શ્રીજી મહારાજ વડતાલમા બીરાજતા હતા. રોજ દેશોદેશના સંઘમાં બાઇ-ભાઇ આવીને દર્શન કરીને જીવનનો અલભ્ય લાભ લેતા હતા.
Gujarati
ઝલાવાડનો સંઘ અને ડોશીનો ઠપકો
શ્રીજી મહારાજ વડતાલમા બીરાજતા હતા. રોજ દેશોદેશના સંઘમાં બાઇ-ભાઇ આવીને દર્શન કરીને જીવનનો અલભ્ય લાભ લેતા હતા. એક દિવસ આંબલા નીચે સભા કરીને શ્રીહરિ બેઠા હતા ત્યાં સમાચાર આવ્યા કે ઝાલાવાડ દેશનો સંઘ હાલ ગામ નડીયાદ પહોંચ્યો છે. શ્રીહરિએ સુરાખાચર ને કહ્યું કે તમે તુરંત એક ઘોડેસવાર ને મોકલીને સંઘને સમાચાર મોકલાવો કે રસ્તા મા અહૂર ટાણુ થશે ને લૂંટારુનો ભય છે. તો ત્યાંજ રાત્ય રોકાય જાય ને સૌ સવારે વડતાલ આવવા નીસરે..! સુરાખાચર કેય ભલે મહારાજ..! હમણાં જ એકાદ માણહને તમારો સંદેશો લઇને તાત્કાલિક મોકલું. થોડીવાર મા શ્રીહરિ ફરીને બોલ્યા કે સુરાબાપુ, સંઘને કહેણ સારુ નડીયાદ કોઇક ને મોકલો કે ભલે આવી જતા..! સૌ સથવારે ચાલતા પહોંચી જાહે વાંઘો નય આવે..! સુરાખાચર કહે ભલે મહારાજ..! એમ કહી બીજો માણસ રવાના કર્યો. હજુ તો અર્ધી ઘડી સમય પણ નય થયો હોય ત્યાં શ્રીહરિ ફરીને બોલ્યા કે સુરાખાચર..! સંઘ ભલે ને નડીયાદ રોકાતો હોય, સૌ થાક્યા હશે ને રસ્તા મા આમેય થોડોક અસૂરના ભય જેવુ છે તો સૌ રાતવાસો કરીને સવારે નાહી-ધોઇને જ ભલે આવતા. સુરાખાચરે તો કોઇ વિચાર વગર ફરીને ત્રીજો માણસ સંઘને ચાલવાની ના કહેવડાવવા સારુ મોકલ્યો.
ઝાલાવાડનો એ સંઘ સવારે થોડેક દિવસ ચડતા તો નડિયાદથી વડતાલ પહોંચી ગયો. સૌએ આવીને શ્રીહરિ ને સંતો-ભક્તોના દર્શન કર્યા, શ્રીહરિએ સૌને કુશળ સમાચાર પુછ્યા ને રસ્તા મા કાય અગવડતા પડી નથી ને..! એમ પુછપરછ કરતા થકા પ્રસન્નતા વ્યક્ત કરી. એ સમે સંઘમાં એક ડોશી હતા એ જરા સ્વભાવે આકરા હતા તે શ્રીજીમહારાજને ઠપકો આપવા માંડ્યા ને સૌ વચાળે સભા મા બોલ્યા કે, કાલે તો તમે અમને હેરાન હેરાન કરી નાંખ્યા…! પેલા માણહ મોકલ્યો તે અમે વેલડા છોડાવ્યા, વળી બીજો આવ્યો તે ફરી વેલડા ને જોડાવ્યા ને જરાક હાલતા થયા ત્યાં પાછો ત્રીજો મોકલ્યો તે વળી છોડાવ્યા. માણહ કેય કે મહારાજે કીધુ છે કે રસ્તા મા બીક છે તો રોકાવ..! તે બીક કોની લગાડી લાગવાની છે..! તમારા સીવાય કોણ અમને આંગળીય અડાડવાને સમર્થ છે. બધુય તમારું કર્યું તો થાય છે..! પાછા ઉપરથી કેવરાવો છો કે રસ્તા મા લૂંટારા છે. કાલ્યની તમારા ઉપર એવી તો રીંહ ચડી છે કે બીજો કોઇ જો નાનો-મોટો ભગવાન હોય તો નયા વયા જાઇ ને રાવ(ફરિયાદ) કરિએ. પણ અમારે ભાગ્યે કઠણાય તે તમે જ લખ્યા છો તો હવે કયા જાઇએ..! શ્રીહરિ તો ડોશીમાની આ ફરિયાદ સાંભળતા જ મુખ ઉપર રૂમાલ રાખીને હસવા જ મંડ્યા. મહારાજ સૌ ઉપર બહુ રાજી થયા ને થોડીવાર સુધી તો સભામા સૌ સાથે હસ્યા ને મર્મ મા બોલ્યા કે સોનામહોરનો થાળ લઇને કાશી સુધી જઇ શકો એવી વ્યવસ્થા કરે એવો રાજા હમણાં જ આવે છે.
- શ્રીજીમહારાજ પ્રગટ ની વાતો માથી…. 🙇🏻♂️🙏
Hindi
झालावाड का संघ और वृद्ध माताजी (डोशी) का उलाहना
श्रीजी महाराज वड़ताल में विराजमान थे। प्रतिदिन देश-विदेश से आने वाले संघों में नर-नारी (बाई-भाई) आकर दर्शन करते और अपने जीवन का अलभ्य आध्यात्मिक लाभ प्राप्त करते थे। एक दिन आँवले के वृक्ष के नीचे सभा लगाकर श्रीहरि बैठे थे, तभी समाचार मिला कि झालावाड देश का संघ इस समय नडियाद गाँव पहुँच चुका है।
श्रीहरि ने सुरा खाचर से कहा, “आप तुरंत एक घुड़सवार भेजकर संघ को संदेश भिजवाइए कि रास्ते में रात (अहुर टाल) हो जाएगी और लुटेरों का भय है। इसलिए वे सब वहीं रात को रुक जाएँ और प्रातःकाल ही वड़ताल के लिए प्रस्थान करें!” सुरा खाचर बोले, “बहुत अच्छा, महाराज! मैं अभी किसी व्यक्ति को आपका संदेश देकर तुरंत रवाना करता हूँ।”
थोड़ी ही देर में श्रीहरि पुनः बोले, “सुरा बापू! नडियाद संदेश भेजने के लिए किसी को कहिए कि वे सब भले ही आ जाएँ! सब साथ मिलकर चलेंगे तो सकुशल पहुँच जाएँगे, कोई विघ्न नहीं आएगा!” सुरा खाचर ने कहा, “जो आज्ञा, महाराज!” और उन्होंने दूसरा संदेशवाहक रवाना कर दिया।
अभी आधा पहर (आधी घड़ी) भी नहीं बीता था कि श्रीहरि फिर बोले, “सुरा खाचर! संघ भले नडियाद में ही विश्राम करे। सब थके हुए होंगे और रास्ते में असुरक्षित माहौल व भय भी रहता है। अतः वे सब रात्रि विश्राम कर लें और सुबह स्नान-ध्यान करके ही आएँ।” सुरा खाचर ने बिना कोई तर्क किए तुरंत तीसरा संदेशवाहक संघ को यात्रा रोकने का संदेश देने के लिए भेज दिया।
झालावाड का वह संघ प्रातःकाल दिन चढ़ते ही नडियाद से वड़ताल पहुँच गया। सभी ने आकर श्रीहरि और संत-भक्तों के पावन दर्शन किए। श्रीहरि ने सभी से कुशल-क्षेम पूछा और रास्ते में कोई असुविधा तो नहीं हुई—यह सब पूछते हुए अत्यंत प्रसन्नता व्यक्त की। उस समय संघ में एक वृद्ध माताजी (डोशी माँ) थीं, जिनका स्वभाव थोड़ा तीखा और स्पष्टवादी था। वे भरी सभा के बीच श्रीजी महाराज को उलाहना देते हुए कहने लगीं, “कल तो आपने हमें हैरान-परेशान कर डाला! पहले संदेशवाहक भेजा तो हमने अपने छकड़े-बैलगाड़ियाँ (वेलड़ा) खुलवा दिए। फिर दूसरा आया तो हमने दोबारा गाड़ियाँ जुतवाईं और जैसे ही थोड़ा आगे बढ़े, तैसे ही तीसरा संदेशवाहक आ पहुँचा, जिसने फिर से गाड़ियाँ खुलवा दीं! वह आदमी कहने लगा कि महाराज ने कहा है कि मार्ग में भय है इसलिए रुक जाओ! अरे, हमें किसका भय लगने वाला है? आपके बिना भला कौन हमें उँगली भी छूने में समर्थ है? सब कुछ तो आपकी ही इच्छा से होता है! फिर ऊपर से कहलवाते हैं कि रास्ते में लुटेरे हैं! कल से तो आप पर इतना गुस्सा आ रहा था कि यदि कोई छोटा-बड़ा दूसरा भगवान होता, तो हम वहीं जाकर आपकी शिकायत कर देते! परंतु हमारे भाग्य की कैसी विडंबना है कि हमारे भाग्य में केवल आप ही लिखे हैं, तो अब भला हम कहाँ जाएँ?!”
वृद्ध माताजी का यह निष्कपट और प्रेमभरा उलाहना सुनकर श्रीहरि अपने मुख पर रुमाल रखकर खिलखिलाकर हँसने लगे। महाराज उन पर तथा पूरे संघ पर अत्यंत प्रसन्न हुए। कुछ समय तक सभा में सभी के साथ हँसते-हँसते महाराज ने मर्म भरे शब्दों में कहा, “सोने की मोहरों से भरा थाल लेकर आप निर्भय होकर काशी तक जा सकें, ऐसी सुव्यवस्था करने वाला राजा बहुत शीघ्र आने वाला है।”
- श्रीजी महाराज प्रगट की बातों में से…
🙏
English
The Zalavad Pilgrimage Group and the Elderly Mother’s Scolding
Shriji Maharaj was gracing Vadtal with His divine presence. Every day, pilgrim groups (sanghas) comprising men and women from various regions arrived to have His holy darshan and attain the supreme spiritual benefit of human life. One day, while Shri Hari was seated in an assembly beneath an Amla tree, news arrived that the pilgrim group from the Jhalawad region had reached the town of Nadiad.
Shri Hari said to Sura Khachar, “Dispatch a horseman immediately with a message for the sangha, warning them that darkness is falling and there is danger of bandits on the route. Therefore, they should halt there for the night and set out for Vadtal only in the morning!” Sura Khachar replied, “Certainly, Maharaj! I will dispatch someone at once with Your message.”
Shortly afterward, Shri Hari spoke again, “Sura Bapu, send someone to Nadiad with word that they may proceed after all! Since they are traveling together in a large group, they will arrive safely without any trouble.” Sura Khachar agreed, “As You wish, Maharaj!” and dispatched a second messenger.
Hardly half a ghadi (a short interval) had passed when Shri Hari said yet again, “Sura Khachar! It is better that the sangha stays in Nadiad. Everyone must be exhausted, and after dusk there is always the fear of danger on the roads. Let them spend the night there and travel in the morning after bathing and refreshing themselves.” Without a second thought, Sura Khachar immediately sent a third messenger instructing the sangha to halt their journey.
The next morning, shortly after sunrise, the Jhalawad sangha arrived in Vadtal from Nadiad. Everyone joyfully had the holy darshan of Shri Hari, the santos, and the devotees. Shri Hari warmly inquired about their well-being and asked if they had faced any hardship on the journey, expressing great delight. Among the pilgrims was an elderly woman of spirited and sharp temperament. In the midst of the entire assembly, she began scolding Shriji Maharaj with affectionate grievance, “Yesterday, You completely harassed and troubled us! First You sent a messenger, so we unyoked our bullock carts (velda). Then a second one arrived, so we harnessed the oxen again, and hardly had we begun moving when the third messenger arrived, making us unyoke them all over again! That man told us that Maharaj says there is fear on the road, so we must halt! But tell me, whom are we supposed to fear? Except by Your will, who has the power to touch even a single finger to us? Everything happens solely by Your command! And yet You send word that there are bandits on the road! Yesterday I was so furious with You that had there been another God, big or small, we would have gone straight to Him to file a complaint against You! But alas, such is our destiny that You alone are written for us—so where else can we possibly go?!”
Upon hearing the old mother’s candid and loving scolding, Shri Hari held a handkerchief over His mouth and burst into cheerful laughter. Maharaj was exceedingly pleased with her and the entire congregation. After laughing heartily with the assembly for a while, Maharaj cryptically prophesied, “A ruler is arriving very soon who will establish such order that one could safely carry a plate filled with gold coins all the way to Kashi without fear.”
- From Shriji Maharaj Pragat Ni Vato…
🙏