થાણાગાલોળ મા જસાભકત કરીને એક સારા હરિભક્ત રહેતા હતા. જસાભકત ને ત્યાં આવતા જતા સંતોને વિચરણ મા કાયમનો ઉતારો હતો.
Gujarati
થાણાગાલોળના માવા ભગત અને સત્સંગ નિશ્ચય
થાણાગાલોળ મા જસાભકત કરીને એક સારા હરિભક્ત રહેતા હતા. જસાભકત ને ત્યાં આવતા જતા સંતોને વિચરણ મા કાયમનો ઉતારો હતો. એકવખત સદગુરુ મુકતાનંદ સ્વામી થાણાગાલોળ પોતાના મંડળ સાથે પધાર્યા. સ્વામી, સંતો ને જસાભગત હારે બપોર પછે નદીએ નાવા જાતા હતા, એ સમયે એક મુમુક્ષુ ભક્ત પીપળાના વૃક્ષને રામ રામ એમ અહર્નિશ ભજન કરતા કરતા પ્રદક્ષિણા કરતા હતા. સદગુરુ મુકતાનંદ સ્વામી તો એમને જોઇને ઉભા રહી ગયા ને જસાભગત ને પુછયુ કે આ કોઇ મુમુક્ષુ લાગે છે, કોણ છે આ ભગત? ત્યારે જસાભગત કહે સ્વામી, એ તો અમારા ગામના માવા ભગત છે, બહુ ભલા ને ભગવાનના અનન્ય ભગત છે. મુકતાનંદ સ્વામી કહે એમને બોલાવો એટલે જસાભગતે સાદ કરીને બોલાવ્યા. માવાભગતે આવીને સંતોને હાથ જોડીને નારાયણ કર્યા. સ્વામી એ ત્યાં નજીકમાં ઝાડ નીચે એમને ભગવાનનો મહીમાં કહ્યો ને વાતો કરી. ભગત તો જાણે મુકતાનંદ સ્વામીના અમૃતવચનોને ગૃહણ કરતા કરતા પૃભુમય થઇ ગયા. સ્વામીએ એમને પુછયુ કે માવાભગત અમે નદીએ નાવા જાઇએ છઇ, તમે આવશો? માવાભગત સાથે ચાલ્યા. સંતો કેડામાં ચાલતા ચાલતા સ્વામિનારાયણ.. સ્વામિનારાયણ… એમ ધૂન્ય કરતા જાતા હતા. માવાભગત પણ રામ-નામમાં એટલા તદાત્મકપણે જોડાય ગયેલ હતા કે રામ… રામ…, સ્વામિ…રામ… સ્વામિ… રામ.. નારાયણ એમ ભેગા ભેગા બોલતા જાતા હતા. સંતોએ નદી પહોંચી સ્નાન વગેરે કરીને નદીના રેતીના પટમાં ભગવાનના મહીમાંની વાતો કરી. સદગુરુ મુકતાનંદ સ્વામીએ માવાભગતને અવતારોના અવતારી એવા પૃગટ શ્રીજી મહારાજની વાતો કરી, માવાભગતને ભાવ થયો એટલે એ સત્સંગી થયા. માવાભગત સ્વામીને કહે કે મને આ પૃગટ ભગવાનના દર્શન કરાવો. સ્વામી થાણાગાલોળથી બે ચાર દી કેડે જુનાગઢ જવા નીકળ્યા ત્યારે સાથે માવાભગતને શ્રીહરિના દર્શન કરાવવા સાથે લઇ ગયા. ત્યાં એવા સમાચાર મળ્યા કે શ્રીજીમહારાજ તો મેઘપુર મા બીરાજે છે, એટલે સ્વામી મેઘપુર આવ્યા. એજ સમયે ત્યાં ભાટ લોકો સાથે ધિંગાણું થતા શ્રીહરિના પાર્ષદ મુળજી ભગત ધામમાં ગયા હતા. સ્વામી આ નવા મુમુક્ષુને સાથે લાવેલા જોઇને કાઠીદરબારો તુરતંજ શ્રીજીમહારાજને બોલયાકે હે મહારાજ..! ભણું અમણે તો આ જોઇને વાંધો નથી પણ આ હંધુય જોઇને આ કણબાંનુ ભૂંડું થાહે..! એને મહારાજ તમારા ભગવાનપણાનો નિશ્ચય રેહે નય..! ત્યારે મહારાજ એ પુરવજનમ ના મુમુક્ષુ માવાભગત ને જોઇને બોલ્યા કે એ જેવા તેવા સત્સંગી નથી, એ તો પાકા દ્રઢ નિશ્ચયવાળા છે ને મુકતાનંદ સ્વામીના કરેલા સત્સંગી છે એટલે એમને કોઇકાળે સંશય થાય એમ નથી. માવાભગત શ્રીજીમહારાજના દર્શન કરીને થોડુ રોકાયા ને પછે પોતાને ગામ થાણા ગાલોળ ગયા પણ એમને કોઇ જ સંશય થયો નહી. આ જોઇને સહુ કાઠીદરબારો પણ આશ્ચર્ય પામ્યા.
- આદર્શ ભકતગાથામાંથી….
🙇🏻♂️🙏
Hindi
थाणागालोल के मावा भगत और सत्संग का दृढ़ निश्चय
थाणागालोल गाँव में जसा भगत नामक एक निष्ठावान हरिभक्त रहते थे। जब भी संत-महात्मा विचरण करते हुए वहाँ पधारते, तो उनके यहाँ संतों के ठहरने की स्थायी व्यवस्था रहती थी। एक बार सद्गुरु मुक्तानंद स्वामी अपने संत मंडल के साथ थाणागालोल पधारे। दोपहर के उपरांत स्वामी, संत और जसा भगत नदी पर स्नान करने जा रहे थे। उसी समय उन्होंने देखा कि एक मुमुक्षु भक्त पीपल के वृक्ष की प्रदक्षिणा करते हुए निरंतर “राम… राम…” का भजन कर रहे थे।
सद्गुरु मुक्तानंद स्वामी उन्हें देखकर ठहर गए और जसा भगत से पूछा, “ये कोई सच्चे मुमुक्षु प्रतीत होते हैं, यह भक्त कौन हैं?” तब जसा भगत ने कहा, “स्वामी! ये हमारे गाँव के मावा भगत हैं। ये अत्यंत सरल, भद्र और भगवान के अनन्य निष्ठावान भक्त हैं।”
मुक्तानंद स्वामी ने कहा, “उन्हें यहाँ बुलाइए।” जसा भगत ने आवाज़ देकर उन्हें बुलाया। मावा भगत ने आकर संतों को करबद्ध होकर “नारायण!” कहकर प्रणाम किया। स्वामी ने पास ही एक वृक्ष के नीचे बैठकर उन्हें भगवान की महिमा सुनाई और सत्संग की बातें कीं। मुक्तानंद स्वामी के अमृतमयी वचनों को श्रवण करते हुए मावा भगत पूर्णतः प्रभु-भाव में लीन हो गए। स्वामी ने उनसे पूछा, “मावा भगत! हम नदी पर स्नान करने जा रहे हैं, क्या आप भी हमारे साथ चलेंगे?” मावा भगत सहर्ष संतों के साथ चल पड़े।
मार्ग में चलते हुए संत “स्वामिनारायण… स्वामिनारायण…” की दिव्य धुन गाते जा रहे थे। मावा भगत भी पूर्व से प्रभु राम के नाम में इतने तल्लीन थे कि वे भी संतों के साथ ताल मिलाते हुए भावविभोर होकर “राम… राम…, स्वामि… राम… स्वामि… राम… नारायण…” पुकारते हुए चलने लगे। नदी पर पहुँचकर संतों ने स्नान किया और फिर नदी के रेतीले तट पर बैठकर भगवान की महिमा की चर्चा की। सद्गुरु मुक्तानंद स्वामी ने मावा भगत को सर्व अवतारी, साक्षात् प्रकट श्रीजी महाराज के स्वरूप की महिमा समझाई। मावा भगत के हृदय में अनन्य भाव जागृत हुआ और वे नियम-धर्म धारण कर सत्संगी बन गए।
मावा भगत ने स्वामी से प्रार्थना की, “कृपा करके मुझे इन साक्षात् प्रकट भगवान के प्रत्यक्ष दर्शन कराइए।”
दो-चार दिनों के बाद जब मुक्तानंद स्वामी थाणागालोल से जूनागढ़ जाने लगे, तब वे मावा भगत को भी श्रीहरि के दर्शन कराने हेतु साथ ले गए। जूनागढ़ पहुँचकर ज्ञात हुआ कि श्रीजी महाराज तो मेघपुर में विराजमान हैं, अतः स्वामी अपने मंडल और मावा भगत के साथ मेघपुर पहुँचे।
उसी समय मेघपुर में भाट लोगों के साथ एक उपद्रव (धींगाणा) हो गया था, जिसमें श्रीहरि के निष्ठावान पार्षद मूलजी भगत वीरगति पाकर धाम सिधार गए थे। जब काठी दरबारों ने देखा कि मुक्तानंद स्वामी इस नए मुमुक्षु को अपने साथ लाए हैं, तो उन्होंने तुरंत श्रीजी महाराज से कहा, “हे महाराज! हम काठियों को तो ऐसी परिस्थितियों से कोई संकोच नहीं होता, परंतु इस उपद्रव और रक्तपात को देखकर यह सरल कणबी (किसान) विचलित हो जाएगा! इसका अहित होगा और महाराज, आपके भगवान होने का इसका विश्वास डगमगा जाएगा!”
तब श्रीजी महाराज ने उस पूर्वजन्म के मुमुक्षु मावा भगत की ओर देखकर दृढ़ता से कहा, “ये कोई साधारण सत्संगी नहीं हैं! ये तो अत्यंत पक्के और अडिग निश्चय वाले भक्त हैं। इन्हें मुक्तानंद स्वामी ने सत्संगी बनाया है, इसलिए इनके अंतःकरण में कभी किसी काल में रत्ती भर भी संशय उत्पन्न नहीं हो सकता।”
मावा भगत ने श्रीजी महाराज के परम दिव्य दर्शन किए, कुछ समय वहाँ आनंदपूर्वक रुके और फिर अपने गाँव थाणागालोल लौट आए। उनके मन में लेशमात्र भी संशय या भ्रम उत्पन्न नहीं हुआ। उनकी ऐसी अटल निष्ठा देखकर सभी काठी दरबार भी अत्यंत विस्मित और नतमस्तक हो गए।
- आदर्श भक्तगाथा से…
🙏
English
Mava Bhagat of Thanagalol and His Resolute Conviction in Satsang
In the village of Thanagalol, there lived a devoted Haribhakt named Jasa Bhagat. Visiting sadhus always found a welcoming shelter and hospitable lodging at his home during their spiritual travels (vicharan). On one occasion, Sadguru Muktanand Swami arrived in Thanagalol accompanied by his assembly of saints. In the afternoon, Muktanand Swami, the saints, and Jasa Bhagat set out toward the river to bathe. On the way, they observed a spiritual seeker circumambulating a sacred pipal tree, continuously chanting “Ram, Ram” with uninterrupted devotion.
Sadguru Muktanand Swami paused upon seeing him and inquired of Jasa Bhagat, “He appears to be a genuine spiritual seeker (mumukshu). Who is this devotee?” Jasa Bhagat replied, “Swami, he is Mava Bhagat of our village. He is remarkably innocent, noble, and an unswerving devotee of God.”
Muktanand Swami requested, “Please call him over.” Jasa Bhagat called out to him, and Mava Bhagat approached with folded hands, reverently offering his prostrations (“Narayan!”). Sitting beneath the shade of a nearby tree, Muktanand Swami spoke of the supreme glory of God. Absorbing Swami’s nectar-like words, Mava Bhagat became completely immersed in divine spiritual bliss. Swami then asked him, “Mava Bhagat, we are going to the river to bathe; will you come with us?” Mava Bhagat gladly accompanied them.
As the saints walked along the village path, they chanted the divine dhun, “Swaminarayan… Swaminarayan…”. Mava Bhagat was so profoundly absorbed in chanting the name of Lord Ram that he harmoniously merged the two chants with innocent fervor: “Ram… Ram…, Swami… Ram… Swami… Ram… Narayan…”. Reaching the river, the saints bathed and then sat upon the soft sands of the riverbed, engaging in elevated spiritual discourses. Sadguru Muktanand Swami revealed to Mava Bhagat the supreme glory of manifest (pragat) Shriji Maharaj, the divine cause of all incarnations (Avataron na Avatari). Deeply moved by profound faith, Mava Bhagat embraced the satsang vows and became a dedicated devotee.
Mava Bhagat prayed to Swami, “Please bless me with the divine darshan of this manifest Supreme Lord!”
A few days later, as Muktanand Swami set out from Thanagalol toward Junagadh, he brought Mava Bhagat along so that he could have darshan of Shri Hari. Upon reaching Junagadh, they learned that Shriji Maharaj was currently residing in Meghpur, so Swami proceeded to Meghpur.
At that very moment, a violent clash had erupted with local bards (Bhats), during which Shri Hari’s faithful attendant (parshad), Mulji Bhagat, was martyred and attained Akshardham. When the Kathi Darbars saw that Muktanand Swami had brought a newly introduced spiritual seeker into the midst of such unrest, they immediately expressed concern to Shriji Maharaj, saying, “O Maharaj! We Kathis are accustomed to such strife and have no difficulty, but witnessing this turmoil and conflict, this simple Kanbi farmer will stumble! It will harm his spiritual journey, and he will lose all conviction in Your supreme divinity!”
Looking at the pious seeker from past lives, Mava Bhagat, Shriji Maharaj firmly replied, “He is no ordinary Satsangi! His conviction is steadfast and unbreakable. He has been initiated into Satsang by Muktanand Swami; therefore, under no circumstances can any doubt ever enter his heart!”
Mava Bhagat had the divine darshan of Shriji Maharaj, stayed for a short time, and then returned peacefully to his village of Thanagalol without a single doubt in his heart. Seeing his unwavering faith, all the Kathi Darbars were filled with profound astonishment and reverence.
- From Adarsh Bhaktagatha…
🙏