ગામ કરીયાણા મા દરબાર દાદાખાચર કરીને એક સારા હરિભક્ત હતા. પોતાને મોટી ખેતીવાડી હતી.
Gujarati
કરીયાણાના દાદાખાચર અને પીઠવડીના રામજી પટેલ
ગામ કરીયાણા મા દરબાર દાદાખાચર કરીને એક સારા હરિભક્ત હતા. પોતાને મોટી ખેતીવાડી હતી. રોજ સાંજ સવાર મંદિરે ઠાકોરજીના દર્શન કરીને જ પોતાના ખેતીકામ વગેરે મા જતા. એમણે રોજ પાંચસો તપની માળા કરવા નુ નિયમ લીધેલું. પોતાની નિયમની તપની માળા કરે ને પછે રોજ મંદિરે ઠાકોરજીની ધાતુની મુર્તી નુ શોડ્પચારથી પૂજન કરે. પછી જ પોતાનું જ નિત્ય કામકાજ કરે. પોતે એવા નિરમાની હતા કે કોઇ ભગવાન ના ભક્ત મળે તો નીચા નમીને પૃણામ પણ કરતા. એકવખત બાજુના ગામ ખસ નો કન્હીરામ નામે બાવો હતો એ ચાર ધામની જાત્રા કરીને કરીયાણા ગામે આવ્યો. કન્હીરામ બધાને ગંગાજળ દેતો ને ધૃંઠની (એક જાતનું ખડ) કંઠીઓ બધાને બાંધતો. આ બાવો દાદાખાચર ને કંઠી બાંધવાના હેતુ થી એમના ઘરે પણ આવ્યો. એ સમયે દરબાર દાદાખાચર સવારની ઠાકોરજીની પુજા કરતા હતા. પુજા પરવારી ને એમણે પોતાના નિયમના ૧૦૮ દંડવત કર્યા પણ કન્હીરામ તો વાટ જોઇને બેઠો. દરબાર પોતાના પુજાપાઠ ના નિત્યકૃમ માથી પરવારી ને નવરા થયા એટલે એ બાવો એમને કંઠી પેરાવવા તૈયાર થયો.
ત્યારે દરબાર દાદાખાચર કહે કે આ માથું હવે જેના તેના સામે ન નમે, મારા ગળામાં તો પૃગટ પુરુષોતમનારાયણ ની કંઠી છે ને હુ એ પૃગટ નારાયણ નો ઉપાસક છુ. હવે તો આ ગળું કપાય જાય તો પણ એ કંઠમાં બીજી કંઠી ન આવે. તારે કંઠી બાંધવી જ હોય તો મારા પગના ઢીંચણે બાંધી દે, તારુ કલ્યાણ થઇ જાશે. મારા ઢીંચણે કંઠી બાંધીશ તોય તારુ કલ્યાણ પાકું જ થઇ જાહે એમા કોઇ સંશય નય રેય.
આમ દરબારના અડગ નિર્ણય થી કન્હીરામ બાવો તો કરીયાણા ગામ મુકી ને વયો ગયો.
ગામ પીઠવડી ના રામજી પટેલ સંતોના વિચરણ થી સારા સત્સંગી થયા. પોતે પંચવર્તમાન પુરા પાળતા. એકવખત ગામનો પૃાન્ત અધિકારી ગામને ચોરે આવ્યો. રામજી પટેલ ને એનો નાનો છોકરો બેઉ ગામના ચોરે ગયા. પટેલ ને છોકરાના કપાળ મા તિલક ચાંદલો જોઇને અધિકારી ને ગુણ આવ્યો ને બોલ્યો કે આ ચાંદલો કરયે જ તમારા દેહના કલ્યાણ થય ગયા. ત્યારે રામજી પટેલ નો નાનો એવો છોકરો અધિકારી સાથે વાત કરતા બોલ્યો કે ખાવા થી શરીરના ને તિલક ચાંદલો કરયે જીવના કલ્યાણ થાય છે. એમ થોડી વાતો કરી. રામજી પટેલના છોકરાએ સાહજીકતાએ પૃાન્ત અધિકારી ને પુછયુ કે જીવ કેવો હોય? ત્યારે અધિકારી બોલ્યો કે જીવ તો તીડ જેવો હોય..! આ સાંભળીને છોકરો બોલ્યો કે સાબ..! જીવ તો અજર છે, અમર છે, બળતો નથી, તપતો નથી, છેદાતો નથી ને ભવોભવ ના કરેલા કર્મના ગુણે યુક્ત હોય..! આ સાંભળતા જ પૃાન્ત અધિકારી ખુશ થયો ને બોલ્યો કે રામજી પટેલ..! છોકરાને બુદ્ધી ઘણી સારી છે. ત્યારે રામજી પટેલ કહે કે સતપુરુષ ના સમાગમથી આવી બુદ્ધી થઇ છે.
- શ્રી સહજાનંદ સ્વામી ચરિત્ર માંથી…
🙏
Hindi
करियाना के दादा खाचर और पीठवड़ी के रामजी पटेल
करियाना गाँव में दरबार दादा खाचर नाम के एक श्रेष्ठ हरिभक्त रहते थे। उनके पास विशाल कृषि-भूमि थी। वे नित्य प्रातः एवं सायं मंदिर में ठाकोरजी के दर्शन करके ही अपने खेती-बाड़ी के कार्यों में जाते थे। उन्होंने प्रतिदिन पाँच सौ तप की माला फेरने का दृढ़ नियम ले रखा था। वे अपनी नियत तप की मालाएँ पूरी करते और उसके बाद नित्य मंदिर में ठाकोरजी की धातु की मूर्ति का षोडशोपचार पूजन करते, तत्पश्चात् ही अपने दैनिक कार्यों में प्रवृत्त होते थे। वे इतने निरभिमानी और नम्र थे कि जब भी कोई भगवान का भक्त मिलता, तो वे झुककर उन्हें साष्टांग प्रणाम करते थे। एक बार निकटवर्ती खस गाँव का कन्हीराम नामक एक बावा चारों धाम की यात्रा करके करियाना गाँव आया। कन्हीराम सभी लोगों को गंगाजल देता और धृंठ (एक प्रकार की विशेष घास) की कंठी बाँधता था। वह बावा दादा खाचर को भी कंठी बाँधने के उद्देश्य से उनके घर पहुँचा। उस समय दरबार दादा खाचर प्रातःकालीन ठाकोरजी की पूजा कर रहे थे। पूजा संपन्न करके उन्होंने अपने नियम के अनुसार १०८ दंडवत प्रणाम किए, परंतु कन्हीराम प्रतीक्षा करता बैठा रहा। जब दरबार अपनी दैनिक पूजा-अर्चना से निवृत्त हुए, तब वह बावा उन्हें कंठी पहनाने के लिए आगे बढ़ा।
तब दरबार दादा खाचर ने दृढ़तापूर्वक कहा, “यह मस्तक अब ऐरे-गैरे किसी के भी आगे नहीं झुक सकता! मेरे कंठ में साक्षात् प्रकट पुरुषोत्तम नारायण की कंठी सुशोभित है और मैं उन प्रत्यक्ष भगवान का अनन्य उपासक हूँ। अब चाहे यह शीश धड़ से अलग हो जाए, तो भी इस कंठ में किसी अन्य की कंठी नहीं आ सकती। यदि तुम्हें कंठी बाँधनी ही है, तो मेरे पैर के घुटने पर बाँध दो, तुम्हारा कल्याण हो जाएगा! मेरे घुटने पर कंठी बाँधने से भी तुम्हारा मोक्ष सुनिश्चित हो जाएगा, इसमें लेशमात्र भी संशय नहीं है।”
दरबार की ऐसी अडिग और निष्कंप निष्ठा देखकर कन्हीराम बावा करियाना गाँव छोड़कर वहाँ से चला गया।
पीठवड़ी गाँव के रामजी पटेल संतों के विचरण और सत्संग से एक आदर्श सत्संगी बन गए थे। वे पंच-वर्तमान का निष्ठापूर्वक पालन करते थे। एक बार उस क्षेत्र का प्रांतीय अधिकारी गाँव के चौपाल (चौरे) पर आया। रामजी पटेल और उनका छोटा पुत्र दोनों चौपाल पर गए। पटेल और उनके बालक के ललाट पर तिलक-चांदलो देखकर अधिकारी प्रभावित हुआ और बोला, “यह तिलक-चांदलो करने से ही तुम्हारी देह का कल्याण हो गया!” तब रामजी पटेल का नन्हा बालक अधिकारी से सहज भाव से बोला, “अन्न खाने से देह का पोषण होता है और तिलक-चांदलो करने से जीव का कल्याण होता है।” इस प्रकार दोनों में कुछ चर्चा हुई। रामजी पटेल के बालक ने सहजता से प्रांतीय अधिकारी से पूछा, “जीव का स्वरूप कैसा होता है?” तब अधिकारी ने कहा, “जीव तो टिड्डे (तीड) जैसा होता है!” यह सुनकर बालक तुरंत बोला, “साहब! जीव तो अजर है, अमर है; वह अग्नि से जलता नहीं, तपता नहीं, शस्त्रों से छेदा नहीं जाता और वह जन्म-जन्मांतरों के संचित कर्मों से युक्त होता है!” बालक की यह बात सुनकर प्रांतीय अधिकारी अत्यंत प्रसन्न और चकित हुआ। उसने कहा, “रामजी पटेल! तुम्हारे बालक की बुद्धि बहुत विलक्षण और प्रखर है।” तब रामजी पटेल ने विनम्रता से उत्तर दिया, “सत्पुरुष के पावन समागम और सत्संग से ही इसकी ऐसी दिव्य बुद्धि हुई है।”
- श्री सहजानंद स्वामी चरित्र में से…
🙏
English
Dada Khachar of Kariyana and Ramji Patel of Pithvadi
In the village of Kariyana, there lived a devout devotee named Darbar Dada Khachar. He owned vast farmlands. Every morning and evening, he would visit the temple for darshan of Thakorji before attending to his agricultural work. He had taken a strict vow to chant five hundred rosaries (malas) of austerities (tap ni mala) every day. After completing his daily quota of rosaries, he performed the sixteen-step ritual worship (shodashopachar puja) of Thakorji’s metal murti in the temple, and only then engaged in his routine affairs. He was exceptionally humble and egoless; whenever he met a devotee of God, he would bow low and offer humble prostrations. Once, an ascetic named Kanhiram Bava from the neighboring village of Khas arrived in Kariyana after completing a pilgrimage to the four holy shrines (Char Dham). Kanhiram offered holy Ganga water to people and tied kanthis made of dhrunth (a sacred grass) around their necks. With the intention of tying a kanthi around Dada Khachar’s neck, the ascetic came to his home. At that time, Darbar Dada Khachar was performing his morning worship of Thakorji. After completing his personal puja, Dada Khachar performed his prescribed 108 prostrations (dandvats), while Kanhiram waited patiently. When the Darbar finished his daily devotional routine, the ascetic stepped forward to put the grass kanthi around his neck.
Darbar Dada Khachar resolutely declared, “This head will never bow before anyone ordinary! Around my neck is the kanthi of manifest Purushottam Narayan Himself, and I am the exclusive worshiper of that manifest Supreme Lord. Even if my neck were severed, no other kanthi can ever take its place. If you insist on tying your kanthi, tie it around my knee; even then, your spiritual liberation will be assured! Tying it around my knee will guarantee your supreme salvation—there is not the slightest doubt about it.”
Beholding the Darbar’s unshakable and steadfast conviction, Kanhiram Bava quietly left the village of Kariyana.
Meanwhile, in the village of Pithvadi, Ramji Patel had become a devoted satsangi through the holy visits of sadhus. He strictly observed the five fundamental moral vows (panch vartaman). Once, the regional district officer arrived at the village assembly square (choro). Ramji Patel and his young son went to the square. Seeing the sacred tilak-chandlo adorned on the foreheads of both the father and the son, the officer was deeply impressed and remarked, “Just by applying this tilak-chandlo, your physical body has attained supreme liberation!” Ramji Patel’s little son innocently chimed in, “Eating food nourishes the body, but applying the tilak-chandlo redeems the soul (jiva).” A brief conversation followed. The young boy naturally asked the district officer, “What is the true nature of the soul (jiva)?” The officer casually replied, “The soul is small, like a grasshopper!” Upon hearing this, the boy immediately replied, “Sir! The soul is ageless (ajar) and immortal (amar); it cannot be burned by fire, it cannot be scorched, it cannot be pierced or cut by weapons, and it carries the impressions of karmas accumulated over countless lifetimes!” Hearing this profound wisdom, the district officer was astonished and delighted. He said, “Ramji Patel! Your young boy possesses extraordinary intelligence and wisdom!” Ramji Patel humbly replied, “It is through the divine association and guidance of the holy Satpurush that he has attained such spiritual wisdom.”
- From Shri Sahjanand Swami Charitra…
🙏