સૌરાષ્ટ્રમાં રાજકોટ જીલ્લામાં કોટડા (સાંગાણી) તાલુકામાં સાંઢવાયા કરીને નાનું એવું ગામ છે. આ ગામમાં એક મુમુક્ષુ દંપતિ રહેતા હતા.
Gujarati
સાંઢવાયાના મુમુક્ષુ દંપતિ અને શ્રીજી મહારાજ
સૌરાષ્ટ્રમાં રાજકોટ જીલ્લામાં કોટડા (સાંગાણી) તાલુકામાં સાંઢવાયા કરીને નાનું એવું ગામ છે. આ ગામમાં એક મુમુક્ષુ દંપતિ રહેતા હતા. બંને પુર્વજન્મના કોઇ યોગભ્રષ્ટ આત્મા હતા. દોઉ દંપતિ ગામમાં જે કોઇ સાધુ સંન્યાસી કે અભ્યાગત વગેરે આવે એમને સદાવ્રત મા પાકું સીધુ આપીને ભાવે કરીને જમાડતા અને ભેખમાં ભગવાન હોય એમ જાણીને સેવા કરતા. તેઓ એ કોઇ કથામા એમના ગુરુ પાસે સાંભળેલું કે સામુદ્રિક શાસ્ત્ર મુજબ ભગવાનને ચરણારવિંદમા સોળ ચિહ્નો હોય.
એકવખત શ્રીહરિ એમની સેવાના પુણ્યફળ જાણીને એમના ઘરે પધાર્યા. શ્રીહરિને દંપતીએ રસોઇ કરીને ભાવે કરીને જમાડ્યા. જમીને શ્રીહરિ ઉઠ્યા તે ઢોલીયો ઢાળી ગાદલું પાથરીને ઓસરી મા સુવાડ્યા. બેઉ દંપતિ શ્રીહરિના ચરણોમાં સોળ ચિહ્નો છે કે નહી એ જોવા સારુ ઓસરીમાં આમતેમ આંટા મારવા લાગ્યા. શ્રીહરિ પણ એમના મુમુક્ષુભાવને જાણીને ટૂંટીયુ વાળીને ચરણો દેખાય નહી એમ સુતા. આમ ઘણીય વાર સુધી એ બેઉ દંપતીએ શ્રીહરિના ઢોલિયાની આસપાસ આંટા માર્યા. શ્રીહરિ પણ એમના ભાવ ને અંતર્યામીપણે જાણતા થકા થકા મંદ મંદ હસતા હતા.
એમના મુમુક્ષુભાવને જાણી ને શ્રીહરિએ પોતાના ચરણો લાંબા કર્યા. શ્રીહરિના ચરણોમાં સોળ ચિહ્નનો જોઇને દોઉ દંપતીને નિશ્ચય થયો ને બોલ્યા કે અમે તમારા ચરણોમાં સોળ ચિહ્નોના દર્શન કરીને ધન્ય ધન્ય થય ગયા. બેઉએ હાથ જોડીને શ્રીહરિને પૃારથના કરી કે તમે તો પુર્ણ પુરુષોતમ નારાયણ છો, અમને તમારા શીષ્ય કરો.
ત્યારે શ્રીહરિ મરમાળું હસ્યા ને બોલ્યા કે અમે તો ભગવાન નથી. ત્યારે બેઉ બોલ્યા કે અમારા ગુરુએ કથામાં કીધેલું કે ભગવાનના ચરણો મા સોળ ચિહ્નો હોય. એથી અમને આજ ખરી ખાતરી થઇ છે. અમને હે પૃભુ, તમારા શરણે લયો.
આમ, ભક્તની અરજ સાંભળીને શ્રીહરિએ એમને પોતાના સ્વરુપની ઓળખાણ કરાવી, બેઉને સમાધિ કરાવીને અક્ષરધામના દર્શન કરાવ્યા. એમના ઘરે ત્રણ દિવસ રોકાયા ને સેવાનો દુર્લભ લાભ આપ્યો.
- સદગુરુ શ્રી અદભૂતાનંદ સ્વામીની વાતોમાંથી…
🙇🏻♂️🙏
Hindi
सांढवाया का मुमुक्षु दंपत्ति और श्रीजी महाराज
सौराष्ट्र के राजकोट ज़िले में कोटड़ा (सांगाणी) तहसील के अंतर्गत ‘सांढवाया’ नाम का एक छोटा-सा गाँव है। इस गाँव में एक मुमुक्षु दंपत्ति रहते थे। वे दोनों पूर्वजन्म के कोई योगभ्रष्ट (साधना-मार्ग से विचलित होकर पुनः जन्मे पुण्यात्मा) जीव थे। गाँव में जो कोई भी साधु, संन्यासी अथवा अतिथि-अभ्यागत आते, यह दंपत्ति उन्हें सदाव्रत में पका हुआ भोजन अथवा पवित्र अन्न-सामग्री प्रेमपूर्वक प्रदान कर तृप्त करते थे। वे यह मानकर सेवा करते थे कि साधु-वेष में स्वयं साक्षात भगवान ही पधारते हैं। उन्होंने किसी आध्यात्मिक कथा में अपने गुरु के मुख से सुना था कि सामुद्रिक शास्त्र के अनुसार भगवान के चरणारविंद में सोलह दिव्य चिह्न होते हैं।
एक बार श्रीहरि उनकी निष्काम सेवा के पुण्यरूपी फल को जानकर उनके घर पधारे। दंपत्ति ने श्रद्धा और प्रेमपूर्वक रसोई बनाकर श्रीहरि को भोजन कराया। भोजन के उपरांत जब श्रीहरि उठे, तब उन्होंने बरामदे (ओसरी) में खटिया (ढोलिया) पर गद्दा बिछाकर श्रीहरि को विश्राम कराया। दोनों पति-पत्नी श्रीहरि के चरणों में वे सोलह दिव्य चिह्न हैं या नहीं, यह देखने के लिए बरामदे में इधर-उधर चक्कर लगाने लगे। श्रीहरि भी उनके मुमुक्षु भाव को जानकर अपने दोनों पैर समेटकर (सिकोड़कर) ऐसे सोए कि चरण दिखाई न दें। इस प्रकार काफी देर तक वे दोनों श्रीहरि के पलंग के आसपास चक्कर काटते रहे। श्रीहरि भी अंतर्यामी रूप से उनके अंतर के भाव को जानकर मन-ही-मन मंद-मंद मुस्कुरा रहे थे।
अंततः उनके निष्कपट मुमुक्षु भाव को देखकर श्रीहरि ने अपने चरण आगे पसारे। श्रीहरि के चरणारविंद में सोलह दिव्य चिह्नों के दर्शन करते ही दंपत्ति को पूर्ण निश्चय हो गया और वे गदगद होकर बोले, “आपके चरणों में इन सोलह दिव्य चिह्नों के दर्शन कर आज हम धन्य-धन्य हो गए।” दोनों ने हाथ जोड़कर श्रीहरि से प्रार्थना की, “आप ही साक्षात पूर्ण पुरुषोत्तम नारायण हैं; कृपा कर हमें अपना शिष्य बना लीजिए।”
तब श्रीहरि रहस्यमयी मुस्कान के साथ बोले, “हम तो भगवान नहीं हैं।” इस पर दोनों ने करबद्ध प्रार्थना करते हुए कहा, “हमारे गुरुदेव ने कथा में कहा था कि साक्षात भगवान के चरणों में ही ये सोलह चिह्न होते हैं। इसलिए आज हमें पूर्ण विश्वास और दृढ़ निश्चय हो गया है। हे प्रभु! हमें अपनी शरण में ले लीजिए।”
भक्तों की यह आर्त प्रार्थना सुनकर श्रीहरि ने उन्हें अपने वास्तविक स्वरूप की यथार्थ पहचान कराई, दोनों को समाधि कराकर दिव्य अक्षरधाम के दर्शन कराए। श्रीहरि उनके घर तीन दिन तक रुके और उन्हें अपनी दुर्लभ सेवा का परम सौभाग्य प्रदान किया।
- सद्गुरु श्री अद्भुतानंद स्वामी की बातों से…
🙏
English
The Seeker Couple of Sandhvaya and Shriji Maharaj
In the Kotda Sangani taluka of Rajkot district in Saurashtra, there is a small village named Sandhvaya. A spiritual seeker (mumukshu) couple lived in this village. Both were yogabhrashta souls from their past lives (virtuous spiritual aspirants who had resumed their spiritual journey). Whenever any sadhu, ascetic, or traveling guest visited the village, this couple would lovingly provide meals from their charitable store (sadavrat) and serve them food with great reverence, sincerely believing that God Himself resides within the holy garb of sadhus. In a spiritual discourse, they had once heard from their guru that, according to the ancient sacred treatises of Samudrika Shastra, the lotus feet of the Supreme Lord bear sixteen auspicious divine marks.
Knowing the ripe fruits of their pious devotion and selfless service, Shri Hari once graced their home. The couple prepared a meal with utmost devotion and lovingly fed Shri Hari. After partaking of the food, Shri Hari stood up, and they spread a soft mattress upon a cot (dholiyo) in the veranda for Him to rest. Both husband and wife began pacing back and forth in the veranda to see whether the sixteen divine marks were present on Shri Hari’s lotus feet. Knowing their inner spiritual curiosity, Shri Hari curled up His legs so that His lotus feet remained hidden from view. For quite some time, the couple kept pacing around Shri Hari’s cot. As the omniscient Lord, Shri Hari knew the sincere devotion in their hearts and smiled gently.
Recognizing their genuine seeker’s devotion, Shri Hari finally stretched out His lotus feet. Beholding the sixteen sacred marks upon Shri Hari’s holy feet, both husband and wife attained unwavering conviction (nishchay) and exclaimed, “Having attained darshan of the sixteen divine marks on Your lotus feet, we are truly blessed and fulfilled!” With folded hands, they prayed to Shri Hari, “You are indeed Supreme Parabrahman Purushottam Narayan! Please initiate us as Your disciples.”
Shri Hari smiled playfully and remarked, “We are not God.” To this, both earnestly responded, “Our guru had taught us in a spiritual discourse that the sixteen sacred marks belong only to the Supreme Lord Himself. Therefore, today we have attained absolute certainty. O Lord, please accept us into Your divine shelter!”
Hearing the fervent plea of His devotees, Shri Hari revealed His divine reality unto them, blessed them with the divine trance of Samadhi, and granted them the vision of Akshardham. He stayed at their home for three days, bestowing upon them the rare and blessed privilege of serving Him personally.
- From the discourses of Sadguru Shri Adbhutanand Swami…
🙏