શ્રીહરિ વરતાલ થી સુરત જવા નીસર્યા. હારે સુરાખાચર ને સહુ સંઘમાં સંતો-ભક્તો હતા.
Gujarati
નર્મદામાં હોડીની સફર અને સુરાબાપુનો ઠોંસો
શ્રીહરિ વરતાલ થી સુરત જવા નીસર્યા. હારે સુરાખાચર ને સહુ સંઘમાં સંતો-ભક્તો હતા. ભરુચ પહોંચતા નર્મદા નદી આવી એટલે સામે કાઠે જાવા સહુ ભાડાની હોડીમાં બેઠા. શ્રીહરિને સુરાબાપુ ની બાજુમાં એક અડબંગ વૈરાગી બાવો બેઠો હતો. પોતે પોતાની હોકલી મા ધતૂરી જગાવી ને ધૂમાડા ના ગોટે ગોટા કાઢીને પીવા માંડ્યો. શ્રીહરિ તો કશુ બોલ્યા નહી પણ સુરાબાપુ થી રેવાયુ નય તે લાલચોળ થય ગયા ને તરત કાઠીરંગમાં આવી ગયા ને બોલ્યા એલા ગધના બાવલીયા..! આ ધતૂડી ના ગોટે ગોટા કાઢછ તે જરાક આઘેરો જઇને બેહ ને નયા તમતારે ગોટેગોટા કાઢ્ય..! આ તારો પૃસાદી નો હંધોય ધૂવાડો મારા શ્રીજીમહારાજ ઉપર આવે છ..! એટલે જરાક આઘો બેહ..!
બાવો તો જાણે કશુ સાંભળ્યો નો હોય એમ સુરાબાપુને ગણકાર્યા નય એટલે સુરાબાપુને જરાક ગુસ્સો આવ્યો પણ શ્રીહરિ હારે હતા એટલે ધોલ-ધપાટ કરી ન શક્યા. સુરાબાપુ પડખે બેઠા બેઠા જ જરાક હાથનો ઠોંસો બાવા ને માર્યો તે બાવો તો કૃોધ નો માર્યો બડ-બડ કરવા મંડ્યો.
આ સાંભળીને સુરાબાપુ કેય ભણે..! સાધુ માત્મા..! તમે કૃોધ કાણું કરતા છોવ….! જોવો મને કૃોધ આવ્યો પણ હુ કાણું કરતો છવ..! કૃોધ કરશો તો કલ્યાણ બગડશે…! શ્રીહરિ તો મુખ પર રુમાલ રાખતા થકા હસવા જ મંડ્યા ને બોલ્યા કે સુરાબાપુ તમે ઓલા ને હાથ નો ઠોંસો મારી ને હવે વળી કૃોધ નુ કયો છો..!
હોડી ચાલુ થઇ ને નદીના પૃવાહ મા ચાલુ થઇ. ઓલો બાવો તો પાછો અગડમ્-બગડમ્ કરતો કરતો પોતાની હોકલી મા ધતૂરી જગાવીને પીવા મંડ્યો ને વળી ધૂમાડો સુરાબાપુ ને શ્રીહરિ ઉપર આવ્યો એટલે સુરાબાપુએ એને પીવાની ના પાડી પણ બાવો માન્યો નહી. સુરાબાપુએ બાવાની પડખે બેઠા થકા એક કોણી મારી તે ઓલો બાવો તો બડ-બડ કરતો ઉભો થય ગયો ને આઘો જ વયો ને છેક હોડીના આઘા ખૂણે જઇને બેઠો. શ્રીહરિ તો ખડખડાટ હસી પડ્યા ને સુરાબાપુને બોલ્યા કે સુરાબાપુ, તમે ઓલા મહાત્મા ને ઉઠાડીને જ રયા..!
સુરાખાચર કહે કે હે મહારાજ..! ઇ ગોલકૂનો…! ધીરે ધીરે કીધે હમજતો નોતો તે એક કોણી દીધી તે ઠામુકો ઉભો થઇને જ આઘો વયો ગયો..! હવે નયા આઘેરો નિરાંતે બેઠો બેઠો ભલે ધૂમાડા કાઢતો.
- શ્રી હરિચરિત્રચિંતામણિ માંથી…
🙇🏻♂️🙏
Hindi
नर्मदा में नाव की यात्रा और सुरा बापू का घूँसा (ठोंसो)
श्रीहरि वड़ताल से सूरत जाने के लिए निकले। साथ में सुरा खाचर और संघ में सभी संत-भक्त सम्मिलित थे। भरूच पहुँचने पर नर्मदा नदी आई, तो उस पार जाने के लिए सभी किराए की नाव में सवार हुए। श्रीहरि और सुरा बापू के ठीक बगल में एक उद्दंड और हठी वैरागी बावा बैठा था। वह अपनी चिलम (हुकली) में धतूरा सुलगाकर धुएँ के घने-घने छल्ले उड़ाते हुए पीने लगा। श्रीहरि तो मौन रहे और कुछ नहीं बोले, परंतु सुरा बापू से रहा नहीं गया। वे क्रोध से लाल-पीले हो गए और अपने स्वाभाविक काठी रंग में आकर बोले, “अरे मूर्ख बावा! यह जो धतूरे का धुआँ उड़ा रहा है, तनिक दूर जाकर बैठ और वहाँ जी भर के धुएँ के छल्ले उड़ा! यह तेरा सारा अपवित्र धुआँ मेरे श्रीजी महाराज पर आ रहा है! इसलिए तनिक दूर हटकर बैठ!”
बावा तो मानो कुछ सुना ही न हो, उसने सुरा बापू की बात पर कोई ध्यान नहीं दिया। इस पर सुरा बापू को और अधिक क्रोध आ गया, परंतु श्रीहरि साथ में थे, इसलिए वे हाथपाई (धौल-धप्पड़) नहीं कर सकते थे। अतः सुरा बापू ने पास ही बैठे-बैठे बावे को हाथ का एक जोरदार घूँसा (ठोंसा) जड़ दिया। वह बावा क्रोध के मारे बड़बड़ाने लगा।
यह सुनकर सुरा बापू बोले, “अरे साधु महात्मा! आप क्रोध क्यों कर रहे हैं? देखिए, मुझे भी क्रोध आया, पर क्या मैं क्रोध कर रहा हूँ? यदि क्रोध करेंगे तो आपका कल्याण बिगड़ जाएगा!” यह सुनकर श्रीहरि तो अपने मुख पर रुमाल रखकर हँसने लगे और बोले, “सुरा बापू! आपने उसे हाथ का घूँसा भी मार दिया और अब उलटे उसे क्रोध न करने का उपदेश दे रहे हैं!”
नाव चल पड़ी और नदी के प्रवाह में आगे बढ़ने लगी। वह बावा फिर से बड़बड़ाते हुए अपनी चिलम में धतूरा सुलगाकर पीने लगा। पुनः सारा धुआँ सुरा बापू और श्रीहरि की ओर आने लगा, जिस पर सुरा बापू ने उसे पीने से मना किया, परंतु बावा नहीं माना। तब सुरा बापू ने बगल में बैठे-बैठे उसे एक ऐसी जोरदार कोहनी मारी कि वह बावा बड़बड़ाता हुआ तुरंत उठ खड़ा हुआ और भागकर नाव के एकदम सुदूर कोने में जा बैठा। यह देखकर श्रीहरि खिलखिलाकर हँस पड़े और बोले, “सुरा बापू! आप उस महात्मा को वहाँ से उठा कर ही माने!”
सुरा खाचर बोले, “हे महाराज! वह मूर्ख सीधे-सीधे समझाने पर समझ ही नहीं रहा था, इसलिए जैसे ही एक कोहनी जमाई, वह तुरंत उठकर दूर चला गया! अब वहाँ दूर शांति से बैठकर चाहे जितने धुएँ के छल्ले उड़ाए!”
- श्रीहरिचरित्रचिंतामणि से…
🙏
English
Boat Ride Across the Narmada and Sura Bapu’s Nudge
Shri Hari set out from Vadtal to journey toward Surat. Sura Khachar, along with a congregation of santos and devotees, accompanied Him. Upon reaching Bharuch, they came to the sacred Narmada River. To cross over to the opposite bank, everyone boarded a hired boat. Right next to Shri Hari and Sura Bapu sat a stubborn and unruly Vairagi bava. He lit intoxicating datura in his small clay pipe (hokali) and began puffing away, billowing thick clouds of smoke. Shri Hari remained silent and said nothing, but Sura Bapu could not tolerate it. Turning red with indignation and rising in his true Kathi warrior spirit, he snapped, “Hey, foolish bava! If you want to blow thick clouds of smoke from that datura, go sit further away and puff all you want there! All of your foul smoke is drifting straight onto my Shriji Maharaj! So move aside and sit at a distance!”
The bava acted as if he had heard nothing and completely ignored Sura Bapu. This irked Sura Bapu even more, but since Shri Hari was present, he could not openly engage in a brawl. So, sitting right beside him, Sura Bapu discreetly delivered a solid punch with his fist into the bava’s ribs. The bava began muttering and cursing in anger.
Hearing him grumble, Sura Bapu remarked innocently, “Listen, holy Sadhu Mahatma! Why are you losing your temper? Look at me—even I felt anger, but am I getting angry? If you succumb to anger, you will ruin your salvation (kalyan)!” Shriji Maharaj held a handkerchief to His mouth and burst into laughter, saying, “Sura Bapu! You hit him with a solid punch, and now you are preaching to him not to get angry?!”
The boat set sail and began navigating the river’s currents. The bava, still grumbling, once again lit his pipe and started smoking datura. When the smoke drifted toward Sura Bapu and Shri Hari again, Sura Bapu warned him not to smoke, but the bava refused to listen. This time, sitting beside him, Sura Bapu thrust a sharp jab with his elbow. Stung by the blow, the bava leaped up grumbling and retreated all the way to the far corner of the boat to sit down. Shri Hari laughed heartily and said, “Sura Bapu, you truly succeeded in making that Mahatma move away!”
Sura Khachar replied, “O Maharaj! That obstinate fellow wouldn’t understand gentle words. The moment I gave him a jab with my elbow, he stood right up and fled! Now he may sit peacefully in that far corner and blow as much smoke as he pleases!”
- From Shri Hari Charitra Chintamani…
🙏