એક સમયે શ્રીહરિ સુજાનસિંહ અને મનુભા દરબારના પ્રેમને વશ થઈ સોરઠમાં ધોરાજીથી એકાદ ગાઉ આઘેરા ગામ જમનાવડ પધાર્યા.
Gujarati
જમનાવડના અંબારામ વિપ્ર અને શ્રીજી મહારાજની સમાધિ
એક સમયે શ્રીહરિ સુજાનસિંહ અને મનુભા દરબારના પ્રેમને વશ થઈ સોરઠમાં ધોરાજીથી એકાદ ગાઉ આઘેરા ગામ જમનાવડ પધાર્યા. ગામમાં પૃગટપૃભુ પધારતા સૌ સત્સંગીના હૈયે હેતની હેલી વરહી. ગામમાં ધામધૂમથી સામૈયું કરીને શ્રીહરિને પધરાવ્યા. શ્રીહરિના થાળ કરવા ગામના અંબારામ વિપ્ર ખડે પગે સેવા કરતા. પોતે પૃેમાળ હૃદયના ભક્ત હતા ને વળી તેમનામાં કોઈ પ્રકારે મિથ્યાભિમાન ન હતું. અંબારામ વિપૃ પોતે ‘દયા પ્રભુની’ એટલે કે એક ભીક્ષા કરીને જીવન વ્યતીત કરતા અંબારામનો ભોળોભાવ અને અનન્ય સેવાભક્તિ જોઈ શ્રીહરિ તેમના ઉપર પ્રસન્ન થઈ ગયા.
શ્રીહરિની પ્રસન્ન મુખમુદ્રા જોઈ અંબારામે મુમુક્ષુભાવે શ્રીહરિને પૂછ્યું, “હે મહારાજ… હે કૃપાનિધાન…! હે પતિતજનપાવન… ! અમે તો જીવ છીએ અને તમે જગદીશ છો. આપણા વચ્ચે એટલું છેટું છે કે કેમે કરીને અમારી નજર તમારા તરફ પહોંચે તેવી નથી, તમે તો અમારા ઉપર કૃપા કરીને નયનગોચર વર્તો છો ને અમારા અનેક ગુનાઓ માફ કરીને અમને અપૃતિમ હેતે અપનાવો છો. આમ, અંબારામ વિપૃે ઘણી ઘણી પૃારથના કરી. શ્રીહરિ પોતાના ભક્તના સાચા હૃદય નો ભાવ જોઇને મંદહાસ્ય કરતાં બોલ્યા જે, “અંબારામ ! આપણી વચ્ચે કાંઈ છેટું નથી. જો જીવની દૃષ્ટિ ફરી જાય તો સાવ ઢૂંકડું જ છે. જીવ અને જગદીશને જરાય છેટું નથી. આટલું કહેતાં ચપટી વગાડતા અંબારામ વિપૃ પર શ્રીહરિની કૃપા વહી અને તેઓને સમાધિ કરાવી. ધામોધામના દર્શન કરાવ્યા.
અંબારામને સમાધી થતા એમનો દેહ જમીન પર પડતા જોઈ સુજાનસિંહ મૂંઝાઈ ગયા ને બોલ્યા, “હે મહારાજ ! આ ભામણને શું થયું ? આને જીવતો કરો નહિ તો અમને વળી ક્યાંક બ્રહ્મહત્યાનું પાપ લાગશે.”
શ્રીહરિ આ સાંભળી હસ્યા ને કહ્યું, “બાપુ ! અંબારામ તો જીવતો જીવ છે ને એને અમારા સ્વરુપની સાચી ઓળખાણ છે. પણ જેને આ સ્વરૂપની ઓળખાણ નથી તે બધા જ જીવતા છતાં મરેલા છે. જેમ લુહારની ધમણ હાંફે છે તેમ તે બધા કેવળ હાંફે છે. પણ તેમનામાં જીવ નથી.” આમ, એ સમે શ્રીહરિએ એ સમે જીવ અને જગદીશ વચ્ચે છેટું ન રાખ્યું. થોડીવારે શ્રીહરિએ ફરીને ચપટી વગાડતા અંબારામ વિપૃ સમાધિમાંથી જાગ્યા ને સહુને પોતાને સમાધીમા થયેલા અક્ષરધામ ના સુખના અનુભૂતિ કહી સંભળાવી. ગામના ઘણાય મુુમુક્ષુઓને પણ અચરજ થયું ને સૌ વર્તમાન ધારણ કરી સત્સંગી થયા.
- અનાદિ મુક્તો માથી….
🙇🏻♂️🙏
Hindi
जमनावड के अंबाराम विप्र और श्रीजी महाराज की समाधि
एक समय श्रीहरि सुजानसिंह और मनुभा दरबार के अनन्य प्रेम के वशीभूत होकर सोरठ में धोराजी से लगभग एक कोस दूर स्थित जमनावड गाँव पधारे। गाँव में साक्षात् प्रकट प्रभु के पधारने पर समस्त सत्संगियों के हृदय में असीम प्रेम और आनंद की वर्षा होने लगी। गाँववासियों ने अत्यंत धूमधाम से सामैया (भव्य स्वागत) करके श्रीहरि का स्वागत किया और उन्हें पधराया। श्रीहरि के लिए थाल तैयार करने में गाँव के अंबाराम विप्र अत्यंत तत्परता से अहर्निश सेवा करते थे। वे सरल एवं स्नेही हृदय के भक्त थे और उनमें किंचित् भी मिथ्या अभिमान नहीं था। अंबाराम विप्र ‘दया प्रभु की’ की वृत्ति से सात्विक भिक्षा मांगकर अपना जीवन यापन करते थे। अंबाराम का भोला भाव और अनन्य निष्काम सेवा-भक्ति देखकर श्रीहरि उन पर अत्यंत प्रसन्न हो गए।
श्रीहरि की प्रसन्न मुखमुद्रा देखकर अंबाराम ने मुमुक्षु भाव से श्रीहरि से प्रार्थना की, “हे महाराज…! हे कृपानिधान…! हे पतितपावन…! हम तो तुच्छ जीव हैं और आप साक्षात् जगदीश (परमेश्वर) हैं। हमारे और आपके बीच इतनी अधिक दूरी है कि किसी भी प्रकार हमारी दृष्टि आप तक नहीं पहुँच सकती। यह तो आपकी असीम करुणा है कि आप हमारे सम्मुख नयनगोचर होकर बिराज रहे हैं, हमारे अनगिनत अपराधों को क्षमा करके हमें अनुपम स्नेह से अपना रहे हैं।” इस प्रकार अंबाराम विप्र ने हृदय से अनेक-अनेक प्रार्थनाएँ कीं।
श्रीहरि अपने भक्त के निर्मल हृदय का भाव देखकर मंद-मंद मुस्कुराते हुए बोले, “अंबाराम! हमारे और तुम्हारे बीच तनिक भी दूरी नहीं है। यदि जीव की दृष्टि बदल जाए, तो परमात्मा बिल्कुल समीप ही हैं। जीव और जगदीश में लेशमात्र भी अंतर नहीं है।” इतना कहते ही श्रीहरि ने चुटकी बजाई। तत्काल अंबाराम विप्र पर श्रीहरि की दिव्य कृपा बरसी और उन्हें अलौकिक समाधि हो गई। समाधि में श्रीहरि ने उन्हें अपने परम धामों के दिव्य दर्शन कराए।
अंबाराम को समाधि होते ही उनके पार्थिव शरीर को भूमि पर निश्चेष्ट गिरते देख सुजानसिंह दरबार अत्यंत व्याकुल हो गए और बोले, “हे महाराज! इस ब्राह्मण को क्या हो गया? कृपया इन्हें जीवित कीजिए, अन्यथा हमें कहीं ब्रह्महत्या का घोर पाप न लग जाए!”
श्रीहरि यह सुनकर हँसे और बोले, “बापू! अंबाराम तो वास्तव में जीवित हैं और उन्हें हमारे वास्तविक स्वरूप की यथार्थ पहचान है। परंतु जिन्हें इस प्रत्यक्ष स्वरूप की पहचान नहीं है, वे सभी जीते-जी भी मृतप्राय हैं। जैसे लुहार की धौंकनी केवल श्वास खींचती और छोड़ती है, वैसे ही वे केवल श्वास ले रहे हैं, परंतु वास्तव में उनमें सच्चा चेतन जीवन नहीं है।” इस प्रकार उस समय श्रीहरि ने जीव और जगदीश के बीच का सारा भेद मिटा दिया। थोड़ी देर बाद श्रीहरि ने पुनः चुटकी बजाई, तो अंबाराम विप्र समाधि से जागृत हो गए। उन्होंने सभी उपस्थित भक्तों को समाधि में प्राप्त हुए अक्षरधाम के दिव्य परमानंद और अलौकिक सुख की अनुभूति कह सुनाई। यह देखकर गाँव के अनेक मुमुक्षु आश्चर्यचकित हो गए और सभी ने श्रीजी महाराज से वर्तमान (नियम-धर्म) धारण कर सत्संग अंगीकार किया।
- अनादि मुक्तों में से…
🙏
English
Ambaram Vipra of Jamnavad and Shriji Maharaj’s Divine Samadhi
Once, bound by the pure love and devotion of Darbar Sujansinh and Manubha, Shri Hari graced the village of Jamnavad, situated about a ‘gao’ (two miles) away from Dhoraji in Sorath. With the arrival of the manifest Lord in the village, showers of divine love poured into the hearts of all the Satsangis. The villagers accorded Him a grand, joyous welcome (samaiyu) and lovingly welcomed Shri Hari. Ambaram Vipra, a humble Brahmin of the village, served wholeheartedly in preparing the sanctified food offerings (Thal) for Shri Hari. He was a noble devotee with a loving heart, completely devoid of false pride or ego. Living a simple, detached life relying solely on God’s grace by seeking alms (Daya Prabhu Ni), his pure, guileless devotion and dedicated service won the heart of Shri Hari, who became immensely pleased with him.
Seeing Shri Hari’s blissful countenance, Ambaram humbly prayed with the deep longing of a true seeker (mumukshu), “O Maharaj! O Ocean of Mercy! O Redeemer of the fallen! We are mere mortal souls (jivas), while You are the Supreme Lord (Jagadish). The chasm between us is so vast that our sight could never reach You on its own. Yet, out of Your boundless compassion, You have manifested visibly before our eyes, forgiving our countless shortcomings and embracing us with peerless divine love.” Thus, Ambaram Vipra offered many heartfelt prayers.
Observing the genuine devotion of His beloved devotee, Shri Hari smiled gently and said, “Ambaram! There is no distance between us. If the spiritual vision of the soul shifts inward, the Lord is right here, very close. There is truly no distance between the jiva and Jagadish.” Saying this, Shri Hari snapped His fingers. Instantly, His divine grace showered upon Ambaram Vipra, plunging him into a divine state of samadhi (spiritual trance). In that trance, Shri Hari granted him divine visions of the supreme spiritual abodes (Dhamodham).
Upon entering samadhi, as Ambaram’s body fell motionless to the ground, Darbar Sujansinh became alarmed and anxiously pleaded, “O Maharaj! What has happened to this Brahmin? Please bring him back to life, lest we incur the grave sin of slaying a Brahmin (brahma-hatya)!”
Hearing this, Shri Hari laughed gently and said, “Bapu! Ambaram is truly alive, for he has attained the true realization of My divine form. But those who do not recognize this manifest divine form are as good as dead even while alive. Just as a blacksmith’s bellows merely pumps air, they merely breathe, but have no true spiritual life within them.” Thus, at that divine moment, Shri Hari dissolved all separation between the soul (jiva) and the Supreme Divine (Jagadish). After some time, Shri Hari snapped His fingers once again. Ambaram Vipra awakened from the samadhi and narrated to everyone the transcendental bliss and divine experience of Akshardham he had witnessed. Filled with wonder and spiritual inspiration, many seekers of the village took the holy vows (vartaman) from Shriji Maharaj and embraced Satsang.
- From Anadi Mukto…
🙏