સદગુરુ મુકતાનંદ સ્વામી વડોદરાની સભા જીત્યા ને શ્રીહરિ ને સયાજીરાવ ગાયકવાડે માન-સન્માન સાથે હાથીની સવારી મા સુવર્ણ અંબાડીએ પધરાવી ને ધામધૂમ થી રાજમા પધરાવ્યા.
Gujarati
વડોદરામાં રણછોડ ભાવસારના પત્ની અને બૂઢા ફકિર પર કૃપા
સદગુરુ મુકતાનંદ સ્વામી વડોદરાની સભા જીત્યા ને શ્રીહરિ ને સયાજીરાવ ગાયકવાડે માન-સન્માન સાથે હાથીની સવારી મા સુવર્ણ અંબાડીએ પધરાવી ને ધામધૂમ થી રાજમા પધરાવ્યા. એ સમે સદગુરુ પૃેમાનંદ સ્વામીએ આ સવારી ના વર્ણનનાં અદભૂત આઠ પદ બનાવ્યા. સાતમાં પદમાં પંકિત લખી કે… પુરુષ યહ પૂરન અવતારી, પુરુષ યહ પૂરન અવતારી..! ઘર બેઠે ચલી આયે મૂરત લેહો ઉર ધારી..!!
એ પંકિત અનુસાર એ વખતે સત્સંગી રણછોડ ભાવસારે એના પત્નીને કહ્યું કે સાંભળ.. છો, જો શ્રીજીમહારાજ હાથી ની સવારીએ બીરાજમાન છે, દર્શન કરી લે..! આ મોકો હવે તને ઝીંદગી મા ફરીને મળે નો મળે..! આ સાંભળીને એના પત્નિ બોલ્યા કે તમારે આંખો છે, હુ તો હાવ આંધળી છવ તે કેમ દર્શન કંરુ? કેમ કરીને એ મુર્તિ ને ધારું? ભગવાન જો સાચા હોય તો મને દર્શન દેય ને..! બાઇને આંખ્ય માથી અફસોસ ની આંસુની ધારા વહી..! પણ એજ ક્ષણે વીંહ વીંહ વરહથી જે આંખો મા છારી વળી ગઇ હતીને કાય સુઝતુ ન હતું એ દુર થયું ને રણછોડ ભાવસારના પત્નીને શ્રીજી મહારાજની સવારીના દિવ્ય દર્શન થયા. બાઇ દેખતા થયા ને શ્રીહરિને સુવર્ણ અંબાડીએ મંદ મંદ હાસ્ય કરતાને હાથમા ફૂલદડો ઉછાળતા દર્શન થયા. સર્વ સંતો ભક્તોના દર્શન થયા. તે હરખઘેલા થતા થકા એમના પતિ રણછોડ ભાવસારને બોલ્યા કે હુ તો દેખતી થઇ ગઇ..! આ સાંભળી ને પરમ સત્સંગી એવા રણછોડ ભાવસાર બોલ્યા કે જો હવે બીજુ કાય જોઇશ નહી, જોવા જેવા તો એક ભગવાન જ છે, બાકી બધુ તો મિથ્યા છે. શ્રીજીમહારાજે તને એમનુ દર્શન દેવા સારુ જ દેખતી કરી છે, માટે હવે બસ એમની મુરતનુ જ દર્શન જીવ્ય નયા લગણ રાખજે.
શ્રીહરિની એ શાહી સવારી વડોદરાના રાજમાર્ગ ઉપર ધામધૂમ થી ચાલતી જતી હતી, ચોરે-ચૌટે, મહોલ્લાના સૌ આબાલ-વૃદ્ધ એ દર્શન કરતા હતા એ વખતે રસ્તામા પ૦૦ વરહ જુની સાત કબરો છે એના છાપરામાંથી એક દિગંબર બૂઢો ફકિર બેઠો હતો એ શ્રીજીમહારાજના દર્શન કરવા બહાર નીકળ્યો. શ્રીજીમહારાજની અમીનજર એ ફકિર ઉપર પડતા જ શ્રીહરિએ એના ઉપર હાથમા ધારેલા સફેદ પુષ્પો હતા એ ફકિર ઉપર ફેંકયા. જેવા એ સફેદ પુષ્ષો એ ફકિર ઉપર પડ્યા કે તુરંત જ સફેદ જગન્નાથી કાપડની અલફી બની ગઇ અને ફકીરના શરીર ને પગની પાની સુધી ઢાંકી દીધું. ફકીર તો આ દિવ્યતા અનુભવતા જ ધન્ય ધન્ય થઇ ગયો હોય એમ અંતરમા થી પોકાર કરીને બોલ્યો કે યા અલ્લાહ..! યા ખૂદા..! યા સ્વામિનારાયણ..! તુમને મેરે જૈસે નાચીજ કો ભી રહેમત મે રખા..! પરવરદિગાર તુમહારે રહેમ કી કોઇ કમીં નહી હૈ…! એમ બોલતો બોલતો નાચગાન કરતો કરતો શ્રીજીમહારાજની સવારી પાછળ દોડતો દોડતો શ્રીહરિના ઉતારા સુધી પણ આવ્યો. બસ એજ ઘડીથી એ ફકિર જીવ્યા ત્યાં લગી યા અલ્લાહ..! યા ખૂદા..! યા સ્વામિનારાયણ.. મેરે પરવરદિગાર..! એમ ભજન કર્યા કર્યું. જીવનના અંતસમયે પણ આમજ નામસ્મરણ કરીને દેહ છોડ્યો.
- ભગવાન શ્રી સ્વામીનારાયણ માંથી… 🙇🏻♂️🙏
Hindi
वडोदरा में रणछोड़ भावसार की पत्नी और वृद्ध फ़कीर पर कृपा
सद्गुरु मुक्तानंद स्वामी ने वडोदरा की राजसभा में शास्त्रार्थ जीतकर विजय प्राप्त की। इसके उपरांत महाराजा सयाजीराव गायकवाड़ ने श्रीहरि को पूर्ण मान-सम्मान के साथ हाथी पर सुवर्ण अंबाड़ी (स्वर्ण हौदे) में विराजमान कर धूमधाम से राजमहल में पधराया। उस समय सद्गुरु प्रेमानंद स्वामी ने इस शोभायात्रा के वर्णन में आठ अद्भुत पदों की रचना की। सातवें पद में उन्होंने सुंदर पंक्ति लिखी: पुरुष यह पूरन अवतारी, पुरुष यह पूरन अवतारी..! घर बैठे चली आये मूरत लेहो उर धारी..!!
उस पंक्ति के अनुसार, उस समय सत्संगी रणछोड़ भावसार ने अपनी पत्नी से कहा, “सुनती हो, देखो! श्रीजी महाराज हाथी की सवारी पर विराजमान होकर आ रहे हैं, उनके दर्शन कर लो! ऐसा दुर्लभ अवसर जीवन में पुनः मिले न मिले!” यह सुनकर उनकी पत्नी व्यथित होकर बोली, “आपके पास तो आँखें हैं, परंतु मैं तो पूरी तरह अंधी हूँ; मैं कैसे दर्शन करूँ? किस प्रकार उस दिव्य मूर्ति को अपने हृदय में बसाऊँ? यदि भगवान साक्षात् सत्य हैं, तो वे मुझे स्वयं दर्शन दें!” उस बाई के नेत्रों से पश्चाताप के आँसुओं की धारा बह निकली। किंतु उसी क्षण, पिछले बीस वर्षों से जिन आँखों पर जाला छा गया था और कुछ भी दिखाई नहीं देता था, वह अंधकार तत्क्षण दूर हो गया और रणछोड़ भावसार की पत्नी को श्रीजी महाराज की शाही सवारी के दिव्य दर्शन प्राप्त हुए। वह बाई देखने लगी और उसने देखा कि श्रीहरि सुवर्ण अंबाड़ी में मंद-मंद मुस्कुराते हुए अपने कर-कमलों में पुष्पों की गेंद (फूलदड़ा) उछाल रहे हैं। साथ ही समस्त संतों और भक्तों के भी उसने दिव्य दर्शन किए। वह हर्ष से गद्गद होकर अपने पति रणछोड़ भावसार से बोली, “मैं देखने लगी हूँ! मुझे दृष्टि मिल गई!” यह सुनकर परम सत्संगी रणछोड़ भावसार ने कहा, “देखो, अब संसार में किसी अन्य वस्तु की ओर मत देखना! देखने योग्य तो केवल एक साक्षात् भगवान ही हैं, शेष सब कुछ तो मिथ्या है। श्रीजी महाराज ने तुम्हें अपने दर्शन कराने हेतु ही दृष्टि प्रदान की है, इसलिए जब तक जीवन रहे, बस उनकी इस दिव्य मूर्ति का ही निरंतर ध्यान रखना।”
श्रीहरि की वह शाही सवारी वडोदरा के राजमार्गों पर धूमधाम से आगे बढ़ रही थी। चौराहों, बाज़ारों और मोहल्लों से आबाल-वृद्ध सभी लोग इस अलौकिक दृश्य के दर्शन कर रहे थे। उसी मार्ग में पाँच सौ वर्ष पुरानी सात क़ब्रों की एक छतरी के नीचे एक दिगंबर वृद्ध फ़कीर बैठा था। वह भी श्रीजी महाराज के दर्शन करने बाहर आया। जैसे ही श्रीजी महाराज की अमृतमयी कृपादृष्टि उस फ़कीर पर पड़ी, श्रीहरि ने अपने हाथ में लिए हुए श्वेत पुष्प उस फ़कीर की ओर उछाल दिए। ज्यों ही वे श्वेत पुष्प उस फ़कीर के शरीर पर गिरे, वे तत्क्षण श्वेत जगन्नाथी वस्त्र की सुंदर अलफ़ी (लंबा चोगा) बन गए और फ़कीर का पूरा शरीर सिर से लेकर पैर की एड़ी तक ढक गया। इस अलौकिक दिव्यता का अनुभव करते ही फ़कीर धन्य-धन्य हो गया और अंतःकरण से पुकार उठा: या अल्लाह..! या ख़ुदा..! या स्वामिनारायण..! तुमने मेरे जैसे नाचीज़ को भी रहमत में रखा..! परवरदिगार तुम्हारे रहम की कोई कमी नहीं है…! यही पुकारते हुए, प्रेम में मग्न होकर नाचता-गाता वह श्रीजी महाराज की सवारी के पीछे-पीछे दौड़ता हुआ श्रीहरि के विश्राम स्थल (उतारे) तक पहुँच गया। बस, उसी घड़ी से वह फ़कीर जीवन पर्यंत निरंतर “या अल्लाह! या ख़ुदा! या स्वामिनारायण.. मेरे परवरदिगार!” का भजन और स्मरण करता रहा। जीवन के अंतिम समय में भी उसने इसी पावन नाम-स्मरण के साथ अपनी देह का त्याग किया।
- भगवान श्री स्वामिनारायण में से…
🙏
English
Divine Grace upon Ranchhod Bhavsar’s Wife and an Elderly Fakir in Vadodara
Sadguru Muktanand Swami emerged victorious in the historic scriptural debate in the royal court of Vadodara. Following this triumphant event, Maharaja Sayajirao Gaekwad received Shri Hari with the highest royal honors, seating Him in a radiant golden howdah (suvarna ambadi) atop a grandly decorated royal elephant and leading a magnificent procession through the city. At that sublime moment, Sadguru Premanand Swami composed eight extraordinary devotional hymns (pads) describing the majestic procession. In the seventh verse, he sang: Purush yah pooran avataari, purush yah pooran avataari..! Ghar baithe chali aaye moorat leho ur dhaari..!! (“He is the complete, supreme divine incarnation! His divine form has arrived right at your doorstep; enshrine Him within your heart!”)
Echoing this sentiment, a devout Satsangi named Ranchhod Bhavsar said to his wife, “Listen! Look, Shriji Maharaj is seated majestically upon the royal elephant; behold His divine darshan! Who knows whether you will ever receive such a blessed opportunity again in this lifetime!” Hearing this, his wife replied sorrowfully, “You possess eyesight, but I am completely blind. How can I behold Him? How can I enshrine His divine image in my heart? If Bhagwan is truly the manifest Lord, let Him grant me His darshan!” Tears of yearning and anguish poured from her eyes. At that very moment, the dense cataract and blindness that had clouded her vision for twenty long years dissolved completely, and Ranchhod Bhavsar’s wife was blessed with the celestial darshan of Shriji Maharaj’s royal procession! Her vision was fully restored, and she beheld Shri Hari seated in the golden howdah, wearing a gentle, enchanting smile while playfully tossing a ball of fragrant flowers in His hands. She also had darshan of all the radiant sadhus and devotees. Overjoyed and ecstatic, she cried out to her husband, “I can see! My eyesight has returned!” Hearing this, the staunch devotee Ranchhod Bhavsar wisely advised her, “Now, do not look upon anything else in this world! The only one worth beholding is Bhagwan Himself; everything else is transient and illusory. Shriji Maharaj has granted you eyesight solely so you may behold His divine form. Therefore, keep His divine image enshrined before your eyes for the rest of your life.”
Shri Hari’s royal procession continued grandly along the royal boulevards of Vadodara. At every crossroads, square, and street corner, people of all ages—young and old alike—gathered in reverence to catch a glimpse of the Lord. Along the way, near a five-hundred-year-old site with seven tombs, an elderly, naked (digambar) fakir sitting beneath a thatched canopy stepped forward to catch sight of Shriji Maharaj. The moment Shriji Maharaj’s nectar-filled, compassionate gaze fell upon the fakir, Shri Hari showered the white flowers He held in His hands towards him. As soon as those fragrant white flowers touched the fakir, they miraculously transformed into a pure white robe of Jagannathi cloth (alfi), cloaking his entire body right down to his ankles! Experiencing this supreme miracle and divine compassion, the fakir felt immensely blessed. From the depths of his soul, he cried out in ecstasy: “Ya Allah..! Ya Khuda..! Ya Swaminarayan..! You have showered Your divine mercy even upon an insignificant soul like me! O Parvardigar, there is no end to Your boundless compassion…!” Singing and dancing in divine bliss, he ran behind Shriji Maharaj’s procession all the way to Shri Hari’s residence. From that very moment until his final breath, the fakir constantly chanted, “Ya Allah! Ya Khuda! Ya Swaminarayan.. mere Parvardigar!” At the close of his life, he left his mortal body while continuously chanting this sacred name.
- From Bhagwan Shri Swaminarayan…
🙏