્વરેથી કીર્તનો બોલે, બપોરે જ્યારે ઘેલા નદીના કાંઠે કોતરું મા ઝાડવાના છાંયડે ઢોર બેઠા હોય ત્યારે મહારાજના લીલા ચરિત્રોનું ચિંતન કરે, અને હૈયે મહારાજનું સ્મરણ હોય. પોતે રોટલા ખાવા બેહે ત્યારે શ્રીહરિને સંભારીને રોટલા, ગોળ, મરચા વગેરે જે હોય એ શ્રીહરિને સંભારતા સંભારતા જમે, રસ્તે કોઇ આવતા જાતા સંતો-ભકતો નો સંઘ નીસરે તો પોતાની દોરી-સિંચણથી કૂવેથી સહુને ટાઢા જળ પાય, શ્રીહરિની વાતો-ચરિત્રો સૌ સંતો ભક્તોના મુખે સાંભળે..! અરજણ ભગત રોજ સીમમાં ઢોર ચારવા જાય ત્યારે હાથમાં ભરવાડો રાખે તેવી કડિયાળી ડાંગ (છેડે લોખંડની કુંડલી જડેલી ) હારે જ હોય.
એક વખત સીમમાં ગાયો ચરતી હતી, તે વખતે કોઈ ગાય પર હુમલો કરવા દીપડો આવ્યો, આ અરજણ ભગતે દૂરથી જોયું, પોતાના હાથમાં કડિયાળી ડાંગ તો હતી, પરંતુ પોતે દૂર હતા, દોડીને ત્યાં પહોંચે, તો વખત લાગે, આથી હાથમાં એક પાણો લઈને પોતાના હાથેથી જોરથી દીપડા ઉપર ઘા કર્યો, અરજણ ભગતના ફેંકેલા પથ્થરના એક જ પ્રહારથી દીપડાના તો ન્યાંજ રામ રમી ગયા. દિપડો ગાયને કોઈ પ્રકારની ઇજા કરે એ પેલા જ અરજણ ભગતે એને એક ઘા એજ પુરો કરી દીધો..! દીપડાને મરેલો જોઈને અરજણ ભગત ને થોડીવાર પછે ખેદ થયો તે મારા હાથે એક જંગલી પશુનું મોત થયું, મારાથી જીવ હિંસા થઇ ગઈ એમ વિચારીને તેઓ દુખી દુખી થઇ ગયા. શ્રીજીમહારાજની આજ્ઞા લોપાઈ હોવાનું મનમાં સ્મરણ થયા કરતું હતું ! એ આખો દિવસ તો અરજણ ભગત ને પોતાથી મહારાજની આજ્ઞા લોપાઈ તેનો બહુ અફસોસ થયો. સાંજે ગામમાં પરત આવ્યા ને દરબારગઢ શ્રીજીમહારાજ પાસે દોડતા આવી ને દંડવત પૃણામ કરીને આંખ્યમા આંસુ સાથે આ વિગતે વાત કરી. આજ્ઞા લોપાઈ તે માટે માફી માંગી પ્રાયશ્ચિત આપવા માટે પ્રાર્થના કરી ! શ્રીજીમહારાજે રાજી થઈને નિર્દોષ એવા અરજણ ભગતના મસ્તક પર પોતાનો કરુણા ભર્યો હાથ મૂકીને રાજીપો દેખાડ્યો. અરજણ ભગતને દિલાસો આપતા શ્રીજીમહારાજે તુરંત જ કહ્યું કે… “ભગત…! દીપડો તો ગાયને મારવા આવ્યો હતો, તેથી દીપડો તો આતતાયી ગણાય. ગાય, બ્રાહ્મણ, ભગવાનના ભક્ત, સ્ત્રી, દુર્બળ વ્યક્તિ કે રાષ્ટૃભૂમી વગેરેની રક્ષા કરવામાં જો આતતાયીના પ્રાણ જાય તો તે હિંસા ન ગણાય, પરંતુ પુણ્યનું કાર્ય થયું ગણાય ! આતતાયી થકી રક્ષા કરવાની તો શાસ્ત્રોમાં અમે આજ્ઞા કરી છે, માટે તમે ગાયને મારવા આવેલ દીપડાને તમે માર્યો, તે પાપ ન ગણાય, પણ પુણ્યનું કાર્ય ગણાય, “ આમ મહારાજે કહ્યું ત્યારે જ અરજણ ભગતને શાંતિ થઇ !
અરજણ ભગત આચાર્ય શ્રી રઘુવીરજી મહારાજના હજુરી પાર્ષદ તરીકે સેવા કરતા હતા. અરજણ ભગત ત્યાગી થયા તે પહેલા પોતાના ઘરે ખુબ દૂધ ખાધેલ, આથી તેમને ત્યાગાશ્રમમાં પણ અવાર નવાર દૂધ ખાધા-પીધાની ઘટના સાંભરી આવે, આથી ભગતને મનમાં પુરવના વિષયભોગ સાંભરવા થી બહુ દુઃખ થાય, પોતાને થતા આવા સંકલ્પ માટે પ્રાયશ્ચિત સારુ પોતે ક્યારેક ઉપવાસ કરે.
એક વખત મહારાજ અને આચાર્ય શ્રીરઘુવીરજી મહારાજ સોરઠના ગામડાઓથી વડતાલ તરફ આવતા હતા, ત્યારે રસ્તામાં અરજણ ભગતે નિર્દોષ ભાવે શ્રીજીમહારાજને પોતાને પીડતા એ દોષની વાત કરીને તે દોષ મટાડવા દિનભાવે પ્રાર્થના કરી. શ્રીજીમહારાજે તેમના તરફ કરુણા દ્રષ્ટિથી જોઈને કહ્યું કે “ ભગત ! હવે આખે રસ્તે બ્રહ્માનંદ સ્વામીના કીર્તન ‘ હરિજન સાચા રે, જે ઉરમાં હિમ્મત રાખે ‘ એ કીર્તનના પદો બોલતા આવો.” શ્રીજીમહારાજની આજ્ઞા મુજબ અરજણ ભગત તો આખે રસ્તે સિગરામ સાથે ચાલતા ચાલતા એ કીર્તનો બોલતા રહયા, એ પછી ભગતને સ્વાદના દોષથી થતી આવી કોઈ પીડા ન રહી ! તે દોષ જીવનભર માટે સર્વથા દૂર થયો !
રઘુવીરજીનો એક જન, રૂડું નામ જેનું અરજુન..! એના અંતરની વાત જાણી, લાગ્યા પૂછવા સારંગપાણિ..! તજી સંસાર આવ્યા છો આંઈ, તો ય સાંભરે છે વળી કાંઈ..! સાચે સાચું કહો હોય જેમ, સુણી બોલ્યો તે અર્જુન એમ..! સ્વામી સર્વજ્ઞ છો સાક્ષાત, તમથી છાની શી રહે વાત ? તો ય પૂછ્યું તેથી કહું છું ય, મારે ઘેર હતો જ્યારે હું ય..! ત્યારે ગાયો ચારવાને જાતો, તહાં દૂધ પીને તૃપ્ત થાતો..! તે તો સાંભરે છે મનમાંય, બીજું સાંભરતું નથી કાંય..! પછી તે જેમ વિસરી જાય, કર્યો મહાપ્રભુએ ઉપાય..! ગવરાવ્યા પદો પંથ આંખે, સાચા હરિજન હિંમત રાખે..! તેથી સૌ સમજ્યા મનમાંય, જયારે સંસારી સંકલ્પ થાય..! ત્યારે જો આવા કીર્તન ગાય, તેના સંકલ્પ સૌ ટળી જાય..!
- શ્રીહરિલીલામૃત કળશ ૮ વિશ્રામ પ૨ આવા આજ્ઞાંકિત પૃેમીભક્તનું સદગુરુ શ્રી નિષ્કુળાનંદ સ્વામીએ ભક્ત ચિંતામણીમાં પૃકરણ ૧૧૨ ની કડી ૨૧માં એમનું સ્મરણ કરેલ છે કે….
ઉકો હરજી રામજી દોય, કૃષિકર કરમશી સોય..! જોધો જેઠો મેઘો હરિનાથ, ભગો અર્જણ બિજલો સાથ..!!
- શ્રીભકતચિંતામણીના મુકતોના ચિંતનમાંથી…
🙇🏻♂️🙏
Hindi
गढ़पुर के अरजण भगत और श्रीजी महाराज
गढ़पुर में श्रीजी महाराज के अनन्य पार्षद अरजण भगत थे। सत्संग में वे प्रायः ‘अर्जुन भगत’ के नाम से भी जाने जाते हैं।
सद्गुरु अखंडानंद ब्रह्मचारीजी द्वारा निरूपित श्रीपुरुषोत्तम नारायण की महापूजा में तृतीय आवरण के मुक्तों के साथ अरजण भगत की स्थापना की गई है, और उन दिव्य मुक्तों के साथ उनका पूजन होता है।
अरजण भगत श्रीजी महाराज की आज्ञा से दादा खाचर की गायों को चराने की सेवा करते थे। वे प्रतिदिन गायों को चराने के लिए सीम (गोचर भूमि) में ले जाते। जब गायें सीम में चरतीं, तब अरजण भगत अपने अंतःकरण से श्रीहरि का स्मरण करते हुए उच्च स्वर में मधुर कीर्तन गाते। दोपहर में जब घेला नदी के किनारे खड्डों में वृक्षों की शीतल छाया में पशु विश्राम करते, तब वे महाराज के दिव्य लीलामृत का चिंतन करते और हृदय में निरंतर श्रीहरि का ही स्मरण बना रहता। जब वे भोजन करने बैठते, तब श्रीहरि को याद करते हुए रोटला, गुड़, मिर्च आदि जो भी रूखा-सूखा होता, उसे श्रीहरि को अर्पित करके प्रसाद रूप में ग्रहण करते। मार्ग से यदि संतों और भक्तों का कोई संघ निकलता, तो वे अपनी रस्सी और डोल से कुएँ से शीतल जल खींचकर सभी को पिलाते, और संतों-भक्तों के मुख से श्रीहरि की दिव्य कथाओं और लीलाओं का रसपान करते! अरजण भगत जब भी सीम में पशु चराने जाते, तो उनके हाथ में चरवाहों जैसी कड़ियाली डांग (सिरे पर लोहे की कड़ियों से जड़ी लाठी) सदा साथ रहती थी।
एक दिन जब गायें सीम में चर रही थीं, तभी अचानक एक गाय पर आक्रमण करने के लिए एक हिंसक तेंदुआ (दीवड़ा) आ धमका। अरजण भगत ने यह दृश्य दूर से देखा। उनके हाथ में कड़ियाली डांग तो थी, किंतु वे काफी दूरी पर थे; यदि दौड़कर जाते तो समय लग जाता और गाय की जान चली जाती। अतः उन्होंने तुरंत जमीन से एक बड़ा पत्थर उठाया और पूरे बल से तेंदुए की ओर फेंका। अरजण भगत द्वारा फेंके गए उस एक ही पत्थर के अचूक प्रहार से तेंदुआ वहीं ढेर हो गया! इससे पहले कि तेंदुआ गाय को तनिक भी हानि पहुँचा पाता, अरजण भगत ने एक ही वार में उसका काम तमाम कर दिया!
तेंदुए को मरा हुआ देखकर थोड़ी देर बाद अरजण भगत के मन में भारी खेद उत्पन्न हुआ कि “मेरे हाथों एक वन्य जीव की हत्या हो गई, मुझसे जीव-हिंसा का पाप हो गया!” यह विचार कर वे अत्यंत दुःखी और व्याकुल हो गए। उनके मन में बार-बार यही विचार कौंध रहा था कि उनसे श्रीजी महाराज की अहिंसा की आज्ञा का उल्लंघन हो गया है! पूरे दिन अरजण भगत पश्चाताप की अग्नि में जलते रहे।
संध्या समय जब वे गाँव लौटे, तो सीधे दरबारगढ़ में श्रीजी महाराज के समीप दौड़े आए। उन्होंने महाराज के चरणों में साष्टांग दंडवत प्रणाम किया और आँखों में आँसू भरकर सारा वृत्तांत विस्तार से सुनाया। आज्ञा-भंग के लिए क्षमा माँगते हुए उन्होंने प्रार्थना की कि महाराज उन्हें इस पाप के निवारण के लिए कोई कठोर प्रायश्चित दें!
श्रीजी महाराज ने अत्यंत प्रसन्न होकर अपने इस निष्पाप और भोले भक्त के मस्तक पर अपना करुणामय वरदहस्त रखा और अत्यंत राजीपा व्यक्त किया। अरजण भगत को ढांढस बंधाते हुए श्रीजी महाराज ने तुरंत कहा, “भगत! तेंदुआ तो गाय को मारने आया था, इसलिए वह ‘आततायी’ (आक्रामक हिंसक) था। गाय, ब्राह्मण, भगवान के भक्त, स्त्री, दुर्बल व्यक्ति अथवा मातृभूमि की रक्षा करते हुए यदि किसी आततायी के प्राण चले जाएँ, तो वह हिंसा नहीं मानी जाती, अपितु वह तो परम पुण्य का कार्य माना जाता है! शास्त्रों में भी हमने आततायी से रक्षा करने की स्पष्ट आज्ञा दी है। अतः आपने गाय की रक्षा के लिए जो तेंदुए को मारा, वह कोई पाप नहीं, बल्कि पुण्य-कार्य है!” जब महाराज ने इस प्रकार समझाया, तब जाकर अरजण भगत के मन को परम शांति प्राप्त हुई!
कालांतर में अरजण भगत आचार्य श्री रघुवीरजी महाराज के निजी हजूरी पार्षद के रूप में सेवा करने लगे। त्यागी बनने से पूर्व अरजण भगत ने अपने गृहस्थाश्रम में प्रचुर मात्रा में दूध पीने का आनंद लिया था। इस कारण त्यागाश्रम में भी कभी-कभार उनके मन में पूर्वकाल के उस दूध पीने के स्वाद की स्मृति उभर आती थी। पूर्व के विषय-भोगों का स्मरण होने से भगतजी को भीतर से बहुत दुःख होता था। अपने इस मानसिक संकल्प के प्रायश्चित स्वरूप वे कभी-कभी उपवास भी करते थे।
एक बार जब श्रीजी महाराज और आचार्य श्री रघुवीरजी महाराज सोरठ के गाँवों से वडताल की ओर पधार रहे थे, तब मार्ग में अरजण भगत ने अत्यंत निष्कपट भाव से श्रीजी महाराज के समक्ष अपनी इस आंतरिक दुर्बलता की बात रखी और इस दोष को मिटाने के लिए दीनभाव से प्रार्थना की।
श्रीजी महाराज ने उन पर करुणामयी दृष्टि डालते हुए कहा, “भगत! अब पूरे मार्ग में आप ब्रह्मानंद स्वामी के रचित कीर्तन ‘हरिजन साचा रे, जे उरमां हिम्मत राखे’ के पदों का निरंतर गान करते हुए चलिए।”
श्रीजी महाराज की आज्ञा शिरोधार्य कर अरजण भगत पूरी यात्रा के दौरान महाराज के सिगराम (रथ) के साथ-साथ चलते हुए वह कीर्तन गाते रहे। उसके पश्चात अरजण भगत को रस-स्वाद के दोष से होने वाला ऐसा कोई कष्ट कभी नहीं सताया! उनका वह दोष जीवनभर के लिए समूल नष्ट हो गया!
श्रीहरिलीलामृत (कलश ८, विश्राम ५२) में इसका सुंदर वर्णन आता है:
रघुवीरजीनो एक जन, रूडुं नाम जेनुं अरजुन..!
एना अंतरनी वात जाणी, लाग्या पूछवा सारंगपाणि..!
तजी संसार आव्या छो आंई, तो य सांभरे छे वळी कांई..!
साचे साचुं कहो होय जेम, सुणी बोल्यो ते अर्जुन एम..!
स्वामी सर्वज्ञ छो साक्षात, तमथी छानी शी रहे वात ?
तो य पूछ्युं तेथी कहुं छुं य, मारे घेर हतो ज्यारे हुं य..!
त्यारे गायो चारवाने जातो, तहां दूध पीने तृप्त थातो..!
ते तो सांभरे छे मनमांय, बीजुं सांबरतुं नथी कांय..!
पछी ते जेम विसरी जाय, कर्यो महाप्रभुए उपाय..!
गवराव्या पदो पंथ आंखे, साचा हरिजन हिम्मत राखे..!
तेथी सौ समज्या मनमांय, ज्यारे संसारी संकल्प थाय..!
त्यारे जो आवा कीर्तन गाय, तेना संकल्प सौ टळी जाय..!
ऐसे परम आज्ञाकारी और अनन्य प्रेमी भक्त का स्मरण सद्गुरु श्री निष्कुलानंद स्वामी ने ‘भक्त चिंतामणि’ ग्रंथ के प्रकरण ११२, कड़ी २१ में इस प्रकार किया है:
उको हरजी रामजी दोय, कृषिकर करमशी सोय..!
जोधो जेठो मेघो हरिनाथ, भगो अर्जण बिजलो साथ..!!
- श्री भक्तचिंतामणि में से मुक्तों के चिंतन से…
🙏
English
Arjan Bhagat of Gadhpur and Shriji Maharaj
In Gadhpur, there lived an exalted parshad (attendant) of Shriji Maharaj named Arjan Bhagat. Within the Satsang fellowship, he was also widely revered as Arjun Bhagat.
In the divine Mahapuja of Shri Purushottam Narayan formulated by Sadguru Akhandanand Brahmachariji, Arjan Bhagat is installed alongside the liberated souls (muktas) of the third avaran (divine realm), and is ritually worshipped along with those elevated souls.
By the sacred command of Shriji Maharaj, Arjan Bhagat performed the humble and dedicated service of grazing the cows of Dada Khachar. Every day, he would lead the cattle to the open pastures (seem). While the cattle grazed, Arjan Bhagat would lovingly remember Shri Hari from the depths of his soul and sing devotional kirtans in a resonant, soulful voice. At midday, when the cattle rested in the cool shade of trees within the ravines along the banks of the sacred Ghela river, he would deeply contemplate Maharaj’s divine lilas, with Shri Hari’s sacred image constantly enshrined in his heart. When taking his simple meal, he would lovingly offer his rotla, jaggery, and chilies to Shri Hari before partaking of them as sanctified prasadi. Whenever groups of visiting sadhus and devotees passed by on the path, Arjan Bhagat would draw refreshing, cool water from the well using his rope and leather bucket to quench their thirst, while eagerly listening to divine discourses and pastimes of Shri Hari from their holy lips. Whenever he went out to graze the cattle, he always carried a heavy kadiyali dang—a traditional shepherd’s staff reinforced with iron rings at the tip.
One day, while the cows were grazing in the meadows, a fierce leopard suddenly emerged to attack one of the cows. Spotting the predator from afar, Arjan Bhagat realized that although he had his kadiyali dang with him, he was too far away to reach the scene in time on foot. Acting swiftly to protect the sacred cow, he picked up a heavy rock from the ground and hurled it with tremendous force at the leopard. The single, powerful strike of the stone thrown by Arjan Bhagat struck with deadly precision, killing the leopard instantly on the spot! Before the predator could inflict the slightest harm upon the cow, Arjan Bhagat eliminated the threat with a single blow.
However, seeing the slain leopard, Arjan Bhagat soon became overwhelmed with deep anguish and remorse: “A wild creature has died by my hands; I have committed violence against a living being (jeev himsa)!” Thinking this, he became utterly distraught. He was tormented by the agonizing thought that he had transgressed Shriji Maharaj’s fundamental command of non-violence (ahimsa). Throughout the day, he suffered immense sorrow over the perceived breach of Maharaj’s divine agna.
Returning to the village at dusk, he rushed directly to Darbargadh into the holy presence of Shriji Maharaj. Prostrating before Maharaj with tear-filled eyes, he narrated the entire incident in detail. Begging forgiveness for his transgression, he earnestly pleaded with Maharaj to prescribe a severe penance (prayashchit) for his atonement.
Shriji Maharaj was immensely pleased with the guileless innocence and devotion of Arjan Bhagat. Placing His compassionate hand upon Bhagat’s head, He showered His divine grace and pleasure upon him. Comforting him tenderly, Shriji Maharaj said, “Bhagat! The leopard came with the intention to kill the cow; therefore, it was an aatatayi (a mortal aggressor). When an aatatayi is slain in the act of protecting a cow, a Brahmin, a devotee of God, a woman, a vulnerable person, or one’s motherland, it is not considered himsa (violence); rather, it is regarded as a righteous and meritorious deed (punya-karya)! In the sacred scriptures, We have explicitly commanded protection against such mortal aggressors. Therefore, your act of killing the leopard to save the cow is not a sin, but an act of supreme virtue!” Hearing these reassuring words from Maharaj, Arjan Bhagat’s heart finally attained profound peace and solace.
Later, Arjan Bhagat served devotedly as a personal attendant (hajuri parshad) to Acharya Shri Raghuvirji Maharaj. Prior to embracing the ascetic life, Arjan Bhagat had enjoyed drinking copious amounts of fresh milk in his household. Consequently, even after renouncing worldly life, lingering memories of relishing milk would occasionally resurface in his mind. Remembering past worldly pleasures caused him deep inner anguish. To atone for such persistent thoughts, he would often observe rigorous fasts.
Once, while Shriji Maharaj and Acharya Shri Raghuvirji Maharaj were traveling from the villages of Sorath towards Vadtal, Arjan Bhagat innocently confided this inner struggle to Shriji Maharaj and humbly prayed with heartfelt surrender for this subtle desire to be permanently eradicated.
Shriji Maharaj looked upon him with infinite compassion and instructed, “Bhagat! Throughout this entire journey, continuously sing the verses of Brahmanand Swami’s kirtan: ‘Harijan sāchā re, je urmā himmat rākhe’ (True are the devotees of God who hold unwavering fortitude in their hearts).”
Obeying Shriji Maharaj’s divine command, Arjan Bhagat walked alongside the carriage (sigram) for the entire journey, continuously singing those inspiring devotional pads. Following this, Arjan Bhagat was never again troubled by cravings for taste (swad dosh)! That subtle craving was eradicated completely and permanently for the rest of his life.
This divine episode is beautifully celebrated in the Shri Harililamrut (Kalash 8, Vishram 52):
“Raghuvīrjī no ek jan, rūdu nām jenu Arjun..!
Enā antarnī vāt jānī, lāgyā pūchhvā Sārangpāni..!
Taji sansār āvyā chho āī, to ya sāmbhare chhe vaḷī kāī..!
Sāche sāchu kaho hoy jem, sunī bolyo te Arjun em..!
Swāmī sarvagna chho sākshāt, tamthī chhānī shī rahe vāt ?
To ya pūchhyu tethī kahu chhu ya, māre gher hato jyāre hu ya..!
Tyāre gāyo chārvāne jāto, tahā dūdh pīne trupt thāto..!
Te to sāmbhare chhe manmāya, bīju sāmbhartu nathī kāya..!
Pachhī te jem visarī jāya, karyo Mahāprabhue upāya..!
Gavrāvya pado panth ānkhe, sāchā harijan himmat rākhe..!
Tethī sau samjyā manmāya, jyāre sansārī sankalp thāya..!
Tyāre jo āvā kīrtan gāya, tenā sankalp sau taḷī jāya..!”
Sadguru Shri Nishkulanand Swami lovingly commemorated this obedient and loving devotee in the Bhaktachintamani (Prakaran 112, Verse 21):
“Uko Harjī Rāmji doy, Krushikar Karamshī soy..!
Jodho Jetho Megho Harināth, Bhago Arjan Bijlo sāth..!!”
- From the contemplation of the liberated souls in Shri Bhaktachintamani…
🙏