સત્સંગ મા લોયાના ગરીબ કોળી ઘેલાભગતને એમના પત્ની ને દૂકાળના વરહે રસ્તામા જડેલા સોના તોડાની ઉપર ધૂડ્ય વાળ્યા નો પૃસંગ તો સત્સંગ મા જગજાહેર છે.
Gujarati
માંડણ ભગત અને કાના ભગતની અસ્તેય નિષ્ઠા
સત્સંગ મા લોયાના ગરીબ કોળી ઘેલાભગતને એમના પત્ની ને દૂકાળના વરહે રસ્તામા જડેલા સોના તોડાની ઉપર ધૂડ્ય વાળ્યા નો પૃસંગ તો સત્સંગ મા જગજાહેર છે.
આવીજ રીતે એકવાર ગામ લંગાળામા માંડણ ભગતની નયા સંતો પધાર્યા . બપોરના ઠાકોરજીને થાળ કર્યા ને સંતો જમ્યા. સંતોને બાજુના ગામે જાવું હતું તે માંડણ ભગતે પોતાનું બળદગાડુ જોડ્યું ને સંતો મુકવા જાવા તૈયાર થયા. રસ્તે ચાલતા એકગાડા માથી બે પૂળા ખડના હેઠા પડ્યા તે સંતોએ માંડણ ભગતનુ ગાડું ઉભુ રખાવ્યુ ને પૂળા ગાડામા મુકાવ્યા. માંડણભગતે તરત જ સંતોને પુછયુ કે આ પૂળાને શુ કરશો? તો સંતો કહે રસ્તા મા કાળૂભાર નદી આવશે ત્યારે અમે ત્યાં નાહીશુ તે એટલીવાર બળદને નિરણ પૂળો કરવા થાહે. ત્યારે માંડણભગતે તરતજ એ પૂળા ગાડા માથી હેઠા મુક્યા ને બોલ્યા કે મારા પાહે રોકડા રુપીયા છ એ ખરચીને હુ ગામમાંથી વેચાણે નીરણ લાવીને મારા બળદને ખવરાવીશ. મને મારા ગુરુ આનંદાનંદ બૃહમચારી એ વર્તમાન ધરાવ્યા છે ને મે મારી આટલી ગઇ ઝીંદગીમા એક સળીય કોઇની માલીકીની પુછયા વગર લીધી નથી. સંતોતો માંડણ ભગતની આની સચોટ ધર્મપાલનતા ને પોતાના ગુરુના વેણ માટે અડગનીશ્ચય જોઇ ને ખુબ રાજી થયા.
આવી જ રીતે ગામ પીપરલા મા કાનો ભગત ખેતરે ગયા તા. બપોરટાણુ થયું એટલે એનું ઘરનું માણહ પોતાના છોકરાને કાખમાં તેડી ને વાડીએ બપોરનું ભાત દેવા હાલ્યા. સીમના કેડે હાલતા એના નાના એવા છોકરાએ વેન કર્યું કે મને એક સાંઠો ભાગી દે. કાનાભગતના ઘરવાળીએ કેડે હાલતા હાલતા કોઇના ખેતરના શેઢેથી જુવારના રાડાંનો સાંઠો ભાગી દીધો. કાનાભગતે પોતાને ખેતરેથી સાંતી હાંકતા હાંકતા આઘેથી નેઝવું માંડીને આ જોયું એટલે એના ઘરના માણહને ખેતરે પોગ્યા એટલે તરત જ પુછયુ કે તુ રસ્તામા હાલતા હાલતા વાંકી કેમ વળી તી? ત્યારે એના બૈરાએ કહ્યું કે એતો આ છોકરો હઠ કરતો તો તે જુવારનું રાડું ભાંગી દીધું તુ. કાનો ભગતતો તુરતંજ ધૂંવાપૂંવા થય ગયાને ગુસ્સે થયા થકા બોલ્યા કે આપડા ઇષ્ટદેવની આજ્ઞા છે કે ધણીને પુછયા વગર રસ્તે ચાલતા કે ગમે ત્યાં ફળફૂલ કે કાંયપણ લેવુ નહી. તે આજ્ઞા લોપી એટલે હવે ઉપવાસ કરીને પૃાયશ્ચીત કરીશ નઇ ત્યાં લગણ તારા હાથનું અન્નજળ મને હરામ છે.
- સદગુરુ શ્રી અક્ષરાનંદ સ્વામી ની વાતો.. 🙏
Hindi
मांडण भगत और काना भगत की अस्तेय निष्ठा
सत्संग में लोया के निर्धन कोली भक्त घेला भगत और उनकी पत्नी द्वारा अकाल के वर्ष में रास्ते में मिले सोने के तोड़े (कड़े) पर धूल डालने का प्रसंग तो जगविख्यात है।
ठीक इसी प्रकार, एक बार लांगळा गाँव में मांडण भगत के घर संत पधारे। दोपहर में ठाकुरजी को थाल अर्पित कर संतों ने भोजन किया। संतों को पास के गाँव जाना था, अतः मांडण भगत ने अपनी बैलगाड़ी जोती और संतों को पहुँचाने के लिए तैयार हुए। मार्ग में चलते हुए आगे जा रही एक गाड़ी से घास के दो पूले (गट्ठर) नीचे गिर पड़े। यह देखकर संतों ने मांडण भगत की गाड़ी रुकवाई और वे पूले गाड़ी में रखवा लिए। मांडण भगत ने तुरंत संतों से पूछा, “आप इन पूलों का क्या करेंगे?” संतों ने कहा, “रास्ते में कालुभार नदी आएगी, जब हम वहाँ स्नान करेंगे, उतनी देर में बैलों को चरने के लिए चारा हो जाएगा।” यह सुनते ही मांडण भगत ने तुरंत वे पूले गाड़ी से नीचे उतार दिए और बोले, “मेरे पास नकद रुपये हैं, उन्हें खर्च करके मैं गाँव से मोल लेकर चारा खरीदूँगा और अपने बैलों को खिलाऊँगा। मेरे गुरु आनंदानंद ब्रह्मचारी ने मुझे नियम (वर्तमान) धारण करवाए हैं, और मैंने अपने इतने लंबे जीवन में किसी अन्य की वस्तु का एक तिनका भी बिना पूछे कभी नहीं लिया है!” संत मांडण भगत का ऐसा अचूक धर्म-पालन और अपने गुरु के वचनों के प्रति अडिग निष्ठा देखकर अत्यंत प्रसन्न हुए।
इसी प्रकार गाँव पीपरला में काना भगत अपने खेत पर गए हुए थे। दोपहर का समय हुआ तो उनकी धर्मपत्नी अपने छोटे बालक को गोद में लेकर खेत पर दोपहर का भोजन देने पहुँचीं। खेत की पगडंडी पर चलते समय बालक ने हठ किया कि मुझे ज्वार का एक डंठल (साँठा) तोड़कर दो। काना भगत की पत्नी ने चलते-चलते किसी के खेत की मेड़ से ज्वार का एक डंठल तोड़ लिया। काना भगत खेत में हल चलाते-चलाते दूर से हाथ की ओट लगाकर यह सब देख रहे थे। जैसे ही उनकी पत्नी खेत पर पहुँचीं, उन्होंने तुरंत पूछा, “तू रास्ते में चलते-चलते नीचे क्यों झुकी थी?” उनकी पत्नी ने कहा, “यह बालक हठ कर रहा था, इसलिए मैंने ज्वार का एक डंठल तोड़ दिया था।” यह सुनते ही काना भगत क्रोध से लाल-पीले हो गए और बोले, “हमारे इष्टदेव श्रीजी महाराज की स्पष्ट आज्ञा है कि खेत के स्वामी से पूछे बिना मार्ग में चलते हुए या कहीं से भी कोई फल-फूल अथवा तिनका भी नहीं लेना चाहिए। तुमने भगवान की आज्ञा का उल्लंघन किया है! अब जब तक तुम उपवास करके इसका प्रायश्चित नहीं करोगी, तब तक तुम्हारे हाथ का अन्न और जल मेरे लिए वर्जित (हराम) है।”
- सद्गुरु श्री अक्षरानंद स्वामी की बातें… 🙏
English
The Unflinching Honesty (Asteya) of Mandanbhakt and Kanabhakt
In the Satsang fellowship, the episode of Ghela Bhakt—a humble Koli devotee of Loya—and his wife covering a fallen gold ornament with dust so as not to be tempted during a harsh famine year is renowned worldwide.
In a similar vein of pristine integrity, holy sadhus once graced the home of Mandan Bhakt in the village of Langala. At noon, the sadhus offered thaal to Thakorji and took their meals. As the sadhus needed to travel to a neighboring village, Mandan Bhakt harnessed his bullock cart and prepared to escort them. Along the way, two bundles of dried grass fell from a cart moving ahead. Seeing this, the sadhus asked Mandan Bhakt to halt his cart and placed the bundles onto it. Mandan Bhakt immediately asked the sadhus, “What will you do with these bundles?” The sadhus replied, “Ahead on our way lies the Kalubhar River. While we bathe there, this grass will serve as fodder for the bullocks.” Hearing this, Mandan Bhakt instantly took the bundles down from the cart and placed them back on the road. He said, “I have cash with me; I will spend my own money to purchase fodder from the village and feed my bullocks. My Guru, Anandānand Brahmachāri, initiated me into the moral vows (vartaman), and in my entire life, I have never taken even a blade of grass belonging to someone else without their permission!” The sadhus were deeply overjoyed witnessing Mandan Bhakt’s immaculate adherence to dharma and his unshakeable resolve to honor the words of his Guru.
Similarly, in the village of Piperla, Kana Bhakt was working in his field. When noon arrived, his wife carried their little son on her hip and set out toward the farm to bring his lunch. While walking along the field path, the young boy threw a tantrum, demanding, “Break a sorghum stalk for me!” Walking along the path, Kana Bhakt’s wife broke a stalk of jowar from the edge of someone else’s field. Kana Bhakt, who was plowing the soil, shaded his eyes with his hand and watched this from afar. As soon as his wife reached the field, he questioned her sternly, “Why did you bend down while walking along the path?” His wife replied, “Our child was crying obstinately, so I plucked a stalk of jowar for him.” Kana Bhakt was instantly filled with righteous indignation and said, “It is the sacred commandment (aagna) of our Ishtadev that one must never take fruits, flowers, or anything whatsoever while walking on a path or anywhere else without asking the owner! You have transgressed that divine commandment. Until you atone for this transgression by observing a fast (prayashchit), even taking food and water from your hands is forbidden to me!”
- Sadguru Shree Aksharanand Swami ni Vato.. 🙏