શ્રીજીમહારાજ એકવખત સંઘમા સહુ સંતોભકતો સાથે ગામ ગૂડેલમાં દરબાર જીભાઇની ઘરે પધાર્યા. જીભાઇએ શ્રીહરિને પોતાની મેડી ઉપર ઉતારો કરાવ્યો.
Gujarati
ગૂડેલના જીભાઇ અને સત્સંગ પક્ષ
શ્રીજીમહારાજ એકવખત સંઘમા સહુ સંતોભકતો સાથે ગામ ગૂડેલમાં દરબાર જીભાઇની ઘરે પધાર્યા. જીભાઇએ શ્રીહરિને પોતાની મેડી ઉપર ઉતારો કરાવ્યો. ગામના સહુ અબાલ-વૃદ્ધ શ્રીહરિના દર્શન પામીને ધન્ય થયા. ગામમાં એક કણબીની પૃેમી બાઇ હતી એમને શ્રીહરિને જમાડવાનો કોડ જાગ્યો. પોતે હોંશે હોંશે શ્રીજીમહારાજને કહ્યું કે હે મહારાજ…! આજ તમે મારી રસોઇ લયો, મારે તમને થાળ કરીને જમાડવા છે ને સંતો ભકતોને પણ જમાડવા છે.
શ્રીહરિએ હા કહી એટલે એમણે બૃહમચારી પાહે પોતાના ઘરે રસોઇ કરાવીને શ્રીજીમહારાજને જમવા બેસાર્યા. શ્રીહરિ જમી રહ્યા એટલે સહુ સંતો-ભકતોને પણ પંગતે પીરસીને શ્રીહરિ એ આગૃહ કરી કરીને જમાડ્યા.
શ્રીજીમહારાજ પીરસી રહ્યા એટલે હાથ ધોઇને ઓસરીમા ઢોલીયે બેઠા. એ કણબીની બાઇએ શ્રીહરિના ચરણે એકસો રુપીયા રોકડા ધર્યા અને પુજા કરી ઓવારણા લીધા. શ્રીહરિ ઘણા રાજી થયા અને જીભાઇને એ બાઇની સંભાળ રાખવાની ભલામણ કરી. બપોર પછી શ્રીહરિ સહુ સાથે ગૂડેલથી ચાલ્યા ને ગામ કમીયાળે ગયા.
થોડેક સમય વિત્યે ગામમાં એ બાઇને ઘેર ધાડ પડી તે જીભાઇને શ્રીહરિના ભલામણના શબ્દો યાદ આવ્યા તે હથીયાર લઇને વારે ચડ્યા. ધાડપાડુ હારેની લડાઇ મા અઢાર ધાડપાડુને જીભાઇએ ગામ બહાર તગેડી મુકયા પણ એક ચોર ગામમાં પછીત આડો સંતાઇ ને ઉભો હતો એણે પાછળ થી ઘા કરતા જીભાઇ જખમી થયા ને મુર્છીત થઇ ગયા.
એમને દેહ મુકવા ટાણુ થયું ત્યારે શ્રીહરિ પોતાના ભક્ત નો પક્ષ રાખ્યા સારુ વિમાન લઇને અંતકાળે તેડવા આવ્યા. જીભાઇએ સહુને કહ્યું કે મને શ્રીહરિ પોતાના ઘામમાં તેડી જાવા સારુ સર્વે મુક્તો સાથે આવ્યા છે ને હુ અક્ષરધામમા જાઉં છુ એમ કહીને સહુને સત્સંગ રાખજો એમ કહીને ‘જય સ્વામિનારાયણ’ કહીને દેહ મેલ્યો.
આમ, સત્સંગ નો પક્ષ રાખ્યા સારુ શ્રીહરિ પોતાના ભક્ત જીભાઇને પોતાના અક્ષરધામમાં તેડી ગયા.
- સદગુરુ શ્રી ભૂમાનંદ સ્વામીની વાતોમાંથી… 🙇🏻♂️🙏
Hindi
गूड़ेल के जीभाई और सत्संग पक्ष
एक बार भगवान श्री स्वामीनारायण संतों और भक्तों के विशाल संघ सहित गूड़ेल गाँव में दरबार जीभाई के घर पधारे। जीभाई ने श्रीहरि को अपने घर की अटारी (मेड़ी) पर अत्यंत आदरपूर्वक ठहराया। गाँव के समस्त आबाल-वृद्ध श्रीहरि के दिव्य दर्शन पाकर धन्य-धन्य हो गए। उसी गाँव में एक कणबी (पटेल) जाति की परम निष्ठावान और प्रेमी हरिभक्त महिला रहती थीं। उनके मन में श्रीहरि को भोजन कराने का अत्यंत प्रबल मनोरथ जागा। उन्होंने बड़े उल्लास और श्रद्धा से श्रीजी महाराज से प्रार्थना की, “हे महाराज! आज आप मेरी रसोई स्वीकार कीजिए। मेरी उत्कट अभिलाषा है कि मैं आपको थाल बनाकर जिमाऊँ और सभी संतों एवं भक्तों को भी भोजन कराऊँ।”
श्रीहरि ने उनकी प्रार्थना सहर्ष स्वीकार कर ली। उस भक्तमती ने एक ब्रह्मचारी के द्वारा अपने घर में पवित्र रसोई तैयार करवाई और श्रीजी महाराज को भोजन के लिए पधराया। श्रीहरि के भोजन आरोगने के पश्चात, पंगत में बैठे सभी संतों और भक्तों को स्वयं श्रीहरि ने बड़े आग्रह और स्नेहपूर्वक परोसकर भोजन कराया।
सभी को भोजन परोसने के उपरांत श्रीजी महाराज हाथ धोकर ओसरे (बरामदे) में ढोलिए (पलंग) पर विराजमान हुए। उस प्रेमी कणबी भक्त महिला ने श्रीहरि के पावन चरणों में एक सौ रुपए नकद भेंट अर्पित किए, उनकी विधिवत पूजा की और भावविभोर होकर ओवारणा (आरती/बलाइयाँ) ली। श्रीहरि उनके इस अनन्य भाव से अत्यंत प्रसन्न हुए। गाँव से प्रस्थान करने से पूर्व श्रीहरि ने दरबार जीभाई से विशेष रूप से उस भक्त महिला की देखरेख और रक्षा करने की अनुशंसा (सिफारिश) की। दोपहर के बाद श्रीहरि सभी संतों-भक्तों के साथ गूड़ेल से प्रस्थान कर कमीयाला गाँव पधारे।
कुछ समय बीतने के पश्चात, एक दिन उस भक्त महिला के घर पर लुटेरों का एक गिरोह (धाड़) आ धमका। गाँव में डाका पड़ते ही जीभाई को श्रीहरि के वे आज्ञा भरे शब्द स्मरण हो आए। वे बिना किसी हिचकिचाहट के तुरंत अपने अस्त्र-शस्त्र लेकर उस हरिभक्त महिला की सहायतार्थ दौड़ पड़े। डाकुओं के साथ हुए भीषण संग्राम में जीभाई ने अदम्य साहस दिखाते हुए अठारह डाकुओं को गाँव से बाहर खदेड़ दिया! परंतु एक डाकू घर की पिछली दीवार (पछीत) के पीछे छिपकर खड़ा था; उसने पीछे से अचानक जीभाई पर प्राणघातक वार कर दिया। इससे जीभाई गंभीर रूप से घायल होकर मूर्छित हो गए।
जब उनका अंतिम समय निकट आया, तब अपने भक्त के द्वारा सत्संग का पक्ष निभाने के प्रतिदान स्वरूप, स्वयं श्रीहरि दिव्य विमान लेकर उन्हें धाम ले जाने के लिए पधारे। दिव्य चेतना में आकर जीभाई ने उपस्थित सभी लोगों से कहा, “मुझे अपने परम धाम में ले जाने के लिए स्वयं श्रीहरि समस्त मुक्तों के साथ पधारे हैं और मैं अब अक्षरधाम जा रहा हूँ। आप सभी सदैव सत्संग में दृढ़ निष्ठा रखना!” इतना कहकर ‘जय स्वामीनारायण’ का उच्चारण करते हुए उन्होंने अपनी नश्वर देह का त्याग कर दिया।
इस प्रकार, सत्संग और हरिभक्त का पक्ष निभाने के कारण श्रीहरि ने अपने प्रिय भक्त जीभाई को अपने परम दिव्य अक्षरधाम में स्थान प्रदान किया।
— सद्गुरु श्री भूमानंद स्वामी की वार्ताओं से…
🙏
English
Jibhai of Gudel and Loyalty to Satsang
Once, Bhagwan Shri Swaminarayan graced the village of Gudel alongside a holy pilgrimage assembly (sangha) of sants and devotees, staying at the residence of Darbar Jibhai. Jibhai respectfully accommodated Shri Hari in the upper-story room (medi) of his residence. Young and old across the entire village felt immensely blessed having the divine darshan of Shri Hari. In the same village lived a deeply loving and devoted woman from the Kanbi community. A heartfelt yearning arose within her to prepare a meal and lovingly serve Shri Hari. With boundless enthusiasm, she prayed to Shriji Maharaj, “O Maharaj! Please graciously accept my meal today. It is my deepest wish to prepare a devotional offering (thaal) and feed You, as well as serve all the sants and devotees.”
Shri Hari warmly consented. She had sanctified meals prepared by a Brahmachari at her home and respectfully seated Shriji Maharaj for dinner. After Shri Hari finished partaking of the meal, all the sadhus and devotees sat in traditional dining rows (pangat), and Shri Hari personally served the meal to everyone with affectionate insistence.
Having served everyone, Shriji Maharaj washed His hands and sat upon a decorative cot (dholiyo) in the veranda (osari). The devoted Kanbi lady offered one hundred silver rupees in cash at Shri Hari’s holy feet, performed His ceremonial worship, and reverently waved her hands in loving blessing (ovaarna). Shri Hari was immensely pleased with her pure devotion. Before taking His leave, Shri Hari personally entrusted Darbar Jibhai with the responsibility of looking after and protecting that devout woman. Later that afternoon, Shri Hari and His entourage departed from Gudel and journeyed toward the village of Kamiyala.
Sometime later, a notorious gang of armed dacoits raided the house of that devout woman in Gudel. Hearing the commotion, Shri Hari’s protective words immediately echoed in Darbar Jibhai’s heart. Without a moment’s hesitation, he took up his weapons and rushed to her defense. In the fierce battle against the bandits, Jibhai displayed immense valor and drove eighteen dacoits out of the village! However, one bandit had concealed himself behind the back wall (pachhit) of a house; taking advantage of the situation, he struck Jibhai from behind with a treacherous blow. Fatally wounded, Jibhai collapsed unconscious.
As his final moments approached, Shri Hari personally arrived in a radiant celestial chariot (vimaan), accompanied by a host of divine liberated souls (muktas), to receive His faithful devotee—all because Jibhai had staunchly defended and stood by the Satsang! Regaining outer consciousness for a moment, Jibhai revealed to everyone gathered around: “Shri Hari has arrived in person along with all His muktas to escort me to His divine abode, and I am now departing for Akshardham! Keep steadfast faith in the Satsang!” With a joyful chant of “Jai Swaminarayan,” he peacefully cast off his mortal frame.
Thus, because he resolutely defended the Satsang and stood by a fellow devotee, Shri Hari lovingly escorted His noble devotee Jibhai to His eternal Akshardham.
— From the divine talks of Sadguru Shri Bhumanand Swami…
🙏