સદગુરુ ગુણાતિતાનંદ સ્વામી સત્સંગ વિચરણ મા ફરતા ફરતા ગોંડલ મંદિરે પધાર્યા. ગામની બાજુ મા લવજી દરજી ની દુકાન તે સંતોના યોગ મા આવેલા.
Gujarati
ગોંડલના લવજી દરજી અને ગુણાતિતાનંદ સ્વામીની ટકોર
સદગુરુ ગુણાતિતાનંદ સ્વામી સત્સંગ વિચરણ મા ફરતા ફરતા ગોંડલ મંદિરે પધાર્યા. ગામની બાજુ મા લવજી દરજી ની દુકાન તે સંતોના યોગ મા આવેલા. પોતાનુ દરજીકામ કરીને ગુજરાન ચલાવે ને બાજુમાં મંદિર તે રોજ સાંજ સવાર દર્શન કરે ને મંદિર ના સંજવારી વાળે. લવજી ને કોઇ ગામની રુપાળી સ્ત્રી મા આસકિત હતી તે રોજ મનમા એમ વિચારે જે આ બાઇનો ધણી મરે તો હુ એના હારે ઘર માંડું ને એને પરણું. પોતે મંદિરે પણ આ ભાવથી સેવા કરે કે મારુ આ સ્ત્રી હારે ઘર મંડાય.
સદગુરુ ગુણાતિતાનંદ સ્વામી મોટા સંત છે એ વચનસીધ્ધ સમર્થપુરુષ એમ જાણીને લવજી રોજ મંદિરે દોડી દોડીને સેવા કરે, ગુણાતિતાનંદ સ્વામી અંતર્યામીપણે એના મનનો સંકલ્પ જાણી ગયા ને એકદિવસ એને બોલ્યા કે એલા લવજી..! તુ આ સેવા કરે છે પણ સારા ભાવથી કરજે હો..! એમ ટકોર કરી ને સ્વામી થોડા દિવસે વિચરણ મા જતા રહ્યા. લવજી ને જે બાઇ મા આસકિત હતી એ બાઇનો ધણી સંજોગવશાત્ છ-આઠ મહીના મા મરી ગયો ને લવજી એ બાઇ હારે નાતરું કરીને ઘરસંસાર માંડીને બેઠો. સંસાર શરુ થતા જ લવજી તો ધીમે ધીમે સત્સંગ માંથી ઓછો થઇ ગયો ને બાજુમાં જ મંદિર હોવા છતા મંદિરે દર્શને આવતો પણ બંધ થય ગયો. સદગુરુ ગુણાતિતાનંદ સ્વામી વરહ વળોટ ફરીને સત્સંગ વિચરણ કરતા કરતા ગોંડલ મંદિરે પધાર્યા. સાંજની આરતિ વગેરે થય ને કથા વાર્તા પુરી થઇ પણ આખાયે દિવસ મા લવજી ને જોયો નહી એટલે સ્વામી એ હરિભક્તો ને પુછયુ કે લવજી મંદિરે આવતો એ કેમ નથી આવતો હવે? ત્યારે બીજી હરિભક્તોએ વિગતે વાત્ય કરી એટલે એ જાણી ને ગુણાતિતાનંદ સ્વામી બોલ્યા કે જીવનો સંકલ્પસીદ્ધ થયો તે હવે તો મંદિર શેનો વાળે..! આ જીવને ભગવાન સન્મુખ ચાલવા મા આડા ગઢ છે એની વિકતી જે.., આ લોક મા નાતિલા, કુટુંબી, મા-બાપ, સ્ત્રી, દ્રવ્ય, ઇન્દ્રીયું ને અંત:કરણ એ ગઢ છે. અને બે પૃકારના માણહ મંદિર મા ને મંડળ મા છે, તેમાં એક તો પોતે જ રહ્યો હોય ને બીજો એકતો બીજાને રાખવો પડે એમ હોય..! એ બે માથી પોતાનું તપાસવું.
- સદગુરુ અક્ષરાનંદ સ્વામી ની સ્વામીની વાતો માંથી..
🙇🏻♂️🙏
Hindi
गोंडल के लवजी दर्जी और गुणातीतानंद स्वामी की सीख
सद्गुरु गुणातीतानंद स्वामी सत्संग विचरण करते हुए गोंडल मंदिर पधारे। गाँव के समीप ही लवजी दर्जी की एक दुकान थी, जो संतों के समागम में आया हुआ था। वह दर्जी का काम करके अपनी आजीविका चलाता था। पास में ही मंदिर होने के कारण वह नित्य प्रातः एवं सायं दर्शन करने आता और मंदिर में झाड़ू लगाने (संझवारी) की सेवा करता था। परंतु लवजी के मन में गाँव की एक सुंदर स्त्री के प्रति आसक्ति (मोह) थी। वह नित्य मन में यही सोचता रहता कि ‘यदि इस स्त्री का पति मर जाए, तो मैं इसके साथ घर बसा लूँ और इससे विवाह कर लूँ।’ यहाँ तक कि वह मंदिर में सेवा भी इसी भावना से करता था कि उसका उस स्त्री के साथ घर बस जाए।
सद्गुरु गुणातीतानंद स्वामी बड़े समर्थ संत और वचनसिद्ध महापुरुष हैं—यह जानकर लवजी नित्य दौड़-दौड़ कर मंदिर में सेवा करने आता। गुणातीतानंद स्वामी अंतर्यामी रूप से उसके मन के इस संकल्प को जान गए। एक दिन उन्होंने उसे टोकते हुए कहा, “अरे लवजी! तू यह सेवा तो कर रहा है, परंतु इसे शुद्ध और शुभ भाव से करना, समझे!” इस प्रकार सीख देकर स्वामी कुछ ही दिनों में सत्संग विचरण हेतु आगे पधार गए।
लवजी जिस स्त्री पर आसक्त था, दैवयोग से छह-आठ महीने में ही उस स्त्री के पति की मृत्यु हो गई। लवजी ने उस स्त्री के साथ पुनर्विवाह (नातरा) कर लिया और अपना गृहस्थ जीवन बसा लिया। परंतु सांसारिक जीवन शुरू होते ही लवजी धीरे-धीरे सत्संग से विमुख होने लगा। पास में ही मंदिर होने के बावजूद उसने मंदिर में दर्शन के लिए आना भी बंद कर दिया।
लगभग एक वर्ष व्यतीत होने के पश्चात सद्गुरु गुणातीतानंद स्वामी पुनः सत्संग विचरण करते हुए गोंडल मंदिर पधारे। संध्या की आरती हुई और कथा-वार्ता भी संपन्न हुई, किंतु पूरे दिन में स्वामी को कहीं भी लवजी दिखाई नहीं दिया। तब स्वामी ने हरिभक्तों से पूछा, “लवजी जो नित्य मंदिर आता था, वह अब क्यों नहीं आता?” तब अन्य हरिभक्तों ने सारा वृत्तांत विस्तार से बताया। यह जानकर गुणातीतानंद स्वामी बोले, “इस जीव का सांसारिक संकल्प सिद्ध हो गया, तो अब वह मंदिर में झाड़ू क्यों लगाएगा! जीव को भगवान के सन्मुख चलने में कई दुर्ग (रुकावटें) बाधक बनते हैं। इस संसार में सगे-संबंधी, कुटुंबी, माता-पिता, स्त्री, धन-संपत्ति, इंद्रियाँ और अंतःकरण—ये सब जीव के मार्ग में दुर्ग के समान हैं। और मंदिर व सत्संग मंडल में दो प्रकार के मनुष्य होते हैं: एक तो वे जो स्वयं अपनी निष्ठा से टिके रहते हैं, और दूसरे वे जिन्हें दूसरों को संभालकर रखना पड़ता है! इन दोनों में से प्रत्येक को अपनी स्वयं की स्थिति की जाँच कर लेनी चाहिए।”
- सद्गुरु अक्षरानंद स्वामी की ‘स्वामी की बातों’ में से…
🙏
English
Lavji Darji of Gondal and the Insightful Caution of Gunatitanand Swami
Sadguru Gunatitanand Swami arrived at the Gondal mandir during his spiritual travels (satsang vicharan). Near the entrance of the village was the shop of Lavji Darji, a tailor who had come into the association of the holy sadhus. He earned his livelihood through tailoring, and since the mandir was situated right nearby, he would visit every morning and evening for darshan and devotedly sweep the mandir premises. However, Lavji harbored a deep worldly infatuation for an attractive woman in the village. Every day, a worldly desire lingered in his mind: ‘If only this woman’s husband would pass away, I could marry her and establish a household with her.’ He even performed service in the mandir with this ulterior motive, wishing that his seva would fulfill his desire to marry her.
Knowing that Sadguru Gunatitanand Swami was an eminent, spiritually accomplished saint whose words bore divine power (vachansiddha), Lavji would enthusiastically run to the mandir every day to serve. Gunatitanand Swami, being omniscient (antaryami), perceived the hidden desire of his mind. One day, Swami cautioned him with a gentle reminder, “O Lavji! You are performing this seva, but do it with pure and noble devotion, understand?” Giving this cautionary advice, Swami departed on his spiritual tour a few days later.
As fate would have it, within six to eight months, the woman’s husband passed away. Lavji entered into remarriage (naatru) with her and settled into family life. However, as soon as his worldly domestic life began, Lavji gradually drifted away from satsang. Despite the mandir being right next door, he stopped coming even for daily darshan.
About a year later, Sadguru Gunatitanand Swami visited Gondal mandir once again during his satsang vicharan. The evening aarti was performed, and the spiritual discourses (katha-varta) concluded, but Swami did not see Lavji throughout the entire day. Swami inquired of the devotees, “Lavji used to come to the mandir regularly; why does he not come anymore?” The devotees then narrated the entire account in detail. Upon hearing this, Gunatitanand Swami remarked, “The soul’s worldly desire has been fulfilled, so why would he sweep the temple now! There are formidable fortresses (obstacles) that obstruct a soul from walking toward God. In this world, relatives, family, parents, woman, wealth, the senses, and the inner mind (antahkaran)—these are all such forts. Furthermore, there are two types of people in the mandir and satsang fellowship: those who stay anchored on their own, and those who have to be constantly sustained and kept by others! Between these two, each person must examine their own standing.”
- From the Swamini Vato of Sadguru Aksharanand Swami…
🙏