એકવખત શ્રીહરિ ગઢપુરથી કચ્છ દેશ જતા હતા તે બોટાદના મોનજી જોષી ને સાથે લીધા.
Gujarati
મૂળીના જામબા અને લાલજીની પ્રત્યક્ષ સેવા
એકવખત શ્રીહરિ ગઢપુરથી કચ્છ દેશ જતા હતા તે બોટાદના મોનજી જોષી ને સાથે લીધા. રસ્તે ચાલતા બપોર ટાણે મૂળી ગામ નજીક આવ્યું એટલે મોનજી જોષી કહે કે હે મહારાજ..! મારી દિકરી જામબાં આ મૂળી ગામમાં સાસરે છે તો એનું અન્ન જમો તો એમનુ સારુ થાય..! ત્યારે શ્રીજીમહારાજ કહે કે દિકરી ના ઘરનું અન્ન આપણે ન જમાય..! ત્યારે મોનજી જોષી કહે હે મહારાજ..! અમારા જમાઇ નુ નામ મહાદેવ છે ને ગરાસીયા તેના યજમાન છે એટલે આપણે દીકરી જામબાં નુ અન્ન જમવું પડે તેમ નથી..! એમ કહીને ગામમાં કેશુભાઇ પટેલની વાડીએ બંગલે છાના રીતે શ્રીજીમહારાજે મોનજી જોષી સાથે ઉતારો કર્યો. શ્રીજીમહારાજ કહે ગામમાં કોઇને કહેશો નહી, આપણે સવારે નીકળી જાવુ છે. શ્રીજીમહારાજ થાળ જમી ને પરવાર્યા એટલે જામબાં પંચાંગ પૃણામ કરીને બોલ્યા કે હે મહારાજ..! અમારે સર્વે ને બહુ ભાવ છે તમે રોકાઓ તો સારું..! ત્યારે મહારાજ કહે તમને છાની રીતે કહ્યું અને તમે આયા રોકાવા નુ કહો છો..? હવેથી તમને વાત નહી કરીએ. દિકરી જામબાં કહે કે હે મહારાજ તમે તો સર્વ સ્વતંત્ર છો, અમારા જીવતરના આધાર છો, તમે જેમ મરજી હોય એમ કરજયો..! એમ કહીને જામબાંએ સો રુપીયા રસ્તામા ખરચી સારુ મહારાજ ને ધર્યા ને બોલ્યા કે વળતા તમે મારા ઘરે એક મહીનો છાના રોકાવાય એમ આવજો..! અમને તમારી સેવા નો લાભ દેજો. અમારે તો આવો મોકો ફરી ફરી ને થોડો મળવા નો છે. શ્રીજીમહારાજ કહે કે અમે વળતા કોઇને કીધા વગર છાના આવીશું.
શ્રીજીમહારાજ કચ્છ વિચરણ કરીને જામબાં ના હેતપૃેમને વશ થઇને છાના મૂળી ગામે પધાર્યા ને એમના ઘરે રોકાયા. શ્રીહરિની સેવાને રાજીપાથી જામબાં ને નિરાવરણ દ્રષ્ટી થઇ તો જ્યારે શ્રીહરિને યાદ કરે ત્યારે ત્યારે દર્શન થતા ને મહારાજના પૃત્યક્ષ રુપે દર્શન કરતા. એમના ઘરે લાલજીની મુર્તીની પૃત્યક્ષ ભાવે સેવા કરતા તો જ્યારે જ્યારે લાલજી ને ભૂખ લાગે તો લાલજી સામેથી બાં જમવા નુ આપો અમને ભૂખ લાગી છે એમ કહી ને સામેથી જમવાનુ માંગતા. એકવાર ધનુર્માસ મા જામબાંએ સવારમાં લાલજીને વહેલા જગાડયા આરતિ કરી અને પોતાને નિંદર આવી ગઇ તો લાલજીએ જામબાંને જગાડયા અને કહ્યું કે અમને વહેલા જગાડયા ને પોતે સુઇ ગયા, અમને જમવાનુ આપો ભૂખ લાગી છે. ત્યારે જામબાંએ થાળ કરીને લાલજીને તુરંત જ જમાડ્યા. એકવખત ગામમાં કેરીઓ વેચવા આવેલી ત્યારે પણ લાલજીએ કેરી ઓ જમવી છે એમ કહીને માંગી તો જામબાં એ કેરીઓ લાવીને પૃેમે કરીને મોટી મોટી દસ કેરીઓ ધરાવી ત્યારે લાલજી કેરીઓ જમ્યા ત્યારે પણ ગામની બાઇઓને ઘણુંય આશ્ચર્ય થયું.
શ્રીજીમહારાજની એકમહીનો પૃેમ કરેલી સેવાને વશ શ્રીહરિ અવારનવાર જામબાંને દર્શન આપીને લાલજી સ્વરુપે પૃત્યક્ષ સેવા ગૃહણ કરતા. પોતે ગામની બાયુને સત્સંગની વાત્યુ કરીને બળ પુરુ પાડતા ને મહારાજને સંતોનો મહીમાં કહીને જ્યારે જ્યારે પધારે ત્યારે સેવા કરીને અલભ્ય લાભ લેતા.
- સદગુરુશ્રી તદ્રુપાનંદ સ્વામી ની વાતો માંથી…
🙏
Hindi
मूली की जामबाँ और लालजी की प्रत्यक्ष सेवा
एक समय श्रीहरि गढ़पुर से कच्छ देश की ओर पधार रहे थे, तब उन्होंने बोटाद के मोंजी जोशी को अपने साथ लिया। मार्ग में चलते हुए दोपहर के समय जब मूली गाँव समीप आया, तब मोंजी जोशी ने विनीत भाव से कहा, “हे महाराज..! मेरी पुत्री जामबाँ इसी मूली गाँव में ब्याही है। यदि आप उसके घर का अन्न आरोगेंगे, तो उसका परम कल्याण हो जाएगा!” इस पर श्रीजी महाराज ने कहा, “बेटी की ससुराल का अन्न हमें ग्रहण नहीं करना चाहिए!” तब मोंजी जोशी ने निवेदन किया, “हे महाराज..! हमारे दामाद का नाम महादेव है और गरासिया उनके यजमान हैं। इसलिए वह बेटी का अन्न नहीं, अपितु यजमानों से प्राप्त आजीविका है; अतः आपको संकोच करने की आवश्यकता नहीं है।” यह सुनकर श्रीजी महाराज ने मोंजी जोशी के साथ गाँव में केशुभाई पटेल की बाड़ी (बगीचे) के बंगले में गुप्त रूप से विश्राम किया। श्रीजी महाराज ने निर्देश दिया, “गाँव में किसी को मत बताना, हमें प्रातःकाल ही यहाँ से प्रस्थान करना है।” जब श्रीजी महाराज थाल आरोग चुके, तब जामबाँ ने पंचांग प्रणाम करते हुए प्रार्थना की, “हे महाराज..! हम सभी का आपके प्रति अनन्य भाव है, यदि आप कुछ समय यहाँ रुकें तो कितना अच्छा हो!” तब महाराज ने विनोदपूर्वक कहा, “हमने तुमसे गुप्त रहने को कहा था और तुम यहाँ रुकने का आग्रह कर रही हो? अब से हम तुम्हें कोई बात नहीं बताएँगे।” पुत्री जामबाँ ने पूर्ण समर्पण भाव से कहा, “हे महाराज! आप तो सर्व-स्वतंत्र हैं और हमारे जीवन के एकमात्र आधार हैं। जैसी आपकी इच्छा हो, वैसा ही कीजिए!” इतना कहकर जामबाँ ने मार्ग-व्यय हेतु श्रीहरि के चरणों में सौ रुपये भेंट अर्पित किए और प्रार्थना की, “कच्छ से लौटते समय आप एक महीने के लिए गुप्त रूप से मेरे घर पधारिएगा और हमें आपकी सेवा का अनुपम लाभ दीजिएगा। ऐसा दुर्लभ अवसर हमें जीवन में बार-बार कहाँ मिलने वाला है!” श्रीजी महाराज ने वचन दिया, “लौटते समय हम किसी को बताए बिना गुप्त रूप से अवश्य आएँगे।”
कच्छ का विचरण पूर्ण करने के पश्चात, श्रीजी महाराज जामबाँ के अनन्य प्रेम के वशीभूत होकर गुप्त रूप से मूली गाँव पधारे और उनके घर पूरे एक माह तक रुके। श्रीहरि की इस निष्काम सेवा और उनके राजीपे से जामबाँ को ‘निरावरण दृष्टि’ (दिव्य अलौकिक दृष्टि) प्राप्त हो गई। जब भी वे श्रीहरि का स्मरण करतीं, उन्हें श्रीजी महाराज के साक्षात प्रत्यक्ष दर्शन होते थे। वे अपने घर में ठाकुरजी के बाल-स्वरूप ‘लालजी’ की मूर्ति की साक्षात भाव से नित्य सेवा करती थीं। जब कभी लालजी को भूख लगती, तो वे स्वयं सम्मुख प्रकट होकर बोल उठते, “बाँ! हमें भोजन दो, हमें भूख लगी है!” और साक्षात भोजन माँगते थे। एक बार धनुर्मास के पावन दिनों में जामबाँ ने प्रातःकाल लालजी को जल्दी जगाकर आरती की, परंतु उसके बाद उन्हें स्वयं झपकी आ गई और वे सो गईं। तब लालजी ने स्वयं जामबाँ को जगाते हुए लाड़ से कहा, “हमें तो इतनी जल्दी जगा दिया और स्वयं सो गईं! हमें भोजन दीजिए, हमें बहुत भूख लगी है।” तब जामबाँ ने तुरंत सुंदर थाल तैयार कर लालजी को प्रेमपूर्वक जिमाया। एक अन्य अवसर पर गाँव में आम बिकने आए। लालजी ने आम आरोगने की इच्छा व्यक्त की। जामबाँ तुरंत जाकर बड़े-बड़े दस सुंदर आम ले आईं और प्रेम से भोग लगाया। लालजी ने प्रत्यक्ष रूप से वे आम आरोग लिए, जिसे देखकर गाँव की अन्य स्त्रियों को अत्यंत विस्मय और आश्चर्य हुआ।
जामबाँ द्वारा एक महीने तक की गई अनन्य प्रेममयी सेवा के वशीभूत होकर श्रीहरि बारंबार उन्हें दर्शन देते और लालजी के स्वरूप में प्रत्यक्ष सेवा स्वीकार करते थे। जामबाँ गाँव की महिलाओं को सत्संग की बातें सुनाकर उनका आत्मबल बढ़ाती थीं, श्रीजी महाराज और संतों की दिव्य महिमा समझाती थीं, और जब कभी संत पधारते, तो उनकी भावपूर्वक सेवा कर दुर्लभ आध्यात्मिक लाभ प्राप्त करती थीं।
- सद्गुरुश्री तद्रूपानंद स्वामी की बातों से…
🙏
English
Jamba of Muli and Direct Devotional Service to Lalji
Once, as Shri Hari was journeying from Gadhpur toward the region of Kutch, He took Monji Joshi of Botad along with Him. While travelling, around noon, as they approached the village of Muli, Monji Joshi submitted reverently, “O Maharaj! My daughter Jamba is married into a family here in Muli. If You would kindly partake of a meal at her home, it would bring immense spiritual auspiciousness to her!” Shriji Maharaj replied, “According to sacred custom, We should not consume food at a married daughter’s in-laws’ home!” Monji Joshi explained, “O Maharaj! My son-in-law’s name is Mahadev, and the local Garasiyas are his patrons (yajman). Therefore, it is not food dependent on our daughter, but rather rightful priestly earnings from his patrons; hence, You need not hesitate!” Hearing this, Shriji Maharaj and Monji Joshi quietly took lodging at Keshubhai Patel’s orchard bungalow in Muli. Shriji Maharaj instructed, “Do not inform anyone in the village; We must depart early tomorrow morning.” After Shriji Maharaj finished partaking of the thal, Jamba offered panchang pranam (devout prostrations) and pleaded, “O Maharaj! All of us possess immense devotion for You; it would be wonderful if You stayed here for a few days!” Maharaj remarked playfully, “We asked you to keep our arrival confidential, and here you are insisting that We stay! From now on, We will not confide in you.” Jamba replied with wholehearted surrender, “O Maharaj! You are supremely independent and the sole refuge of our lives. Please do whatever pleases You!” Saying this, Jamba offered one hundred rupees at Maharaj’s holy feet for travel expenses and prayed, “On Your return journey, please come and stay secretly at my home for an entire month! Bless us with the sacred fortune of serving You. How often in life does one receive such a priceless opportunity?” Shriji Maharaj promised, “On Our return journey, We shall come secretly without informing anyone.”
After completing His divine travels (vicharan) in Kutch, Shriji Maharaj, captivated by Jamba’s pure and unconditional love, arrived secretly in Muli and resided at her home for a whole month. Immensely pleased with her selfless service, Shri Hari blessed Jamba with niravaran drashti (unobstructed divine transcendental vision). Whenever she remembered Shri Hari, she was blessed with His direct divine darshan. At her home, she served the sacred murti of Lalji (the child form of the Lord) with the living conviction of His direct presence. Whenever Lalji felt hungry, He would speak directly from the murti, saying, “Baa! Please give us food, we are feeling hungry!” and would directly ask for meals. Once during the auspicious month of Dhanurmas, Jamba woke Lalji early in the morning and performed the morning aarti, but afterwards felt drowsy and fell asleep. Lalji gently woke Jamba up and affectionately complained, “You woke us up so early and went back to sleep yourself! Please give us food, we are feeling very hungry.” Jamba immediately prepared a fresh thal and lovingly fed Lalji. On another occasion, vendors came to the village selling mangoes. Lalji expressed a desire to eat mangoes. Jamba went and purchased ten large, luscious mangoes and lovingly offered them to Him. Lalji consumed the mangoes directly in front of her, filling the village women who witnessed this divine miracle with immense awe and wonder.
Moved by the month-long loving service she had rendered, Shri Hari frequently granted darshan to Jamba and directly accepted her devotional offerings in the form of Lalji. Jamba nurtured and strengthened the spiritual resolve of the village women through discourses on Satsang, narrated the divine glory of Maharaj and the holy sadhus, and whenever they visited, she served them with deep devotion, attaining invaluable spiritual grace.
- From the divine talks of Sadgurushri Tadrupanand Swami…
🙏