એકવખત સદગુરુ ગુણાતિતાનંદ સ્વામી સાથે ડોઢસો-બસો સંતો-હરિભક્તોના સંઘ સાથે વડતાલ જાવા નીસર્યા.
Gujarati
બિલખાના મહંત અને ગુણાતિતાનંદ સ્વામીની કૃપા
એકવખત સદગુરુ ગુણાતિતાનંદ સ્વામી સાથે ડોઢસો-બસો સંતો-હરિભક્તોના સંઘ સાથે વડતાલ જાવા નીસર્યા. બપોર ટાણુ ચાલતા રસ્તામાં બીલખા ગામ આવ્યું. ગામની ભાગોળે ઘેઘૂર વડલાઓનો છાંયો અને મહાદેવજી નુ મંદિર હતું તે સૌએ બપોરા ગામની ભાગોળે આ મંદિરે કરવા નક્કી કર્યું. સ્વામી કહે કે શ્રીજીમહારાજની આજ્ઞા છે કે કોઇની ધણિયાતી જગ્યામાં એના માલિકને પુછયા વગર ઉતારો ન કરવો એટલા સારુ સૌને ઉભા રાખ્યા ને જગ્યાના મહંત બાવાજી ને ઉતારા સારુ પુછવા સ્વામી ને બોટાદના શીવલાલ શેઠ ગયા. આટલા બધા માણસોના સંઘના આવતા ભાળીને એ મંદિરના મહંત બાવાજીને મનમાં થયું કે હુ એકલો આટલા બધાની સરભરા કેમ કરીશ એમ વિચારીને બીક નો માર્યો ઘરમા સંતાઇ ગયો. સ્વામીએ બે ચાર સાદ કર્યા ત્યારે તો ઘરમાંમાંથી બહાર ઓસરીમાં આવ્યો. સ્વામી કહે અમારે આહી બપોરના ઠાકોરજીને થાળ કરવા તમારા આ મંદિરની જગયામાં રોકાવુ છે તો તમારી રજા લેવા આવ્યા છીએ. મહંત બાવાજી કહે કે મંદિરમાં જમવા સારુ સીધાની તાણ્ય નથી પણ આહી કોઇ ચાકરી કરે એમ નથી. તમે જાતે પકાવો તો હુ તમને સહુને જોઇએ એટલું સીધુ આપું. સ્વામી કહે ભલે લાવો સીધુ અમારા સંતો ભક્તો પાક શેકી ને પોતાની રસોઇ જાતે જ બનાવશે એમ કહીને રાજી થયા.
સ્વામી સાથે બોટાદના શીવલાલ શેઠ હતા તો એ તુરંત જ બોલ્યા કે સ્વામી, હુ સાથે છુ ને સદાવૃતમાંથી સીધું થોડુ લેવાય, આપણું ખોટુ દેખાય, મારી રસોઇ લયો. ત્યારે ગુણાતિતાનંદ સ્વામી હસ્યાને બોલયાકે શીવલાલ, મારે તો આજ આ બાવાજીનુ કલ્યાણ કરવું છે. તારી રસોઇ તો રોજ સંતો-ભક્તો જમે જ છેને..! આજ એનું સીધુ ઠાકોરજીના થાળ ને સંતો-ભક્તોના કામે આવશે તો એના આત્માનું બવ રુડું થાશે.
બાવાજીએ રસોઇ સારુ તુરતંજ સીધુ આપ્યું ને સંતોએ સુખડી બનાવી ને શેર-શેરનો એક એક લાડવો વાળ્યો. ઠાકોરજીના થાળ થયા ને સૌ સંતો-ભક્તો પંગતે જમવા બેઠા.
ગુણાતિતાનંદ સ્વામીએ બાવાજીને હાથે જ સૌ સંતો-ભક્તો ને એક એક સુખડીનો લાડુ પીરસાવ્યો ને પોતે લાંબો હાથ કરીને એ બાવાજીના હાથે જ પોતાના પત્તર મા એક લાડવો લીધો ને મંદિરના દેવળની ઓસરીમાં જમવા બેઠા. સ્વામી જમતા જમતા ઉઠ્યા ને ત્રણ અલગ અલગ જગ્યાએ બેસીને જમ્યા. સ્વામીની આ કૃીયા જોઇને શીવલાલ શેઠને અચરજ થયું એટલે સ્વામી જમી રહ્યા એટલે પુછવા લાગ્યા કે સ્વામી આજે જમતી વખતે આમ કેમ કર્યું ? આજ જમતા જમતા કેમ ત્રણ વખત ઉઠ્યા ? સ્વામી કહે શીવલાલ..! હુ જયા જયા બેઠો એ સ્થળ તિર્થ થયા, આગળ જતા કોઇ આહી આવશે ને બેસી ને ભગવાનનુ ભજન કરશે એને બીજબળ થાહે, આગળ પણ જે જે ઠેકાણે તિર્થસ્થાનો થયા છે એ મોટાપુરુષના વિચરણ થકી જ થયા છે.
- સદગુરુ અક્ષરાનંદસ્વામીની વાતોમાંથી….
🙏
Hindi
बिलखा के महंत और गुणातीतानंद स्वामी की कृपा
एक समय सद्गुरु गुणातीतानंद स्वामी डेढ़ सौ-दो सौ संतों और हरिभक्तों के संघ के साथ वड़ताल जाने के लिए निकले। चलते-चलते दोपहर के समय मार्ग में बिलखा गाँव आया। गाँव के सीम (भागोल) पर घने वटवृक्षों की शीतल छाया थी और वहाँ एक महादेवजी का मंदिर था। अतः सभी ने दोपहर का विश्राम और भोजन इसी मंदिर परिसर में करने का निश्चय किया। स्वामी ने कहा, “श्रीजी महाराज की आज्ञा है कि किसी के अधिकार वाले निजी स्थान पर उसके स्वामी (मालिक) की अनुमति के बिना पड़ाव नहीं डालना चाहिए।” इसलिए स्वामी ने पूरे संघ को बाहर ही रोक दिया और स्वयं तथा बोटाद के शिवलाल शेठ उस स्थान के महंत बावाजी से आज्ञा लेने गए। इतने विशाल संघ को आते देखकर मंदिर के महंत बावाजी के मन में विचार आया, “मैं अकेला इतने सारे लोगों का आतिथ्य-सत्कार कैसे कर पाऊँगा?” इस संकोच और भय के मारे वह भीतर घर में छिप गया।
स्वामी ने दो-चार बार आवाज़ लगाई, तब वह घर से बाहर बरामदे (ओसरी) में आया। स्वामी ने कहा, “हमें यहाँ दोपहर में ठाकोरजी को थाल अर्पित करने के लिए आपके मंदिर परिसर में कुछ समय रुकना है, इसलिए हम आपकी अनुमति लेने आए हैं।” महंत बावाजी ने कहा, “मंदिर में भोजन के लिए सीधे (कच्ची राशन सामग्री) की कोई कमी नहीं है, परंतु यहाँ आपकी सेवा-चाकरी करने वाला कोई नहीं है। यदि आप स्वयं भोजन बना लें, तो आप सबको जितना चाहिए उतना सीधा मैं दे देता हूँ।” स्वामी ने प्रसन्न होकर कहा, “बहुत अच्छा, आप सीधा दीजिए, हमारे संत और भक्त स्वयं ही रसोई तैयार कर लेंगे।”
स्वामी के साथ बोटाद के शिवलाल शेठ भी थे। वे तुरंत बोले, “स्वामी! जब मैं आपके साथ हूँ, तो सदाव्रत से सीधा लेना उचित नहीं लगता, इससे हमारी प्रतिष्ठा को आंच आती है; आप मेरी ओर से रसोई स्वीकार कीजिए।” तब गुणातीतानंद स्वामी मुस्कुराए और बोले, “शिवलाल! आज मुझे इस बावाजी का कल्याण करना है। तुम्हारी रसोई तो संत और भक्त रोज़ ही पाते हैं! आज इसका सीधा ठाकोरजी के थाल और संतों-भक्तों के काम आएगा, तो इसकी जीवात्मा का परम कल्याण होगा।”
बावाजी ने भोजन के लिए तुरंत सीधा दिया और संतों ने प्रेमपूर्वक सुखड़ी तैयार की तथा सेर-सेर भर का एक-एक बड़ा लड्डू बनाया। ठाकोरजी को थाल अर्पित किया गया और तत्पश्चात सभी संत-हरिभक्त पंगत में भोजन करने बैठे।
गुणातीतानंद स्वामी ने बावाजी के हाथों से ही सभी संतों और भक्तों को एक-एक सुखड़ी का लड्डू परोसवाया। फिर स्वामी ने अपना हाथ आगे बढ़ाकर स्वयं अपने पत्तल में भी उसी बावाजी के हाथों से एक लड्डू लिया और मंदिर के देवालय के बरामदे में भोजन करने बैठे। भोजन करते-करते स्वामी उठे और तीन अलग-अलग स्थानों पर बैठकर भोजन किया।
स्वामी की यह चेष्टा देखकर शिवलाल शेठ को बड़ा विस्मय हुआ। भोजन संपन्न होने के बाद उन्होंने स्वामी से नम्रतापूर्वक पूछा, “स्वामी! आज भोजन करते समय आपने ऐसा क्यों किया? आज भोजन करते हुए आप तीन बार क्यों उठे?”
स्वामी ने उत्तर दिया, “शिवलाल! मैं जहाँ-जहाँ बैठा, वे सभी स्थान पावन तीर्थ बन गए हैं। भविष्य में जब भी कोई यहाँ आएगा और बैठकर भगवान का भजन करेगा, तो उसे अनंत गुना बीजबल (भक्ति का सामर्थ्य) प्राप्त होगा। पूर्वकाल में भी जहाँ-जहाँ तीर्थस्थान बने हैं, वे ऐसे ही महापुरुषों के पावन विचरण से ही बने हैं।”
- सद्गुरु अक्षरानंद स्वामी की बातों से…
🙏
English
The Mahant of Bilkha and the Grace of Gunatitanand Swami
Once, Sadguru Gunatitanand Swami set out towards Vadtal accompanied by a congregation (sangh) of around one hundred and fifty to two hundred sadhus and devotees. Around noon, walking along the path, they reached the village of Bilkha. On the outskirts of the village, there was the dense shade of banyan trees and a temple dedicated to Mahadevji. Everyone decided to halt at this temple for their afternoon meal and rest. Swami remarked, “It is Shriji Maharaj’s divine injunction that one should never stay at someone’s private property without the explicit permission of its owner.” Therefore, keeping the entire congregation waiting outside, Swami and Shivlal Sheth of Botad went ahead to seek permission from the mahant (ascetic in charge) of the shrine.
Seeing such a large gathering arriving, the mahant grew anxious, thinking, “How will I alone look after the hospitality of so many people?” Gripped by hesitation and fear, he concealed himself inside his quarters. Swami called out for him a few times, after which he came out onto the veranda. Swami courteously said, “We wish to halt briefly in your temple premises to offer thaal to Thakorji this afternoon, and we have come to seek your permission.” The mahant replied, “There is no shortage of dry provisions (seedho) in the temple, but there is no one here to cook or serve you. If you can cook for yourselves, I shall provide as much ration as you all require.” Swami happily replied, “That is wonderful! Please provide the provisions; our sadhus and devotees will gladly roast and prepare the meal themselves.”
Shivlal Sheth of Botad, who was accompanying Swami, immediately spoke up, “Swami! When I am right here with you, it does not seem appropriate to take provisions from an ascetic’s charitable store (sadavrat); it reflects poorly on us. Please accept my sponsorship for the meal.” Gunatitanand Swami smiled gently and replied, “Shivlal! Today, my wish is to bestow ultimate liberation upon this mahant. Sadhus and devotees partake of your sponsored meals every day! If his dry provisions are offered today in Thakorji’s thaal and utilized in the service of sadhus and devotees, it will bring immense spiritual elevation to his soul.”
The mahant promptly supplied the provisions. The sadhus prepared sukhadi (a traditional sweet made of wheat flour, ghee, and jaggery) and shaped large laddoos weighing a seer each. The food was reverently offered to Thakorji in thaal, and all the sadhus and devotees sat in rows (pankti) to dine.
Gunatitanand Swami had the mahant personally serve one sukhadi laddoo to each sadhu and devotee. Then, extending his own hand, Swami personally took a laddoo in his leaf-plate (pattar) from the hands of the mahant and sat on the veranda of the shrine to eat. While eating, Swami stood up and moved, sitting in three distinct spots to finish his meal.
Observing this unusual act of Swami, Shivlal Sheth was astonished. After Swami finished eating, Shivlal Sheth humbly inquired, “Swami, why did you do this while dining today? Why did you get up and sit in three different places during the meal?”
Swami replied, “Shivlal! Wherever I sat, those spots have now become sacred places of pilgrimage (tirth). In the future, whoever comes here and engages in devotion to God will attain spiritual strength (beej-bal). Historically, wherever holy pilgrimage sites have emerged, they have done so through the divine footsteps and sanctification of God-realized holy personalities.”
- From the discourses of Sadguru Aksharanand Swami…
🙏